H Ρένα απαντά: Μια μερακλίδικη απορία

Για την απιστία!

_____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητη μου Ρενα,

εχω μια … μερακλήδικη απορια.

Ποιος ευθυνεται για την απιστια; Αυτος που ξενοκοιτάει; Αυτος που  φλερταρει ; Η αυτος που ενδιδει; Κι ο κερατας που αφησε την πορτα ανοιχτη, φταιει;

Φταινε ολοι εξισου ή κατα περιπτωση; Υπαρχει ζητημα ηθικης εδω;

Διαβαζα στα σχολια οτι αυτος που εχει την ευθυνη της σχεσης ειναι ο δεσμευμενος και οχι το τριτο προσωπο. Αν το τριτο προσωπο δεν ξερει καν οτι ειναι τριτο; ( Θα φαει οπως και να χει την κατακραυγη και σιγα μην το πιστευψουνε κιολας..)

Και κυριως για να το θεσω πιο σαφως στο συγκεκριμενο ειδος απιστιας:

Ποιος εχει τη βασικη ευθυνη;
Φταιει ο δεσμευμενος ή η αντροχωριστρα;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Τις πταιει;

_________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Κατ’αρχάς και κατ’αρχήν σε φεμινιστικό σάιτ δεν λέμε «αντροχωρίστρα», καθώς αντροχωρίστρος δεν υφίσταται ούτε ως λέξη, ούτε βεβαίως ως έννοια. Κι αυτό κάτι δείχνει για την πατριαρχική θεώρηση των πραγμάτων σχετικά με τις ερωτικές σχέσεις. Η γυναίκα δεν είναι μυθική Εύα, πηγή ακολασίας και πειρασμού. Είναι ισότιμος άνθρωπος.

Η απορία σου είναι συχνή, αυτά που διάβασες έχουν βάση, την «συμβολαιογραφική» υποχρέωση την έχει κυρίως αυτός που έχει αναλάβει δεσμεύσεις,  αλλά το γενικό ερώτημα έχει εντελώς διαφορετική απάντηση από αυτή που ίσως περιμένεις. Δεν υπάρχει φταίχτης που θα δείξουμε ξεκάθαρα με το δάχτυλο.

Η αποκλειστική μονογαμία με την παλαιότερη της έννοια («μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος») καθιερώθηκε όταν το μέσο προσδόκιμο της ζωής ήταν τα 35 έτη κι ο κόσμος πέθαινε μέσα σε αιμοπτύσεις φυματίωσης και φλύκταινες πανώλης. Είναι κάπως εύκολο και δυνατόν να είσαι αιώνια πιστός σε έναν άνθρωπο όταν η αιωνιότητα διαρκεί μάξιμουμ 10 χρόνια. Τι γίνεται όμως όταν η αιωνιότητα με μέσο προσδόκιμο τα 85 χρόνια ζωής, κι αυτά με ποιότητα ζωής που σταδικά φθίνει, διαρκεί 60 χρόνια; Έτσι περάσαμε σε εκείνο που με χιούμορ γράφτηκε στο Τέσσερις Γάμοι και Μια Κηδεία ως serial monogamy. Δηλαδή περνάμε τη ζωή μας από την μια σχέση αποκλειστικότητας στην επόμενη. Και μέσα στη ζωή μας με το σημερινό προσδόκιμο διατρέχουμε αρκετές τέτοιες σχέσεις.

Να επισημάνω παρενθετικά κάτι που έχω ξαναπεί: πίστη η οποία δεν δοκιμάζεται, επειδή δεν υπάρχουν οι ευκαιρίες κι η δυνατότητα, δεν είναι πίστη. Είναι κάνω την ανάγκη φιλοτιμία.

Η ερωτική αποκλειστικότητα, το να τρως το ίδιο φαί κάθε μέρα, είναι κάτι το σχεδόν αφύσικο. Αποτελεί κατασκεύασμα του πολιτισμού κι όπως γνωρίζουμε ο πολιτισμός καθυποτάσει τα ένστικτα ώστε να μπορούμε να ασχοληθούμε και με άλλα ενδιαφέροντα πράγματα. Αλλιώς θα τρέχαμε με το που θα μας μύριζαν οι φερομόνες του γείτονα χαμέν@ στου $%@ μας το χαβά.

