Η πιο δύσκολη απόφαση.
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Ρένα αν μια γυναίκα γεννήσει ένα παιδί και καταλαβει ότι δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα και δεν έχει καμία βοήθεια και δεν θέλει να συνεχίσει να έχει αυτή τη τεράστια ευθύνη, γιατί είναι σίγουρη ότι δε μπορεί να τα καταφέρει. Τι κανει;
Μπορεί να πάει κάπου στην αστυνομία, στο χαμόγελο του παιδιού και να παραδώσει το παιδί επισημα; να αποποιηθεί την ευθυνη;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Λ
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Αυτό το θέμα δεν προσφέρεται ούτε για κούνημα δαχτύλου, ούτε για ηθικολογία.
Μια τόσο σοβαρή απόφαση είναι προτιμότερη από το να εγκαταλείπονται μωρά στα σκουπίδια. Επομένως η βοήθεια είναι απαραίτητη. Πρώτη κατεύθυνση είναι το ίδιο το μαιευτήριο, όπου σε συνεργασία με τους γιατρούς, τη διοίκηση και κοινωνικό λειτουργό μπορείς να απευθυνθείς για την προστασία του βρέφους. Με νομικά έγγραφα που πρέπει να υπογραφούν ανοίγει ο δρόμος για αναδοχή ή υιοθεσία στο μέλλον για το παιδί. Επίσης στο νοσοκομείο Παίδων (Αγία Σοφία και Αγλαΐα Κυριακού στην Αθήνα) υπάρχει τμήμα που αναλαμβάνει τη φύλαξη παιδιών που έχουν αφεθεί από τους γονείς τους.
Δεύτερη κατεύθυνση είναι τα παιδικά χωριά SOS, όπου κατά την διάρκεια κρίσεων και τεράστιων οικονομικών αναγκών, έχουν όντως μητέρες αφήσει τα παιδιά τους για φύλαξη και φροντίδα με ορίζοντα την υιοθεσία. Η ιστοσελίδα είναι εδώ. Τα στοιχεία επικοινωνίας είναι σε αυτή την σελίδα. Επειδή διαθέτουν κέντρο στήριξης οικογένειας πιθανώς να έχουν να προτείνουν λύσεις για ένα μεικτό καθεστώς μεγαλώματος: άκουσε τους μήπως σε ενδιαφέρει τελικά, έστω κι αν τους απορρίψεις.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Καλησπέρα γράφουσα και κουράγιο. Σ ευχαριστούμε πραγματικά που μοιράστηκες κάτι τόσο προσωπικό και δύσκολο και θα προσπαθήσω να βοηθήσω οσο γίνεται. Λόγω εργασίας στον τομέα της παιδικής προστασίας, θα ήθελα να σου πω ότι υπάρχουν πολλές γυναίκες, όπου η κοινωνία και οι αντικειμενικά άθλιες συνθήκες στην χώρα (συν τη μηδενική στήριξη στις νέες μητέρες) έχουν σπρώξει ή έστω έχουν συμβάλλει στην απόφασή τους να μη μεγαλώσουν οι ίδιες τα παιδιά τους. Εάν έχει περάσει ικανοποητικό χρονικό διάστημα απο τον τοκετό σου και έχει αποκλειστεί η επιλόχειος κατάθλιψη, είναι πολύ σημαντικό που αναγνωρίζεις το τί χρειάζεσαι εσύ η ίδια και αναζητάς… Διαβάστε περισσότερα »
Δν μας λες πόσο ειναι το παιδί. Αν ειναι πολυ μωρό, δες μήπως εχεις πάθει επιλοχειο κατάθλιψη κ τα συναισθήματα κ οι σκέψεις αυτές οφείλεται σε αυτο
Με πρόλαβες. Τώρα το σχόλιο σου και εγώ αυτό σκέφτηκα διότι είδα να συμβαίνει. Αν και θα της πρότεινα, τώρα που σκέφτηκα, αν έχει μητέρα και είναι καλά στην υγεία της, να της το δώσει για λίγο πριν μπει σε πιο σοβαρές προτάσεις.
Λεει πως δεν εχει βοηθεια απο πουθενά. Αρα δεν υπαρχει και γιαγια. Αλλα απο κει και περα, δεν θελει γνωμες για το αν θα το δώσει για υιοθεσία αλλά πως να το δώσει.
Χμ… Οι γιαγιάδες δεν υπάρχουν για να γίνονται babysitters. Μεγάλη παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας, “κάνε εσύ παιδί και στο μεγαλώνω εγώ”. Επίσης, τι εννοούμε με το “για λίγο”;
Το ζητάω βοήθεια σε μια δύσκολη στιγμή δεν σημαίνει πως έχω την απαίτηση να μου μεγαλώσει η γιαγιά το παιδί. Πήγατε στο άλλο άκρο. Και ναι, τα μωράκια έχουν και εκείνα ανάγκη τη γιαγιά όπου επειδή δεν έχει την ευθύνη της ανατροφής είναι πάντα πιο ήρεμη και τους προσφέρει την ηρεμία που οι γονείς μέσα στη κούραση τους δεν έχουν πάντα.
Ο κύβος ερρίφθη.
Θα σας πρότεινα να δείτε την αναδοχή σαν πρώτη κίνηση ίσως στο μέλλον αγαπήσετε αυτό το παιδάκι και μπορέσετε να το πάρετε κοντά σας.
Μην βιαστείτε να το δώσετε για υιοθεσία,μια κατάσταση που δεν είναι αναστρέψιμη μετά.
Εύχομαι να πάρετε την καλύτερη δυνατή απόφαση για το παιδί σας!
