H Ρένα απαντά: Μήπως το να λέμε ότι οι φαντασιώσεις υποταγής είναι ΟΚ τροφοδοτεί την αγορά;

Η τροφοδότηση της αγοράς γίνεται από πολλά πράγματα, σίγουρα όχι μόνο από την υποτακτικότητα. Ομως το ζήτημα είναι πιο περίπλοκο.

__________________
Η ιστορία της Λεοπάρδαλης του Χιονιού όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Για πάρα πολλά χρόνια είχα υποτακτικές φαντασιώσεις, σεξουαλικές και όχι μόνο. Για την ακρίβεια δεν είχα μόνο υποτακτικές φαντασιώσεις, αλλά γενικότερα φαντασιώσεις όπου είμαι ανήμπορ@, δεν τα καταφέρνω κλπ.

Για κάποιους λόγους, που δεν έχουν σημασία να τους αναφέρω εδώ, αλλά όχι για τις φαντασιώσεις μου αυτές, ξεκίνησα ψυχοθεραπεία και τώρα βρίσκομαι σε φάση «συντήρησης» αν είναι δόκιμος ο όρος. Τώρα, μετά την ψυχοθεραπεία, αν και συνεχίζουν να μού έρχονται τέτοιες φαντασίωσεις, αυτές έχει συνηθίσει ο νους εξάλλου, δεν μού φέρνουν την νοητική κλπ ικανοποίηση, που μού έφερναν κάποτε, κάνω δε και την σκέψη «μα πώς γίνεται να σού άρεσαν οι φαντασιώσεις αυτές;», χωρίς, όμως, να έχουν γίνει (οι εμπεδωμένες υποτακτικές φαντασιωτικές σκέψεις) εγωδυστονικές (ακόμη).

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, μήπως όλο αυτό που διαβάζουμε από εδώ κι από εκεί -και σε αυτή την στήλη- ότι δεν πειράζει η υποτακτικότητα (στο σεξ και όχι μόνο) σε μια σχέση, αρκεί να υπάρχει συναίνεση κλπ, σεβασμός των ορίων, μήπως στην πραγματικότητα εξυπηρετεί άλλους σκοπούς, όπως να «αποδείξουν» ότι « να, η φύση των γυναικών είναι να είναι υποταγμένες» ή «θα εκδικηθούμε τους άντρες και θα τσακίσουμε την πατριαρχία κλπ» κλπ., για να μην μιλήσουμε ότι σε «επαγγελματικό» επίπεδο σίγουρα συμφέρει η διατήρηση των προσωπικοτήτων με αυτές τις φαντασιώσεις για να βγάζουν χρήματα επαγγελματίες αφέντ(Ρ)ες, ενοικιαστές και πάροχοι χώρων και εξοπλισμού Σ/μ κλπ.

Σε προσωπικό επίπεδο θα ήθελα κάποτε να μάθω, στο τι με οδήγησε να αναπτύξω τις φαντασιώσεις αυτές, κάποιο «τραύμα» ίσως;

ΑΠΟ  – Λεοπάρδαλη του χιονιού

_______________________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Καταπληκτικό θέμα ανοίγεις! Η δημόσια ρητορική για κάποιο θέμα εξυπηρετεί άραγε (ή ακόμα χειρότερα πηγάζει από) την αγορά;

Εφόσον κάνεις ψυχοθεραπεία, τότε θα ανακαλύψεις αν έχεις υποστεί κάποιο τραύμα το οποίο οδηγεί τις φαντασιώσεις υποταγής σου.

Άλλωστε σε μια αντιστροφή του επιχειρήματος της αγοράς -που τονώνει την ζήτηση για να έρθει κατόπιν με την προσφορά να την καλύψει- θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι κι η ρητορική για την διόρθωση συμπεριφορών μέσω μεθόδων αυτοβοήθειας, άπειρων συνεδριών ψυχοθεραπείας, και προϊόντων αυτοβελτίωσης συντελεί σε μια άλλη αγορά! Διαφορετική, αλλά παράλληλη.

