H Ρένα απαντά: Μου προτείνουν μικροαστικά όνειρα

Εδώ και χρόνια, όποτε ακούω τους γονείς μου και τον κοινωνικό περίγυρο να αναλύει μισθούς-σπίτια-περιουσίες-επιδόματα, θέλω να κάνω χαρακίρι.

____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα και Αμποπαρέα,
Εδώ και χρόνια, όποτε ακούω τους γονείς μου και τον κοινωνικό περίγυρο να αναλύει μισθούς-σπίτια-περιουσίες-επιδόματα, θέλω να κάνω χαρακίρι. Η αλήθεια είναι πως μεγάλωσα σε μία οικογένεια που έχει σταθερό εισόδημα, και εμένα δεν μου έλειψε ποτέ τίποτα, αφού σαν μοναχοπαίδι οι γονείς μου μού έκαναν τα χατίρια. Δεν είμαστε σε καμία περίπτωση πλούσιοι όμως, και πάντα έβλεπα τους γονείς μου να δουλεύουν σκληρά.

Εγώ φέτος έδωσα πανελλήνιες και περιμένω να βγουν τα αποτελέσματα για να δω εάν πέρασα στην σχολή μου, καλλιτεχνικής φύσεως. Έχω συνειδητοποιήσει πως θα δυσκολευτώ να βρίσκω σταθερή δουλειά στο μέλλον, άλλωστε και να ήθελα να έχω αυταπάτες, θα μου της είχαν διαλύσει όλοι οι σχετικοί και άσχετοι φίλοι και γνωστοί πόλη μου έλεγαν από παιδί ότι θα μείνω άνεργη.
Οι γονείς μου πάντα με στήριζαν οικονομικά και ψυχολογικά σε αυτά που θέλω, και ας μου έκαναν κάποιες έμμεσες υποδείξεις προς το δημόσιο ή άλλα επαγγέλματα για όταν θα δυσκολεύομαι επαγγελματικά. Για να μην τα πολυλογώ, ξέρω πως με περιμένει ένα ασταθές μέλλον, αλλά πιστεύω επίσης πως με προσαρμοστικότητα και εργατικότητα (και σε άλλες δουλειές περιστασιακά) θα καταφέρω να καταλήξω ευχαριστημένη και αυτάρκης. Είμαι όμως παράλογη, ή αφελής, ή καλομαθημένη που βγάζω φλύκταινες όταν μου κάνουν οικονομικά κηρύγματα ή όταν κουράζομαι με όλες τις μικροαστικές συζητήσεις των τριγύρω μου; Θα μου σχολιάσετε μάλλον, «μικροαστή είσαι κοπελιά». Και δίκιο έχετε, αλλά είναι οι συμβουλές του τύπου μπες στο δημόσιο, πάρε σπιτάκια να νοικιάζεις ή ευχές τύπου να βρω κάποιον ευκατάστατο η λύση;
Συγνώμη για το κατεβατό, που μπορεί να μην βγάζει και πολύ νόημα. Περιμένω να ακούσω την άποψη σου, Ρένα!

ΑΠΟ ΤΟΝ – Σοφία Π.

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Γράφεις «συμβουλές του τύπου μπες στο δημόσιο, πάρε σπιτάκια να νοικιάζεις ή ευχές τύπου να βρω κάποιον ευκατάστατο η λύση». Αυτοί που στα λένε αυτά έχουν μείνει σε εποχές «Πασόκ ωραία χρόνια» (με δανεικά) και lifestyle τύπου Nitro. Λογικό γιατί μιλάς για τους γονείς σου και τον τριγύρω περίγυρο, επομένως τα πρόλαβαν αυτά. Άλλωστε μην πάμε μακριά, σε κάθε αίτημα που γίνεται από συγκεκριμένους χώρους ένα αέναο ζητούμενο είναι οι περισσότερες προσλήψεις στο…Δημόσιο! Προφανώς όπως όλοι έχετε καταλάβει έως τώρα είμαι εντελώς κατά αυτής της συλλογιστικής, το υπερτροφικό δημόσιο δημιούργησε στρατιές ανθρώπων με βαθιά αντιπάθεια για την εργασία τους (υπάρχουν  βέβαια και ΔΥ που επιτελούν σπουδαίο έργο κι είναι ευχαριστημένοι από την δουλειά τους). Ήταν η μονιμότητα που ήλκυε, όχι η θέση ή το αντικείμενο. Κι έτσι ανακυκλώνεις την δυσαρέσκεια. Το να πάρεις σπιτάκια από την άλλη απαιτεί κεφάλαιο, πώς θα γίνει έτσι απλά; Πάλι δεν είμαστε στην δεκαετία του ’80 που δόθηκαν μαζικά στεγαστικά δάνεια με ιδιαίτερα χαμηλά επιτόκια κι η οικοδομή δούλευε με άλλους τιμοκαταλόγους ώστε όλη η Ελλάδα απέκτησε ακίνητα. Σήμερα, αν δεν έχεις γνώσεις και διάθεση ρίσκου, η αγορά ακινήτων είναι άλλο πράγμα. Και τέλος φυσικά το να βρεις ευκατάστατο σύντροφο για να εκμεταλλεύεσαι οικονομικά είναι τραγικό: γίνεσαι σκλάβα του με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Απεμπολείς την ανεξαρτησία του. Είναι επομένως όλα κακές ή ανεδαφικές συμβουλές. Ακολούθησε το δρόμο σου, σήμερα υπάρχουν περισσότερες δυνατότητες χάρις στην τεχνολογία, από οποτεδήποτε άλλοτε για ανθρώπους στον δημιουργικό τομέα. Μπορείς να κάνεις την δουλειά σου γνωστή σε ένα εκθετικά μεγαλύτερο κοινό. Καλά αποτελέσματα στις εξετάσεις σου!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News