Από όλα τα συγγενικά μας είδη στο ζωικό βασίλειο μοιάζουμε περισσότερο στους μπονόμπο (Pan paniscus), τον κοντινότερο σύνδεσμο ανθρωποειδών. Kι εκείνοι αφενός ζουν σε γυναικοκρατία, αφετέρου δεν παρουσιάζουν ιδιοκτησιακή κατάσταση πάνω στα σώματα των σεξουαλικών τους συντρόφων. Η κοινωνική τους διάδραση δομείται διαφορετικά από το σχήμα του ζεύγους.

Η δημιουργία της αξίας της ερωτικής αποκλειστικότητας ανάγεται στην ανάγκη διαφύλαξης της πατρότητας, ως αναγκαία συνθήκη για την κληροδότηση υλικού αποθεματικού. Ανάγεται δηλαδή στην ανακάλυψη της γεωργίας, μια περίοδο πολύ πρόσφατη αρχαιολογικά, μόλις περίπου 12 χιλιάδες χρόνια. Σε μια τόσο σύντομη περίοδο, σε σχέση με την ανθρώπινη παρουσία του homo sapiens επί του πλανήτη (200 χιλιάδες χρόνια), δεν είναι δυνατόν να πούμε ότι τα ένστικτα που ωφελούσαν ως τότε τους τροφοσυλλέκτες εξαφανίστηκαν μαγικά. Χρειάστηκε επικάλυψη εκατοντάδων και χιλιάδων πολιτιστικών αναφορών στο μεταξύ ώστε να εμπεδωθεί μέσα μας η έννοια της σεξουαλικής αποκλειστικότητας ως κάτι δεδομένο, ως θέσφατο.

Είπα θέσφατο και σε πάω στις θρησκείες. Ξέρεις τι παραδοσιακά παθαίνει η μοιχός στο Ισλάμ; Θυμάσαι την ιστορία της μοιχαλίδας που την λιθοβολούσαν στην Καινή Διαθήκη; Στις Δέκα Εντολές η απαγόρευση της μοιχείας αναφέρεται αντίθετα με όλα τα άλλα ταμπού όχι μία, αλλά δύο φορές. Και δεν θα απιστήσεις με άλλο άτομο, αλλά ούτε καν θα επιθυμήσεις την γυναίκα του πλησίον σου! Για πρώτη φορά στην ιστορία δηλαδή ποινικοποιείται και η σκέψη, όχι μόνο η πράξη.

Επομένως στο ζήτημα της απιστίας δεν φταίει κάποιο άτομο αναγκαστικά, φταίει ότι έχουμε πολιτιστικά δημιουργήσει ένα μονόκερο. Η μονογαμία είναι μια επιλογή, η οποία γίνεται με το μυαλό, όχι με το βρακί. Ούτε καν με την καρδιά. Φυσικά και θα επιθυμήσουμε κι άλλα άτομα στην διάρκεια της 80χρονης (ας ελπίσουμε) ζωής μας, ίσως να ερωτευτούμε κιόλας! Το ζήτημα είναι να μην κοροϊδεύουμε τον άνθρωπο που μπήκε στην μονογαμία μαζί μας με την ψευδαίσθηση που δημιουργεί η άγνοια όσων μόλις σου εξήγησα. Εκεί κρίνεται η ακεραιότητα. Σε τίποτα άλλο. Και στο κάτω κάτω αν έχουμε ένα φαί, μπορούμε να το μαγειρεύουμε κάπως διαφορετικά κάθε μέρα για να μην βαριόμαστε. Αν βαρεθούμε η πόρτα είναι ανοιχτή και τα σκυλιά δεμένα. Διάβασε αν θες και την απάντηση σε παρόμοια ερώτηση κάτω από το βίντεο.

Η Ρένα απαντά: Έχω μια απορία για την απιστία

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News