Είμαι 38 ετών είμαι με τον σύζυγό μου από τα 20, έχουμε 3 μικρά παιδιά.
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Τώρα ανακάλυψα τη στήλη σας και είναι τελείως εθιστική! Πόσο έχω ταυτιστεί με κάποιες ιστορίες και πόσο ευχαριστήθηκα μερικές απαντήσεις! Θα σας γράψω και γω τη δική μου ιστορία και θα πω παρακάτω το γιατί.. είμαι 38 ετών είμαι με τον σύζυγό μου από τα 20.. έχουμε 3 μικρά παιδιά. Το μικρότερο 2 χρόνων. Πάντα ήταν λίγο μαλακας να το θέσω ευγενικά! Το ήξερα.. είχε τρομερή γκρίνια και κακομοιριά που όμως ήταν σε τόσο λίγες στιγμές που όλα τα άλλα καλά του υπερισχυαν.. (έτσι έλεγα στον εαυτό μου, αυτο βέβαια το καταλαβαίνω τώρα). Αλλά ήταν και αλήθεια. Συγκάτοικοι ήμασταν από τα 21 μας! Ξέρουμε πολύ καλά ο ένας τον αλλο..
Στο πρώτο παιδί σχετικά καλά .. στο 2ο είναι που ξεκινάει η ιστορία μου. Και λέω μου γιατί αυτό που έκανε δε θα το ξεχάσω και δε το συγχωρήσω ποτέ. Στο δεύτερο όταν τελείωσε η άδεια μητρότητας ξαναγύρισα στη δουλειά. Γυρνούσα σπίτι 6 το απόγευμα. Το μωρό 9 μηνών ο μεγαλος 2 χρόνων πήγαιναν παιδικό. Όλα ωραία όλα καλά… Αυτός είχε 9μηνο.. δημόσιος υπάλληλος… 9 μηνες καθόταν και με άφησε να βασανίζομε μόνη μου. Όλα τα ξενύχτια ολες οι υποχρεώσεις του σπιτιού όλα όλα. Το μόνο που εκανε ήταν να ξυπνάει 4 το απόγευμα να πάρει τα παιδιά από το σχολικό και να καθετε στο κινητό. ΚΑΙ απίστευτη τρομερή γκρίνια γιατί δεν κάνω πράγματα. Και να σηκώνομαι πιο νωρίς στις 6, ας πουμε, άμα δε προλαβαίνω.
Εντωμεταξι μεναμε σε άλλη πολη μακριά από τις οικογένειες μας… Λοιπόν τα ξαναθυμαμαι και φριτω.. αρρωσταίνω μόνο στη σκέψη. Γιατί τελικά είχε δικαιολογία ο άνθρωπος!!!! Ακούστε τι ζωα υπάρχουν σε αυτό το κόσμο (και γω μέσα που έκανα τοοοοσο το μαλακά) η δικαιολογια του ήταν ότι με αυτό τον τρόπο θα μου δώσει ένα ΜΆΘΗΜΑ! τώρα τι μάθημα ήταν αυτό και να μου το είπε ποτέ δε το κατάλαβα.. αλλά θα σας πω τι τελικά έμαθα.. έμαθα πως να είμαι εγώ ευτυχισμένη.. έμαθα να ζω χωρίς αυτόν. Αλλά!!! Δε τον χώρισα.. κάναμε ακόμα ένα παιδί, εγώ το ήθελα, γύρισαμε στην πόλη μας είναι και τα πεθερικά μου που είναι καταπληκτικοι άνθρωποι και ξέρουν την κατάσταση, είναι και οι γονείς που μας παραχώρησαν το πατρικό μου και πήγαν εκείνοι στο ενοίκιο.
Και τώρα πάει έρχετε στη δουλειά και κοιμάται όλοι μέρα. Όλη μέρα είναι στο κινητό. Δε μιλάει σε κανέναν δεν ασχολείται με τα παιδιά. Μόνο η σεξουαλική μας ζωή είναι φυσιολογική. Όλως παραδόξως εκεί είναι πολύ πολύ δοτικός. Εγώ σταμάτησα να δουλεύω, πάω γυμναστήριο, έχω τα παιδιά μου και πραγματικά είμαι ευτυχισμένη.
Και τώρα θα σας πω για πιο λόγο τα γράφω αυτά. Όλες μου οι φίλες η πεθερά μου η μάνα μου όλοι με λένε να κάνω υπομονή. Να μη του δίνω σημασία και αφού είμαι εντάξει εγώ να κάνω ΥΠΟΜΟΝΉ… Εσείς τι λέτε ?? Τι αξίζει σε έναν άνθρωπο που εκεί που ήθελε να δώσει ένα “μάθημα” βρέθηκε να παραιτητε από τη ζωή. Να μένει μόνος του σε ένα σπίτι που εμεις οι υπόλοιποι την ζούμε ? Είναι κλινήρης άρρωστος ενώ είναι υγιής. Όλη την ημέρα την περνάει στο κινητό από τον καναπε στο κρεβάτι στη καρέκλα. Με τα παιδιά δεν ασχολείται, ούτε μια φορά, να πάνε μια βόλτα να τους μάθει ποδήλατο. Βασικά είναι σα να μην υπάρχει. Αλλά όχι ότι εγώ του δίνω σημασία. Άμα θέλει να φάει βάζει, τα ρούχα του πλένει, και το ” δωμάτιο ” του γιατί στη κρεββάτοκαμαρα δε παταω, είναι μέσα στη μπιχλα. Και φυσικά .. τέλος η γκρίνια .. ούτε τολμάει να ξεστομίσει τίποτα και άμα πάει να του ξεφύγει τίποτα καμμία φορά, γυρνάω την πλάτη και φεύγω. Έχω πάει σε ψυχολόγο (αυτός αρνηται να πάει) με είπε ότι είναι σε πλήρη άρνηση.. και μετά από όλα αμα διαβάσατε μέχρι το τέλος είστε ήρωες..
