Η επιθυμία για παιδιά αλλάζει μετά τη δυσκολία…
___________
Η ιστορία της Διακόπτης όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπημένη μου Ρένα και αναγνώστες,
Μετά από χρόνια αποφάσισα να εκφράσω τον δικό μου προβληματισμό ή δεν ξέρω πως ονομάζεται αυτό υπάρχει μέσα μου. Αρχικά είμαι γυναίκα κοντά στα 30. Πριν τρία χρόνια διαγνώστηκα με κάποια θέματα γυναικολογικής φύσης. Στην περίπτωση λοιπόν που θα θελήσω να κάνω παιδιά, θα είναι μικρό το ποσοστό επιτυχίας. Η ίδια διάγνωση έγινε από διαφορετικούς γυναικολόγους.
Το να κάνω οικογένεια είναι κάτι που το ήθελα συνειδητά εδώ και πάρα πολλά χρόνια και αυτή η διάγνωση με επηρέασε αρκετά ψυχολογικά. Όταν έγινε η διάγνωση ήμουν ήδη σε σχέση και επειδή θέλαμε ένα παιδί με τον τότε-σύντροφό μου κάναμε ελέυθερα σεξ και είχα ήδη αρνητικά τεστ. Η ψυχολογία μου συνεπώς ήταν πεσμένη.
Λίγες μέρες μετά τη διάγνωση και ένα ακόμη αρνητικό τεστ μου ανακοίνωσε η κολλητή μου φίλη ότι είναι έγκυος. Χάρηκα πάρα πολύ για εκείνη και πικράθηκα με εμένα.Πέρασα ένα διάστημα μεγαλύτερης θλίψης και δυστυχώς το πέρασα μόνη μου, καθώς ο σύντροφος μου δεν ήταν καθόλου υποστηρικτικός σε ένα θέμα που υποτίθεται ενδιαφερόταν. Ένας από τους λόγους που χωρίσαμε ήταν και αυτή η έλλειψη ψυχολογικής υποστηρίξης σε διάφορα θέματα.
Από τότε όμως μου δημιουργήθηκε μια αποστροφή με τα μωρά και τα παιδιά. Ενώ έχω μεγαλώσει τους μικρότερους μου αδερφούς, έχω ασχοληθεί γενικότερα με μωρά φίλων μου, από τότε που συνέβησαν όλα αυτά δε θέλω πλέον δικό μου παιδί. Αν τύχει να βρίσκομαι σε κοινό περιβάλλον μαζί με μωρά, θα βοηθήσω εκεί που θα χρειαστεί (τάισμα, άλλαγμα πάνας, αγκαλιά για να ηρεμήσει ή να κοιμηθεί) και μέχρι εκεί. Δεν μου βγαίνει η θέληση, η χαρά και η επιθυμία να ασχοληθώ περισσότερο (πχ. να παίξω μαζί τους κτλ.) όπως υπήρχε πριν δύο χρόνια.
Το γεγονός αυτό με πρβληματίζει γιατί δεν μπορώ να εντοπίσω τι είναι αυτό ακριβώς που μου γύρισε τον διακόπτη και άλλαξε μέσα σε δευτερόλεπτα κάτι που μέσα ήθελα χρόνια. Η σκέψη του να μείνω έγκυος και να φέρω ένα παιδί στον κόσμο δε μου φέρνει χαρά, αλλά μια αίσθηση πίεσης και αποστροφής. Θεώρησα ότι ήταν μια φασή μετά από γεγονότα που ήρθαν μαζεμένα, αλλά έχουν περάσει δυόμιση χρόνια από τότε.