ΟΜΩΣ στο λέω με θέση κι άποψη, η υποτακτικότητα δεν αποτελεί κάποιο ελάττωμα που απαιτεί διόρθωση, όσο τουλάχιστον δεν αποτελούν ελάττωμα ούτε η εσωστρέφεια, ο αυτισμός, η διαφορετικότητα της σωματικής εικόνας, η ομοφυλοφιλία. Γιατί για αυτά δεν θεωρούμε ότι πρέπει να παρέμβουμε για να τα αλλάξουμε ριζικά, αλλά για την υποτακτικότητα πρέπει να παρέμβουμε; Μόνο εφόσον μας ενοχλεί κάτι έντονα και μας εμποδίζει στην καθημερινότητά μας και τις σχέσεις μας με τους άλλους για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα (πάνω από εξάμηνο) θεωρούμε ότι χρήζει ψυχολογικής παρέμβασης. Όταν κάτι μας ελέγχει, αντί να το ελέγχουμε εμείς.

Οι περισσότεροι παίκτες στο “χώρο” αφηγούνται ότι κάτι προυπήρχε μέσα τους, από μικρή ηλικία, που πυροδοτήθηκε κι εκφράστηκαν. Χωρίς αναγκαστικά κάποιο τραύμα. Δεν ήρθε ξαφνικά η τάση από το πουθενά επειδή είδαν μια ταινία. Αν είναι τουρίστες, σύντομα εγκαταλείπουν το χώρο.

Μπερδεύουμε ενδεχομένως τον περισσότερο καιρό την υποτακτικότητα με το σεξ και την σεξουαλική συμπεριφορά, ενώ δεν ταυτίζονται αναγκαστικά. Η υποτακτικότητα είναι χαρακτηριστικό του χαρακτήρα και εκδηλώνεται στο σεξ ή μπορεί και όχι. Στους κύκλους του χώρου είναι συχνό το κλισέ του πάρα πολύ ανταγωνιστικού στελέχους που αφαιρεί το κουστούμι για να πάει στην αφέντρα για κάμποσο ξύλο και μανταλάκια στις ρόγες.

Η αγορά που αναφέρεις, με τις επαγγελματίες αφέντρες, τα dungeons κλπ. αφορούν στο ένα μόνο σκέλος της υποτακτικότητας, της σεξουαλικής. Όπου όμως μπαίνει η αγορά υπηρεσιών βαίνει μειούμενη η βαθύτερη σχέση ανταλλαγής ισχύος: ο πελάτης έχει την εξουσία, απεμπολώντας -φαινομενικά- την εξουσία για τον χρόνο που αγοράζει. Πώς αυτό είναι υποτακτικότητα; Δεν είναι. Είναι φετιχισμός. Και θα τολμήσω να πω ότι πολλοί άντρες είναι φετιχιστές: αποζητούν την ταπείνωση ως φετίχ περιορισμένου χρόνου, μέχρι να οργάσουν, όχι ως ενσωματωμένο χαρακτηριστικό της ψυχοσύνθεσής τους. Εξ ου και τα στελέχη που αφαιρούν το κουστούμι για να πάνε για πληρωμένες ξυλιές.

Ούτε με θυματοποίηση ταυτίζεται όμως η υποτακτικότητα. Κι αυτό είναι μια παγίδα συχνή για τις γυναίκες, γι’αυτό κι έχουμε συχνά πυκνά ερωτήσεις σχετικά με το πώς αυτό συμβιβάζεται με τις φεμινιστικές τους αντιλήψεις. (ΕΔΩ για παράδειγμα)

