H Ρένα απαντά: Με έπιασε ξαφνικά και με ακινητοποίησε

Δεν ακούγεται καθόλου καλά το με έπιασε ξαφνικά και με ακινητοποίησε. Όμως και τα υπόλοιπα δεν ακούγονται καθόλου καλά.

_____________
Η ιστορία της Σαστισμένης όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ακολουθεί μια ιστορία που είναι τραυματική και ντροπιαστική για εμένα όμως θα ήθελα να την πάρετε σοβαρά και να ακούσω τη γνώμη σας επειδή είναι πολύ σημαντικό.

Περισυ με τον πλέον πρώην μου (τοτε ήμασταν 1 χρονο και κατι μαζι, εγω 20 αυτος 23 ) είχαμε παει για λίγες μερες διακοπές σε δημοφιλή χειμερινό προορισμό του εξωτερικού. Όλα πήγαιναν τέλεια και τίποτε δεν προμήνυε αυτό που ακολούθησε. [Πληροφορίες που εχουν να κανουν με το θεμα: ηξερα πως εκεινος δεν αηδιάζει με τα σωματικά υγρά ουτε τα δικα μου ουτε τα δικα του πχ με φιλούσε κανονικα αφου του ειχα κανει στοματικο. Επισης συχνα τελειωνε πανω στο σώμα μου οποτε η ίδια δεν αηδιαζω καθολου με το σπερμα να αγγίζει το δερμα μου, ουτε ειχα θεμα για δικη του ευχαρίστηση να τελειωσει στο προσωπο μου παρόλο που ειναι αβολο.]

Ήμασταν στο ξενοδοχείο, είχαμε μόλις κάνει σεξ και του έβγαλα το χρησιμοποιημένο προφυλακτικό. Με παιχνιδιάρικη πρόθεση οπως ηταν διπλα μου εκανα κινηση οτι θα χυσω πανω του το σπερμα που ειχε το προφυλακτικό. Καθομουν διπλα του, του λεω θα στο ριξω. Μου ειπε κατι σαν “μη, κοφ’το, θα σε βαρεσω” αλλα δεν το πηρα σοβαρα εκεινη τη στιγμή γιατί η φραση “θα σε βαρεσω” χρησιμοποιείται πολλές φορές για πλάκα ή τέλος πάντων για να δείξουμε εκνευρισμό, οχι ως κυριολεξία. Ετσι, εκανα ξανα οτι θα το χύσω πανω του γιατι δεν ειχα καταλαβει οτι νευριασε και επαιζα. Τότε σηκώνεται, οπως ήμουν καθιστή στο κρεβάτι με πιανει απο τον λαιμο, με στρώνει κάτω στο κρεβάτι, με κρατάει ακίνητη και μου ρίχνει δυο φαπες στα πλευρα. Συχνα παιζαμε ξυλο αλλα αυτη τη φορα δεν το εκανε στα αστεία, ειχε θολωσει από τον θυμο. Δεν το εκανε με δύναμη ωστε να πονέσω, ομως με ακινητοποίησε. Απο τη στιγμή που τον πείραξα μεχρι την στιγμή που με έσπρωξε κάτω εγινε ολο πολυ γρηγορα, ειλικρινά δεν καταλαβα οτι τον ενόχλησε αυτο που έκανα και λάθος μου. Ηταν πολυ χαζο, ομως εκεινη την στιγμή δεν νόμιζα οτι θα τον πειράξει. Εξηγω οτι δεν ηταν χειριστικη η προθεση μου, δηλαδη να του κανω κατι χωρις την θεληση του, το εκανα (κακως) με χιουμοριστικη διαθεση.

Εκεινη την στιγμή πάγωσα απο το σοκ, δεν μπορουσα να συνειδητοποιησω τι συνέβη, εμεινα εντελώς ακινητη. Σηκωθηκε ορθιος, μου ουρλιαξε θυμωμενος κατι, νομίζω “κοιτα τι με εκανες να κανω” και αρχισε να κοβει βόλτες σοκαρισμενος. Εγώ σηκώθηκα, εβαλα το παλτο μου και εφυγα. Εκοβα μια ώρα μόνη βόλτες στο μέρος, πηρα καφε και έκατσα σε ενα παρκο όπου εκλαιγα, πηρα φαγητο πακετο και επειδη εκανε κρυο γύρισα πίσω. Ηταν εξωτερικό, δεν μπορουσα να γυρισω σπιτι μου… Οσο ελειπα δεν με πηρε τηλέφωνο να με ψάξει.