Ελπίζω να δημοσιευτεί και κάποι@ να μου προσφέρει μια οπτική που δεν βλέπω ή μια γνώμη. Σας ευχαριστώ!!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Διακόπτης
____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Από αυτή τη στήλη έχουμε πει πάρα πολλές φορές ότι η μητρότητα είναι επιλογή και το να μην αποκτήσεις παιδιά είναι εντελώς και εξ ολοκλήρου ΟΚ. Tι γίνεται όμως με τις περιπτώσεις που θέλεις παιδιά, ονειρεύεσαι οικογένεια κι η ζωή τα φέρνει έτσι ώστε να δυσκολευτείς ή να μην αποκτήσεις;
Νομίζω αυτό που σου συνέβη είναι ένα συχνό φαινόμενο, για το οποίο δεν συζητάμε αρκετά (ή το συζητάμε με λάθος τρόπο). Είναι απόλυτα νορμάλ να έχεις μια ψυχολογική κόπωση από την διαδικασία από την οποία έχεις περάσει, καθώς δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό να ταλαιπωρείσαι “για το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου” (η ατάκα αυτή πρέπει να μην λέγεται έτσι αψήφιστα). Κι είναι απόλυτα νορμάλ να “γυρνά ο διακόπτης” (όχι εντελώς, ασχολείσαι με παιδιά άμα λες για άλλαγμα πάνας, τάισμα, αγκαλιά κλπ.). Πρόκειται για αμυντικό μηχανισμό που ύψωσε η ψυχούλα σου για να αντιπαλέψει την ματαίωση της επιθυμίας σου. Ιδιαίτερα επειδή όταν συνέβησαν οι προσπάθειες για σύλληψη δεν έλαβες την κατάλληλη υποστήριξη στην ματαίωσή σου. Κατά κάποιο τρόπο πενθείς για τα νέα που έλαβες (τα οποία όμως δεν είναι καταδικαστικά, να τονίσω, αφήνουν παράθυρο πιθανότητας)
Όταν ένα κοντινό μας άτομο αποκτά κάτι που θέλουμε κι εμείς νιώθουμε ένα κέντρισμα ζήλειας, με την καλή έννοια, θέλουμε κι εμείς. Κι αυτό είναι φυσιολογικό και υγιές που χάρηκες με τη χαρά της φίλης και πικράθηκες με σένα. Έτσι αντιδρά κανείς σε τέτοια γεγονότα. Δεν έχεις κάνει κάτι λάθος, ούτε έφταιξες, ούτε “καραστράφηκε” κάποιο ένστικτο που είχες πριν και τώρα δεν το έχεις. Δεν προδίδεις κάποια πανανθρώπινο καθήκον μητρότητας. Αν σκέφτεσαι έτσι βγάλε το από το μυαλό σου, άδικα ενοχοποιείσαι.
Νομίζω ότι άμα βρεις τον κατάλληλο σύντροφο ίσως θελήσεις να ξαναδοκιμάσεις. Ίσως κι όχι. Δεν είναι αναγκαίο να κάνεις παιδιά, άλλωστε υπάρχουν πολλά παιδάκια που περιμένουν να τα αναλάβουν άνθρωποι που τα αγαπούν και τα θέλουν αν θες να ζήσεις την μητρότητα.
Σου εύχομαι τα καλύτερα!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Και γιατί θα πρέπει να παίζεις με μωράκια, να παίρνεις αγκαλίτσα μωράκια, να χαίρεσαι με μωράκια? Εχουμε κάποια τέτοια απαίτηση από οποιονδήποτε νέο άντρα? Ή αυτή είναι η κανονικότητα που αναμένουμε από μια νέα γυναίκα?Δεν αρνούμαι οτι παλιά το έκανες με ευχαρίστηση και τώρα το έχεις χάσει, σίγουρα ισχύουν όσα λέει η Ρένα.Αλλά, αν ο προβληματισμός σου ξεκινά από το ότι αυτή είναι η γυναικεία νορμαλιτέ, καλό θα ήταν να το αποβάλεις.Και με τα μωρά να ασχοληθείς όταν βρεθεί ο σύντροφος που σε εμπνέει και μόνο τότε. Και τότε θα δεις και τις εναλλακτικές σου
Πολύ σωστή παρατήρηση!
Επίσης να πω και κάτι αντιδημοφιλες, δεν είναι όλα τα παιδιά- μωρά το ίδιο ευχάριστα στα παιχνίδι. Με καποια παιζεις καλύτερα με κάποια βαριέσαι του θανατά. Και που ασχολείσαι με αγκαλιές,πάνες κτλ, μια χαρά σε βρίσκω. Δεν ξέρω γιατί απαιτείς από τον εαυτό σου να είσαι τέλεια με όλα τα μωρά. Και εγώ έχω μικρούλα φίλου μου που παίζουμε ώρες και άλλα μικρέλια που δεν μου αρέσει να παίξω ούτε 10 λεπτά.
Προσωπικως πάντα προτιμούσα γατάκια από μωράκια.Και δεν ντρέπομαι να το πω,και το ξέρουν και τα παιδιά μου.😁
Δε νομίζω οτι το θέμα είναι οι νόρμες της κοινωνίας για τη σχέση γυναίκας-παιδί αλλά το πώς ξεπερνάς ένα τραύμα
Λυπάμαι πολύ για αυτό που πέρασες και περνάς, καθώς συνιστά μια μεγάλη ματαίωση. Σε συνδυασμό με τις προσδοκίες και την πίεση από το κοινωνικό σύνολο και τον περίγυρο (από την ώρα που θα γεννηθούμε η επικρατούσα αντίληψη είναι ο γάμος και τα παιδιά) προφανώς αισθάνεσαι και βιώνεις μεγάλη κούραση, θυμό, άρνηση, πένθος, ένα σωρό αρνητικά και δυσάρεστα συναισθήματα, που επηρεάζουν όλη τη συμπεριφορά και τη στάση σου απέναντι στην ζωή και τον εαυτό σου. Ως τρίτο πρόσωπο, μπορώ να δω κάποια πράγματα που τώρα δεν τα βλέπεις. Το να κάνεις παιδιά είναι μία επιλογή. Δεν είναι υποχρεωτικό Δεν είσαι καλύτερη… Διαβάστε περισσότερα »