Σπούδασα με λεφτά των γονιών μου, όσες δουλειές βρήκα ήταν για λίγο γιατί δεν άντεχα την κακή συμπεριφορά των αφεντικών και δεν ήταν ποτέ αρκετά τα λεφτά για να συντηρούμαι μόνη μου.
_____________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητή Ρένα,
Έχω μεγαλώσει πολυ προστατευμένη από μικρή. Και τώρα που μεγάλωσα νιώθω να φοβάμαι. Τι εννοώ. Σπούδασα με λεφτά των γονιών μου, όσες δουλειές βρήκα ήταν για λίγο γιατί δεν άντεχα την κακή συμπεριφορά των αφεντικών και δεν ήταν ποτέ αρκετά τα λεφτά για να συντηρούμαι μόνη μου. Τελείωσα τις σπουδές μου και νιώθω ότι δεν μπορώ να σταθώ στα πόδια μου, ότι δεν θα μπορέσω ποτέ να ανεξαρτοποιηθώ οικονομικά. Δεν μπορώ καν να με φανταστώ πώς να το κάνω, δεν έχω κανένα πλάνο και νιώθω πολύ ανίκανη για την αγορά εργασίας.
Το ξέρω ότι είμαι προνομιούχα. Αλλά ζω συνέχεια με το φόβο ότι μόνη μου δεν μπορώ να καταφέρω τίποτα. Και πως ίσως το πώς λειτουργεί ο κόσμος να μην είναι για εμένα και να δεν έχω μάθει πώς να το διαχειριστώ. Ίσως να μη μάθω ποτέ.
Απλά ήθελα κάπου να το μοιραστώ ότι νιώθω έτσι.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Προστατευμένο Περιστέρι
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Πράγματι μεγάλωσες προνομιούχα και προστατευμένη. Δεν έχουν όλοι το προνόμιό σου. Ωστόσο αυτό που γράφεις, δηλαδή «νιώθω ότι δεν μπορώ να σταθώ στα πόδια μου, ότι δεν θα μπορέσω ποτέ να ανεξαρτοποιηθώ οικονομικά» το αισθάνονται και μη προνομιούχοι, μη προστατευμένοι, επειδή η διεθνής οικονομική συγκυρία έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια και βιώνουμε permacrisis (απανωτές κρίσεις, οικονομικές, υγιεινομικές, γεωπολιτικές).
Θα έλεγα αντί να παραλύεις από την συνειδητοποίηση ότι δεν έχεις παλέψει για να ανεξαρτοποιηθείς ως εδώ, να στρωθείς με χαρτί και μολύβι να κάνεις μια ρεαλιστική αποτίμηση του τι μπορείς να κάνεις από δω και πέρα. Έχεις τη δυνατότητα να συμβουλευτείς σύμβουλο επαγγελματικού προσανατολισμού μέσω της σχολής σου; Έχει κάποιο πρόγραμμα αποφοίτων ήδη το πανεπιστήμιο; Έχεις κάποιον έμπιστο/η καθηγητή/καθηγήτρια να ρωτήσεις δυο τρία πράγματα; Μπορείς να συζητήσεις με τους συναδέλφους σου σε κάποια ομάδα online, να δεις τι κάνουν; Έχεις δικτυωθεί με τους αποφοίτους και τις Ημέρες Καριέρας που διοργανώνονται; (πληροφορίες διοχετεύονται τακτικά στον τύπο); Έχεις απευθυνθεί στη ΔΥΠΑ που έχει πρόγραμμα απορρόφησης ανέργων; Σε αναλαμβάνει επαγγελματίας εκεί και προωθεί στοχευμένα τις αιτήσεις σου σε επιδοτούμενα προγράμματα στα οποία πληρώνεσαι από το κράτος (κι αν κατόπιν μείνει ευχαριστημένος ο επιδοτούμενος εργοδότης σου κάνει κανονικά πρόσληψη), δεν χάνεις κάτι να απευθυνθείς.
Για όλα υπάρχει μια αρχή. Εφόσον δεν έχεις επείγον ζήτημα επιβίωσης, αφού όπως συμπεραίνω φροντίζει η οικογένειά σου, έχεις το πλεονέκτημα να μπορείς να ψάχνεις χωρίς να απαιτείται να κάνεις λάντζα και τύλιγμα γύρου ενώ ταυτόχρονα τσεκάρεις αν απάντησαν στις αιτήσεις για δουλειά. Δες το έτσι κι αναθάρρησε. Η ενηλικίωση, η ανεξαρτοποίηση, όλα αυτά δεν έρχονται μπαμ κι έξω, είναι μαραθώνιος.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Να αντιλαμβάνεστε την ζωή ως προνομιούχα και να δηλώνετε ανικανότητα επαγγελματική εγώ την λέω τεμπελίτιδα.