Τον βρηκα να βλεπει τηλεόραση. Αμεσως ηρθε απο πισω μου να με αγκαλιάσει, του λεω μην με ακουμπας. Βγαζω το κολιε που μου ειχε χαρίσει στην επέτειο μας και μου λεει γιατί το βγαζεις; Του λεω μεσα στον θυμο μου “τελειωσαμε, εγω αν ειχα σηκωσει χερι πανω σου απο την ντροπή μου θα ηθελα να πέσω απο το παράθυρο”. Πηγα στο μπάνιο, εκλεισα την πορτα και εκανα ντουζ για να ηρεμήσω. Εμεινα πολλή ώρα μεσα και οταν βγηκα για να ντυθω τον βρισκω μεθυσμένο, να έχει καταπιεί δυο μικρά μπουκάλια με ποτό που ειχαμε αγορασει νωριτερα. Πεταει το πλαστικο μπουκαλι στον τοίχο και ελεγε ασυναρτησιες οτι του ειπα να αυτοκτονήσει και αλλα τετοια. Εγω μπερδεμένη απλα πηρα τα ρουχα μου και κλειστηκα στο μπάνιο. Χτυπαει την πόρτα, του ελεγα οτι δεν θελω να μιλησουμε, επιμενει, του ανοιγω, προσπαθουσε να με αγκαλιασει, βαζει τα κλαματα με λυγμούς και μου λεει “με εχεις δει να κλαιω ποτέ ετσι; δεν εχω κλαψει απο παιδί ξανά.”.

Εκει εβαλα και εγω τα κλαματα γιατι ηθελα να μεινω μόνη και εκεινος ηταν μεθυσμενος και προσπαθουσε να με αγκαλιάσει. Αρχισε να ξερναει, εκλαιγε, ουρλιαζε ασυναρτητα “τι της εκανα; τι εκανα; εσυ φταις!Τι με εκανες να κανω; μου ειπες να αυτοκτονήσω!”. Του εξηγουσα οτι δεν εννοουσα αυτο αλλα ηταν μεθυσμένος και δεν καταλάβαινε. Εκλαιγε και επεμενε οτι του ειπα να πεθάνει. Προσπαθησα να τον βοηθησω να πλυθει και να πεσει να κοιμηθει αλλα ουρλιαζε να τον αφησω μονο του. Χτυπησε το τζαμι της ντουζιερας. Γυρισα στο κρεβάτι σοκαρισμενη και καποια στιγμή ηρθε και προσπαθουσε να με παρει αγκαλια, εγω εκλαιγα και τον παρακαλουσα να μην με αγγίζει. Απο την μια ημουν θυμωμένη μαζι του, απο την αλλη φοβομουν οτι θα παθει κατι και επειδη μιλαμε για μικρο μερος, πού να τρεξει τετοια ωρα ασθενοφορο. Μετα απο καμποση ωρα καταφερα να τον πείσω να πέσει στο κρεβάτι και αποκοιμήθηκε.

Το πρωι προσπάθησε να με παρει αγκαλιά και δεν τον αφησα. Μου λεει θυμωμενα πηγαινε εσυ στο πρωινο εγώ δεν ερχομαι. Μετα τον αγνοουσα εντελώς και προσπαθουσε να μου πιασει την προσοχη. Ημουν πολύ ταραγμένη. Του ειπα ότι χθες με κατηγορουσε για οτι εγινε και απαντησε οτι χθες ηταν μεθυσμενος δεν ηξερε τι έλεγε, οτι ζηταει συγνώμη και πως εγώ δεν εφταιγα πουθενα. Ντρεπομαι γι’αυτο ομως ειχα αναγκη να νιωσω οικειότητα οποτε ζητησα να κανουμε σεξ και μετα με επιασαν τα κλάματα. Του ειπα οτι θα σκεφτω οταν γυρισουμε πισω τι θα γινει με εμας.

