H Ρένα απαντά: Με τραμπουκίζει στην δουλειά

Το κλάμα και το άγχος έχουν γίνει πλέον καθημερινότητα, με εμένα να ξυπνάω για να πάω στη δουλειά και να καταριεμαι την ώρα και τη στιγμή.

____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα σε ολ@.
Αντιμετωπίζω καιρό τώρα ένα πρόβλημα και θα ήθελα όσο το δυνατόν περισσότερες γνώμες πάνω σε αυτό.
Είμαι 23ων ετών, και πολύ πρόσφατα έπιασα την πρώτη μου δουλειά. Αρχικά ήταν όλα φαινομενικά καλά, με ωραίο περιβάλλον, με πλάκες ο ένας στον άλλον, με πειράγματα σε πολύ λογικά πλαίσια, τραπέζια, κεράσματα κλπ.

Κάποια στιγμή, ένας εκ των συναδέλφων άρχισε να με πειράζει με σκοπό να με προσβάλει, καθώς οι πλάκες ξεπέρασαν τελικά κάθε όριο. (π.χ: ακραία σχόλια για το βάρος μου, την εμφάνιση μου, τα ρούχα μου, την απόδοση μου στη δουλειά μέχρι που έφτασε σε σημείο να γίνεται κάθε ώρα και λεπτό της δουλειάς.)
Επειδή γενικότερα είμαι τσαούσω και δεν χαρίζω εύκολα (ασχέτως που αυτό πριν κάποια χρόνια δεν ίσχυε) τελικά τσακωθήκαμε άσχημα, μέχρι και μπροστά σε συναδέλφους.
Όταν κάποια στιγμή μείναμε οι δυο μας, μου την είπε που “έβγαλα τόση χολή” μπροστά σε όλους και ότι “από εδώ και πέρα κομμένα όλα”.

Πλέον δεν μου μιλάει και δεν μου απευθύνεται καθόλου στη δουλειά, με κοροϊδεύει αποκαλώντας με “χαζή” αν κάνω κάποιο λάθος, και γενικότερα δέχομαι έναν “πόλεμο” στον χώρο που περνάω τις περισσότερες ώρες της ημέρας μου.

Έχω αρχίσει να αμφισβητώ τις ικανότητες μου, έχω αρχίσει να πιστεύω πως έχω κάποιο πρόβλημα, ή ότι δεν κάνω για τίποτα. Το κλάμα και το άγχος έχουν γίνει πλέον καθημερινότητα, με εμένα να ξυπνάω για να πάω στη δουλειά και να καταριεμαι την ώρα και τη στιγμή, ή να ανακουφίζομαι και να χαλαρώνω μόνο όταν σχολαω και φεύγω. Με έχει επηρεάσει σημαντικά, έχει μειωθεί η όρεξη μου, έχω γεμίσει σπυριά (που είχα να βγάλω από την πρώτη λυκείου) και γενικότερα ενώ εκεί πήγα ως το πιο ευδιάθετο άτομο στον πλανήτη, πλέον είμαι η πιο μίζερη 23χρονη που ξέρω.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Τσαούσω

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Σίγουρα αυτό που περνάς δεν είναι ευχάριστο. Όμως το γεγονός ότι σε επηρεάζει τόσο είναι δική σου αναίτια ήττα, σαν να του δίνεις σημασία που έχει κακή γνώμη για σένα. Ξεκάθαρα ο πόλεμος που υφίστασαι είναι για να σε κάνει να αγανακτήσεις και να φύγεις. Και βέβαια η ψυχική σου υγεία είναι πάνω απ’όλα. Θέλεις όμως να του παραχωρήσεις αυτή την Πύρρειο νίκη; Αφού εκείνος γελοιοποιήθηκε μπροστά στους συναδέλφους, εξ ου κι η κουβέντα μετά, όπου φάνηκε εμφανέστατα ότι πειράχτηκε! Και πολύ καλά έκανες κι απάντησες στα τραμπούκικα και προσβλητικά του σχόλια, από πού κι ως πού πήρε τόσο θάρρος;

Με την κάλυψη της πλάκας λέγονται οι μεγαλύτερες χοντράδες με σκοπό να χτυπήσουν και να πληγώσουν ώστε να αισθανθεί καλύτερα με τον εαυτό του αυτός που προσβάλλει. Χιούμορ είναι όταν γελάνε και τα δύο μέρη, όχι όταν γελάει ο ένας εις βάρος του άλλου. Και να είσαι σίγουρη ότι αυτό το αντελήφθησαν κι οι υπόλοιποι στο εργασιακό σου περιβάλλον, χαζοί δεν είναι, τον είδαν τι άξεστος είναι.

Επίσης παρένθεση: στη δουλειά πας για να εργαστείς, όχι για να κάνεις φίλους. Τα τραπεζώματα, οι έξοδοι και τα κεράσματα, αλλά κυρίως τα πειράγματα, φέρνουν ένα θάρρος που δεν είναι αναγκαίο, ανοίγει την πόρτα για παρεμβάσεις και σχολιασμό που δεν χρειάζεται και μετά δύσκολα συμμαζεύεται. Δεν χρειάζεται τόση κοινωνικοποίηση, χρειάζεται σοβαρότητα, αποτελεσματικότητα και κάποια απόσταση.

Από δω και στο εξής πρέπει να παίξεις και άμυνα και επίθεση.

Άμυνα στο ότι πρέπει να αποκτήσεις το δέρμα του κροκόδειλου, να είσαι πλέον φολιδωτή, να μην μπορεί να σε διαπεράσει τίποτα. Αυτά που λέει δεν έχουν σημασία, δεν θα του μιλάς ούτε εσύ, θα κάνεις σαν να μην υπάρχει στο χώρο. Σίγουρα αυτό θα τον εκνευρίσει τα μάλα, οι τύποι σαν αυτόν τροφοδοτούνται από τη σημασία που δίνεις στις κακεντρέχειες που σπέρνουν. Πάρε το λίγο σαν challenge, νίκη η κάθε μέρα που δεν θα ασχοληθείς καθόλου μαζί του.

Επίθεση από την άλλη θα παίξεις στο ότι σε οποτεδήποτε συζητάς με συναδέλφους ή με την διοίκηση θα αποκτάς αυτό το συγκαταβατικό ύφος που δείχνει «α εκείνον τον μ@&%@ εννοούμε, καλά ποιος τον υπολογίζει αυτόν, δεν είναι να τον παίρνεις στα σοβαρά». Δεν θα το λες με λόγια, θα το λες με την συνολική στάση και την έκφρασή σου, τη γλώσσα του σώματος, θα τον παρακάμπτεις, ώστε να εντυπωθεί σε όλους ότι πρόκειται για ανάξιο λόγου υποκείμενο, μέχρι να απαξιωθεί το γομάρι και είτε να μάθει να φέρεται, είτε να σηκωθεί να φύγει από κει.

Θα συναντήσεις αρκετά τέτοια σε όλους σχεδόν τους εργασιακούς χώρους, πάντα υπάρχει κάποιος κομπλεξικός. Αλίμονο αν αφήσουμε να μας κάνουν να αμφισβητήσουμε τις ικανότητές μας και την προσωπικότητά μας. Επειδή είμαστε αυτές που είμαστε λυσσάνε, άλλωστε. Αν μας θεωρούσαν ασήμαντες κι ανάξιες λόγου δεν θα επικεντρώνονταν πάνω μας. Πάρε τα λεμόνια λοιπόν και κάνε τα ενδυνάμωση. Πιστεύω σε σένα, θα τα πας καλά!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News