όχι απαραίτητα.
μπορεί να της έδωσαν τα πάντα(προνόμια) αλλά όχι το πιο σημαντικό,να μάθει να στέκεται στα πόδια της και να πιστεύει σε αυτή (αυτοπεποίθηση)
Τα προνόμια μας κάνουν νωχελικούς αφού δεν χρειάζεται να ζοριστούμε.
Πιστεύω (και απο προσωπική εμπειρία καθώς μεγάλωσα με αντίστοιχα προνόμια) οτι το πρόβλημα είναι όταν αυτά δίνονται χωρίς ευθύνες και την κατάλληλη διαπαιδαγώγηση.
Ενώ εμείς που ζοριστηκαμε δεν προλαβαίνουμε τα εκατομμύρια. Η κοπέλα εκφράζει έναν προβληματισμότης εποχής που σίγουρα απασχολεί τους περισσότερους από εμάς. Κακές συνθήκες εργασίας, χαμηλοί μισθοί, ακρίβεια. Το οτι εσείς έχετε λύσει το βιοποριστικο σας δε σημαίνει ότι όλοι οι υπόλοιποι είναι τεμπέληδες.
Έριξα πολύ δουλειά και ρίχνω για να απολαμβάνω κάποια προνόμια.
Και ήμουν προνομιούχα απο το σπίτι.
Εκτός από πολύ δουλειά προφανώς είχες και την τύχη να βρεις τις δουλειές που πληρώνουν καλά ή το κεφάλαιο να ξεκινήσεις επιχείρηση. Η πολλη και σκληρή δουλειά απο μονη της δε φέρνει τιποτα. Ειδικά σε μια χώρα που για ολα χρειάζεσαι γνωριμίες και πολιτικό μεσον. Το οτι της κάλυπταν οι γονείς τα έξοδα οταν σπούδαζε δε λέει κάτι, αυτό είναι στη χώρα μας σχεδόν κανόνας, να κάνει η οικογένεια το σκατο παξιμάδι για να σπουδάσει το παιδί.
Πιστεύετε στην τύχη γιατί εγώ όχι.
Εντάξει δν εισαι κ τόσο προνομοιούχα όσο πιστέυεις. Οι περισσότεροι στην Ελλάδα έτσι σπουδάζουν. Κ για τις δουλειές “όλη” η gen z έτσι είστε. Κ όντως πρέπει να το δείτε αυτό. Είπαμε να αλλάξετε 5 πράγματα στα εργασιακά κ να μην ανέχεστε τους μλκες, αλλά κάπου ώπα. Μην ανυσηχέις όμως. Τώρα ξεκινάς. Κάποια στιγμή θα το βρεις 😉
Η δική μας γενιά έφαγε αρκετά σκατα κι σκομα τρώει, καλά κάνουν και δεν ανέχονται
Το αντιθετο, θα σου ελεγα να βρεις μια δουλεια του «ποδαριου» πχ εστίαση, λιανική, νομιμη ομως και να προσπαθησεις να καταλαβεις πως λειτουργει. Ενσημα, άδειες, αναρρωτικές , ημερομισθιο κτλ. Μολις αντιληφθεις τι παιζει νομιζω θα καταλαβεις τι και πως θες να κανεις. Και ναι εισαι προνομιούχα αλλά καποια στιγμή θα πρεπει να ζησεις μονη σου.
αυτό θα πρότεινα κι εγω, μεγάλωσα επισης αρκετα προνομιουχα, αλλα οι πρωτες δουλειες που εκανα (εκτος του γραφειου της μαμας μου), που ηταν σερβις σε καφετερια και ταμειο σε γνωστη αλυσιδα fast food, μου εδωσαν μεγαλη γνωση του πώς να στεκομαι σε ενα εργασιακο περιβαλλον.
Εγώ κατέληξα σε τηλεφωνικό κέντρο γιατί τουλάχιστον δίνουν όλα όσα ορίζει ο νόμος, πληρωμή στην ώρα μας, 3ετιες, δώρα, αργίες, υπερωρίες κλπ κανονικά. Στις πιο μικρές επιχειρήσεις θελουν 10ωρα με μισα ένσημα, απλήρωτες υπερωρίες και πολλες φορές ζητανε πίσω τα δώρα.