Το σκέφτηκα καλά και αναγνωρισα οτι απο την μια δεν επρεπε να τον ειχα πειραξει ετσι και ίσως ενιωσε οτι παραβιαζω το σωμα του και ενιωσε σαν τοτε που σαν παιδι ηταν θυμα bullying και γι αυτο ξεφυγε έτσι. Απο την άλλη δεν ζητησε συγνώμη αμεσως μολις εγινε αλλα μου φωναξε, δεν με εψαξε όταν εφυγα και επειτα μεθυσε. Εστω και μεθυσμενος, με κατηγορουσε οτι τον προκαλεσα! Και ο τροπος που αντιμετώπισε αυτο που συνέβη ηταν απο μονος του απαισιος. Επιπλέον, τίποτα πέρα απο το να τον ειχα χτυπησει εγω πρώτα δεν θα τον δικαιωνε να σηκώσει χέρι πανω μου. Ειναι κατι που ποτέ δεν ειχα κάνει, ουτε εκεινος.

Τελικά δεν τον χώρισα επειδη δεν ειχε δειξει ποτε μεχρι τότε οποιαδηποτε κακοποιητικη συμπεριφορά και τον αγαπουσα πολυ. Δέχτηκα τη συγνώμη του λέγοντας του ότι εάν συμβεί οτιδήποτε παρόμοιο τελειωσαμε. Παρόλα αυτά, αν και δεν τον χωρισα, ποτέ δεν ξεχασα τι συνέβη. Σε καθε καυγά αμα μου ελεγε οτι ειμαι εγωιστρια κλπ, του ανέφερα ότι του συγχώρεσα κάτι τέτοιο και αυτος θα επρεπε να ειναι ενας επιπλεον λογος να με εκτιμα.

Τελικα με χωρισε λιγους μηνες μετα γιατι “του ημουν μπελας, ολο τσακωνομαι, προτιμώ το δικιο μου και οχι την αγαπη, κοιταω τον εαυτο μου και όχι το μαζι και δεν αντεχει αλλο” . Μαλιστα ανεφερε οτι για καθε φορα που μου ειχε μιλησει αποτομα, εφταιγα εγω που τον θυμωνα. Πως αυτος εχει ευθυνη για τα λογια του ομως εγω τον έφτανα εκεί. Ότι του εβγαζα τον κακο του εαυτό και γι’αυτό ειμαι τοξική. Για το συμβαν τοτε ειπε πως εκεινος φταιει εξ ολοκλήρου ομως δεν τον συγχωρεσα στα αληθεια, αλλιως δεν θα του το ανεφερα σε καθε καυγα. Και ειναι αληθεια οτι κακως το ανεφερα (ομως δεν το έκανα επίτηδες για να το χρησιμοποιω ενάντιον του αλλα γιατί με εβγαζε εγωιστρια), επομενως το ανεφερα γιατι πώς ειναι δυνατον να του συγχωρεσα τοσο μεγαλο σφαλμα και να μην το εκτιμα εφοσον μιλαει ετσι για μενα; Προσωπικά, αν ο αλλος μου συγχωρουσε ενα μεγαλο λαθος, θα τον εκτιμούσα πολυ παραπάνω.

Μου ειπε στον χωρισμό οτι αν και δεν θελω να το παραδεχτω, εγω τον οδηγουσα να μου μιλαει ασχημα με τον σαρκασμο μου και με το να τον κατηγορώ. Πράγματι, ειμαι άτομο που αν ενοχληθει ειρωνεύεται και τα λεει ευθέως, όμως ποτέ δεν τον προσεβαλα ως άνθρωπο ουτε εβριζα. Η ειρωνεία μου επικεντρωνοταν σε αυτο που εκανε και με ενοχλησε ,οχι στο ποιος ειναι. Επισης με κατηγορησε οτι τσακωνομουν απο μηνύματα αντι απο κοντα και πως γι αυτο νευριαζε. Συμφωνω οτι ηταν λαθος μου (γιατί δεν ζουσαμε μαζι ουτε βγαιναμε καθημερινα και εχω την ταση να θελω αμεσως να λυσω κατι που με πειραξε), ομως δεν εκανε ο ιδιος καποια κίνηση για να το διορθώσει (πχ να ερθει απο κοντα να το συζητησουμε, καθως μενουμε πολυ κοντα). Δεν θεωρουσα τοτε οτι ειναι κατι τοσο βλαβερό γιατι νομιζα οτι τα θεματα που τσακωνομασταν δεν ηταν τοσο σοβαρα. Εκείνος το ονόμασε τοξικο και το εριξε πανω μου…

Συγνώμη για τις άχρηστες λεπτομέρειες ομως στο μυαλο μου ειναι ολα μπαχαλο και καθε τοσο με βασανιζει αυτο το γεγονός επειδη νιωθω πως σημαδεψε την σχεση μας και δεν είχε λογο να συμβεί. Ευχομαι να μην ειχε γίνει ποτέ!