Είναι διαφορετικό δεν έχω τα χρήματα να το μεγαλώσω και διαφορετικό δε θέλω αυτή την ευθύνη γενικά.
Παίζει ρόλο η ηλικία της μητέρας, πολλά.
Δε διαφαίνεται αν πρόκειται για μωρό ή παιδί κάποιας ηλικίας.
Αν είναι ξεκάθαρη η απόφαση καλύτερα να πάει για υιοθεσία, όσο μικρότερο τόσο πιο εύκολη η διαδικασία.
Αν έχει πρακτικές και οικονομικές δυσκολίες η προσωρινή ανάδοχη είναι μία λύση.
Νομίζω είναι νεογνό από τα γραφόμενα της,δεν διαφωνώ μαζί σας,αφήνω ένα παραθυράκι μήπως το μετανιώσει.
Συμφωνώ με Silvi χωρίς να θέλω να αποπάρω την απάντηση της άλλης σχολιάστριας. Εγώ σκέφτηκα μήπως έχει επιλόχεια κατάθλιψη. Καλό είναι να το πάρει κάπου που να μπορεί να έχει πρόσβαση ούτως ώστε εάν μετανιώσει να το πάρει πίσω. Ούτε εγώ κατάλαβα αν είναι νεογνό. Αν και μάλλον για νεογέννητο μιλάει.
Εαν δεν θες να ξεκινησεις διαδικασίες υιοθεσίας καθώς αυτο μπορει να παρει περισσοτερο χρονο απ οτι αντέχεις να συνεχισεις να εχεις την ευθυνη του παιδιου, νομίζω καλύτερα στα χωριά sos από οτι σε κάποιο παιδιατρικό νοσοκομείο. Οι συνθήκες είναι σαφώς καλύτερες, ενω δυστυχώς στο νοσοκομείο το παιδί ζει σαν να είναι νοσηλευόμενο (αναγκαστικα δηλαδή, ετσι ειναι το χώρος) και εχουν και τρομερό φορτο καθώς συνήθως εκει ειναι το πρωτο μερος που πανε τα παιδια που εχουν εγκαταλυφθει η τα εχουν παρει απο τους γονεις τους. Και η αστυνομία δηλαδή εκει τα πάει.
Κοριτσάκι μου, επειδή η απόφαση που ετοιμάζεσαι να πάρεις είναι όντως δύσκολη και κυρίως μη αναστρέψιμη, θα σου μιλήσω για τη δική μου εμπειρία και ελπίζω να σε βοηθήσω. Γέννησα πριν 4 μήνες, έχω βοήθεια, μάλλον με το σύζυγό συμμετέχουμε και και δύο στο μεγάλωμα και πάλι είναι ΔΥΣΚΟΛΟ. Από τη κοιλιά ακόμα αλλάζει όλη σου η ζωή. Έχει πολύ άγχος να ξέρεις ότι έχεις την ευθύνη να κρατήσεις ένα άνθρωπο ζωντανό, που δεν μπορεί να μιλήσει να πει τι θέλει, παρά μόνο κλαίει και εσύ μέσα στην αϋπνία σου προσπαθείς να βρεις τι πρέπει να κάνεις. Και μέσα σε… Διαβάστε περισσότερα »
Φαντάζομαι υπάρχουν αυτές οι δομές, ορφανοτροφεία.
Πηγαίνει προς υιοθεσία το παιδί ακολουθώντας τις κατάλληλες, νόμιμες διαδικασίες.
Είναι η καλύτερη λύση και για το παιδί, να βρει μία οικογένεια που θα το θελήσει και θα το αγαπήσει και για τη μητέρα να ζήσει όσο καλύτερα μπορεί τη ζωή της, έχοντας φέρει ήδη στον κόσμο μια νέα ζωή.
Οι οργανωμένες κοινωνίες έχουν λύσεις για αυτά.
Καλή ζωή
Αρχικά πρέπει να ξεκαθαριστεί αν θέλει ή όχι το παιδί και ποιες ακριβώς είναι οι δυσκολίες. Αν αποκλειστεί ή κατάθλιψη και γενικα ιατρικά θέματα, εξαρτάται από το αν θέλει ή όχι να συνεχίσει το γονεικο ρόλο. Αν δε θέλει ή λύση είναι εύκολη, δίνει το παιδι για υιοθεσία και τέλος. Αν θέλει το παιδί αλλά υπάρχουν πρακτικά και οικονομικά προβλήματα τότε η υιοθεσία δεν είναι επιλογή και μπορεί να απευθυνθεί σε κάποιο ίδρυμα για βοήθεια, προσωρινή αναδοχή κλπ.
Καλή μου , αν αγαπάς το παιδί σου να σκέφτεσαι αυτό : θα τα καταφέρω σήμερα . Μέρα με τη μέρα. Τα μωρά μεγαλώνουν και γίνονται παιδάκια . Επικοινωνούν και σιγά σιγά γίνονται όλο και πιο αυτόνομα . Δεν θα είναι για πάντα μωρά και πλήρως εξαρτώμενα από εμάς . Εάν δεν έχεις καμία βοήθεια από πουθενά σκέψου τους βρεφικούς- παιδικούς σταθμούς μέσω ΕΣΠΑ. Έτσι θα μπορείς να δουλεύεις κιόλας και η συνδρομή στους σταθμούς είναι ελάχιστη . Πριν κάνεις το οτιδήποτε , πάντα να σκέφτεσαι το μετά . Εάν το δώσεις σε ανάδοχη οικογένεια, γνωρίζεις αν θα πάρει την… Διαβάστε περισσότερα »