Θα περάσεις από πολλά σκ@τά μέχρι να βρεις μία καλή δουλειά. Εγώ στην εκπνοή των 40 και ακόμα δεν την έχω βρει.
Η κακή συμπεριφορά των ανωτέρων είναι δυστυχώς μάστιγα στην αγορά εργασίας και μάλιστα αυτή δεν μεταφράζεται πάντοτε με φωνές και μπινελίκια, αλλά και με ύπουλη χειριστικότητα. Το δεύτερο είναι πιο επικίνδυνο.
Στις αγγελίες υπάρχουν πολλές ελεύθερες θέσεις εξυπηρέτησης πελατών, οι οποίες είναι ό,τι πρέπει να να ξεκινήσεις την εργασιακή σου ζωή.
Επίσης θα σε συμβούλευα να μην επαναπαύεσαι στο πτυχίο και να κυνηγάς σεμινάρια με πιστοποιήσεις.
Τι σημαίνει σπούδασες με τα λεφτά των γονιών σου; Ότι σε συντηρούσαν οικονομικά για να τελειώσεις τις σπουδές σου (όπως συμβαίνει με την πλειοψηφία των φοιτητών στην Ελλάδα) ή ότι σε έστειλαν να σπουδάσεις στο εξωτερικό, υπερεκτιμώντας ενδεχομένως τις ικανότητες ή τη διάθεση σου να σπουδασεις και να εργαστείς στο συγκεκριμένο αντικείμενο; Στην πρώτη περίπτωση δεν είσαι και τόσο προνομιούχα. Στη δεύτερη πολλά παιδιά την έχουν πατήσει έτσι, ίσως να ασχοληθείς με κάποιο αντικείμενο που σου ταιριάζει πιο πολύ. Παντως η εμπειρία έρχεται δουλεύοντας, το πανεπιστήμιο είναι εκεί να σου ανοίξει το μυαλό και να σου δώσει τις βάσεις.
Έφτασα 40 χρονών κι ακομα παλεύω να ορθοποδησω επαγγελματικά. Οταν ήμουν φοιτήτρια στο πρώτο πτυχίο, προ κρίσης, έκανα άκυρες δουλειές με παραπάνω χρήματα από ό,τι παίρνω σήμερα αλλά με το μισό κόστος ζωής. Τωρα παίρνω ένα βασικό μισθό και νιώθω και προνομιουχα γιατί η εταιρία είναι τυπική στις πληρωμές και γενικα σε όσα ορίζει ο νόμος, σε άλλες επιχειρήσεις δεν το κάνουν ουτε αυτό. Με τους σημερινούς μισθούς πρέπει να κάνουμε 2 κ 3 δουλειές για να τα βγάλουμε πέρα. Αν δεν έχεις κάποια πολύ σημαντική υποχρέωση εδω ψάξε εξωτερικό. Τουλάχιστον για κάποια χρόνια να αποκτήσεις εμπειρία ώστε αν θελήσεις… Διαβάστε περισσότερα »
Θα βάλω μια ακόμη παραμετρο. Μήπως νιώθεις ανήμπορη γιατί σου λένε οι προστάτες σου ότι δε θα τα καταφέρεις; Συνήθως η υπερπροστατευτικότητα πάει χεράκι με τον περιορισμό, έστω αδιόρατο. Η δύναμη, ξεκινάει από μέσα σου. Ότι και να σε συμβουλεύσουν να κάνεις, πρέπει να πάψεις να ακούς τις γνώμες των άλλων, σαν οδηγίες εννοώ, όχι σαν συμβουλές και να ζητάς καθοδήγηση και επιβεβαίωση. Δοκίμασε προσπάθησε με πρώτο στόχο να ανεξαρτητοποιηθεις από τους προστάτες σου. Μόλις πετύχεις κάτι, αυτό θα σου δώσει αυτοπεποίθηση να προχωρήσεις, δεν πειράζει αν κάνεις λάθη, να θυμάσαι ότι όλοι το ίδιο είμαστε, την ίδια φάση αντιμετωπίζουμε,… Διαβάστε περισσότερα »
Καλησπέρα, γράφουσα εδώ. Με βοήθησε πολύ αυτό το σχόλιο, ευχαριστώ 🫶 όντως πάντα είχα την νοοτροπία ότι εγώ είμαι κάτι διαφορετικό απ τους άλλους και όλοι έχουν καταλάβει την ζωή καλύτερα από εμένα, δεν με έχει αφήσει ακόμα αυτό το συναίσθημα. Ελπίζω με τον καιρό και με την εμπειρία να γίνει καλύτερο, όπως λέτε