Τι πιστευετε; εχετε αντιδρασει ποτε ετσι; κατανοείτε γιατι ισως να του βγήκε αυτη η αντιδραση; απο την αλλη αν αντέδρασε για κάτι μη σοβαρο, μήπως θα ξαναγινόταν πιθανοτατα σε καποιον πιο σοβαρο καυγα;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Σαστισμένη

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Θα το πω απροκάλυπτα. Έχετε και οι δυο τεράστιο άδικο.

Και εκείνος για όλους τους λόγους που εκθέτεις (και την απίστευτη ανώριμη υπερδραματοποίηση που έδωσε στο περιστατικό), και εσύ για το ότι το τράβηξες ακόμη παραπάνω με τις αναφορές για το πέσιμο από το παράθυρο που το μουρλαμένο από το μεθύσι του μυαλό παρερμήνευσε και μετά ότι του το χρέωνες σε κάθε καυγά.

Όποιος συγχωρεί δεν εργαλειοποιεί τα λάθη του άλλου, επειδή όχι, δεν θα τον εκτιμήσει περισσότερο, θα τον ντρέπεται περισσότερο κι η ντροπή δημιουργεί φυγή. Τόσο απλά, κι ας σου φαίνεται περίπλοκο. Δεν είναι. Ούτε έκανες κακό που θύμωσες, έπρεπε να θυμώσεις, η βία δεν δικαιολογείται. Υπάρχει όμως τρόπος να τεθεί επί τάπητος και να λυθεί.

Κακώς είχατε τέτοιες πλάκες μεταξύ σας εξαρχής, ενώ εκείνος φαίνεται πως είχε κάποιο πιο φορτισμένο παρελθόν με τέτοια (bullying ή κακοποίηση, ποιός ξέρει τι, αν δεν ειπώθηκε ως δικαιολογία). Τα όρια τίθενται για τα σέβεστε, εκατέρωθεν. Όταν κάποιος λέει όχι, είναι όχι. Και δεν το λέω για να δικαιολογήσω την αντίδρασή του, επειδή δεν την δικαιολογώ ΚΑΘΟΛΟΥ, είναι τρομακτικό να σε ακινητοποιεί κάποιος σωματικά ισχυρότερος. Δεν θέλω να σκεφτώ τι μπορούσε να γίνει αν δεν συγκρατούνταν.

Προσωπικά αφού το ρωτάς δεν έχω αντιδράσει ποτέ έτσι από φόβο αυτογελοιοποίησης (που δημιουργεί αυτοεξευτελισμό, κατάσταση που αποφεύγω εξάπαντος), ωστόσο δεν αποκλείω να αντιδρούσαν άλλοι άνθρωποι έτσι, σε φάσεις έκρηξης, προβολών, τραυμάτων… Δεν το κρίνω, το κοιτώ ερευνητικά. Η συγγνώμη μοιάζει σωστή ως κίνηση, όμως δεν υπάρχει καμμία εγγύηση ότι δεν θα επαναλαμβανόταν μια ανάλογη αντίδραση. Ταυτόχρονα είχε δίκιο ότι εφόσον βγαίνει -για οποιονδήποτε λόγο- ο τοξικός του εαυτός, η σχέση σας ήταν θνησιγενής. Το ίδιο ισχύει και τον δικό σου τοξικό εαυτό. Καλύτερα, μπορείς τώρα να προχωρήσεις πιο ώριμα σε κάτι άλλο, με δίδαγμα όσα συνέβησαν.

Επίσης σκέψου κάτι που λέγεται συχνά στην θεραπεία ζεύγους: σε ενδιαφέρει να έχεις δίκιο ή σε ενδιαφέρει να είσαι χαρούμενη;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News