Όπως δεν γεννιούνται όλοι αρχηγοί (κι η σύγχρονη κοινωνία του αστείρευτου ανταγωνισμού μας ωθεί στο αρχηγιλίκι, αλλιώς θεωρούμαστε αποτυχημένοι), έτσι κάποιοι γεννιούνται με την προδιάθεση να βάζουν τον εαυτό τους σε δεύτερη μοίρα, ή για να το θέσω σωστότερα να αντλούν ικανοποίηση από το να προσφέρουν ικανοποίηση. Αυτό σε καμμία περίπτωση δεν ταυτίζεται με το ένα φύλο (τις γυναίκες) για να πούμε ότι είναι έμφυλη φυσική κατανομή, ενώ επίσης δεν πατάσσεις την πατριαρχία αρνούμενη αυτό που σε ικανοποιεί στη σχέση σου. Έχει πολλά πόδια η πατριαρχία κι ένα εξ αυτών βάζει μονίμως τρικλοποδιά στη γυναικεία σεξουαλικότητα.

Η Ρένα απαντά: Οι φαντασιώσεις μας ανταποκρίνονται σε καθολικά πρότυπα ή έχουν εμφυτευτεί από τα media;

Είναι έμφυτο, δεν είναι κάτι που προκύπτει από κάποια δοτή φαντασίωση της ποπ κουλτούρας, και είναι εμφανές αν λίγο ασχοληθεί κάποιος με παιδάκια. Υπάρχουν τα παιδάκια που σκίζονται να ευχαριστήσουν και να μοιραστούν, κι άλλα παιδάκια που αποζητούν υπηρετικό προσωπικό και έμφυτα δίνουν οδηγίες στα υπόλοιπα. Δεν είναι μαθημένο αντανακλαστικό, παρόλο που παίζει μεγάλο ρόλο κι η διαπαιδαγώγηση προφανώς, αλλά εμφανίζεται αυτοφυές σε πολύ μικρές ηλικίες με αόρατη σεξουαλικότητα -η παρατήρηση σε μια παιδική χαρά είναι αποκαλυπτική.

Με την έννοια αυτή, της αποδοχής του εαυτού, η υποτακτικότητα δεν είναι κάτι εγγενώς κακό ή μειονεκτικό. Ούτε είναι οι υποτακτικοί αυτής της ζωής πατάκια για την εξώπορτα, όπως νομίζεται. Αντίθετα ο υποτακτικός που τα έχει βρει με τον εαυτό του, είναι σε αποδοχή εαυτού, ενσωματώνει τον χαρακτήρα του στην προσωπικότητά του, θέτει τα όριά του στις σχέσεις του, κι είναι περήφανος γι’αυτό που είναι. Μεγάλη σημασία έχει να συσχετιστεί τότε με άτομα που κατανοούν ότι η συγκαταβατικότητά τους δεν είναι μειονέκτημα ή εφαλτήριο για να τους εκμεταλλευτούν, αλλά διάθεση ξοδέματος εαυτού. Ο υποτακτικός δίνει επειδή θέλει να ξοδέψει από τον εαυτό. Σωματικά αλλά και ψυχικά. Κυρίως ψυχικά.

Επίσης η υποτακτικότητα είναι μια έκφανση του ηθικού μαζοχισμού του ανθρώπου. Τα ζώα δεν διαθέτουν ηθικό μαζοχισμό, είναι ένα πρωτίστως ανθρώπινο χαρακτηριστικό υπεύθυνο για αρκετά σπουδαία επιτεύγματα του πνεύματος.

Πιστεύω καθένας αναλύει για τον εαυτό του και με βάση τον εαυτό του ανάλογα ζητήματα, ωστόσο σε επιστημονικό και στατιστικό πεδίο δεν παρατηρείται κάποια δυστυχία στα υποτακτικά άτομα, εφόσον η απόφαση είναι όντως δική τους. Ακόμα και στις σχέσεις ανταλλαγής ισχύος με εθελουσία “δουλεία” η διαφοροποίηση έγκειται στο εθελουσία. Οτιδήποτε διαφορετικό είναι κακοποίηση.

Πιστεύω θα διαβάσεις πολλά και στα σχόλια.

Η Ρένα απαντά: Τι εννοείς “δραματοποιούμε λόγω ηθικού μαζοχισμού”;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News