ΑΠΟ ΤΗΝ – Υπομονή
___________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Από τις ιστορίες που είναι κοινές αλλά τόσο δυσάρεστες. Τώρα που σταμάτησες να δουλεύεις κι εξαρτάστε (υποθέτω) από τον μισθό του του δημοσίου υπαλλήλου είναι πιο δύσκολο να χωρίσεις. Που βέβαια θα ήταν το ιδανικό, αφού είτε τον έχεις σπίτι, είτε δεν τον έχεις το ίδιο και το αυτό. Απορώ λίγο που τα βρίσκετε σεξουαλικά, όλη αυτή η κατάσταση είναι αντικούκου από μόνη της, αλλά οι ανάγκες είναι ανάγκες φαντάζομαι. Και αφού δεν σε νοιάζει πλέον, ΟΚ, εσύ ξέρεις καλύτερα.
Δεν θα κουνήσω το δάχτυλο ότι τα έβλεπες αλλά προχώρησες. Είναι άσκοπο κι άδικο. Στα 20 δεν έχουμε πείρα της ζωής, νομίζουμε εμείς θα τα κάνουμε όλα διαφορετικά. Ο σύζυγος έχει τα δικά του θέματα εξ αυτού, τις δικές του ματαιώσεις, ώστε το “μάθημα” που θέλει να σου δώσει να είναι ότι αφού αποφάσισες να κάνεις παιδιά (αλήθεια, ήθελε κι εκείνος το ίδιο πολύ;) τώρα θα το πληρώσεις κάνοντας τα πάντα μόνη σου. Και τι βολική δικαιολογία για την απραξία του…
Το εξοργιστικό δεν είναι ο σύζυγος, που τον έχεις καταλάβει και αποτιμήσει μόνη σου. Το εξοργιστικό είναι αυτό εδώ: “Όλες μου οι φίλες, η πεθερά μου, η μάνα μου, όλοι με λένε να κάνω υπομονή.” Δε στο λένε δυστυχώς επειδή πιστεύουν ότι θα κερδίσεις κάτι από την υπομονή ή επειδή κάτι θα αλλάξει ο σύζυγος από μόνος του. Στο λένε επειδή αν πάψεις να κάνεις υπομονή και χωρίσεις θα αναγκαστούν να ξεβολευτούν οι ίδιες! Γιατί με τρία μικρά παιδιά και να αναγκάζεσαι να δουλεύεις φουλ ωράριο θα αλλάξει άρδην η δική τους ζωή. Ποιος είπε ότι δεν έχουν ενσωματώσει κι οι γυναίκες τον σεξισμό μέσα τους; Έτσι τα βρήκαν, έτσι τα διαδίδουν. Αφού μας διαβάζεις, ξέρεις ακριβώς ποιο είναι το πρόβλημα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αφού είσαι ευτυχισμένη τώρα, προτείνω να κάνεις ακόμα ένα παιδάκι.
Μα, τι διαβάζουμε…
Πες τα ρε συ
Και εγώ το πρότεινα αλλα κρίθηκε τολμηρό μάλλον και κόπηκε.
Τουλάχιστον εσείς περάσατε με επιτυχία το μπλοκ.
Αυτο το πράγμα οτι κάνουν παιδιά έτσι γιατι θελει ο ένας δε θα το καταλαβω ποτε. Εσύ γραφουσα πιστεύεις οτι τα παιδιά σου μεγαλώνουν ωραία ας πούμε? Με τον έναν γονιό παροντα/απόντα και όλα τα υπόλοιπα που μας είπες? Δε φοβάσαι τί θα απογίνουν αυτα τα παιδιά αν σου συμβεί κάτι? Εγώ για το μόνο που κανω πατ πατ στην πλατουλα μου προς το παρόν ειναι οτι διάλεξα εναν εξαιρετικό πατέρα για τα παιδια μου, οτι και να συμβεί μεταξύ μας ή σε μενα ειμαι ήσυχη οτι τα παιδακια μου ειναι σε καλα χερια. Εσύ πως ακριβώς είσαι ευτυχισμένη με… Διαβάστε περισσότερα »
Ε αν δεν αξίζει να κάνεις υπομονή για τέτοιο κελεπούρι, πότε αξίζει;;;;
Πέρα από την πλάκα, θα σου δώσω και μια άλλη παράμετρο μπας και το πάρεις απόφαση να τον παρατήσεις (όχι ότι χρειάζεται αλλά anyway). Η σχέση σου είναι παράδειγμα για τα παιδιά σου. Όσο δεν φεύγεις μπορεί να γίνει παράδειγμα προς μίμηση ή αποφυγή. Αν φύγεις, τουλάχιστον θα μάθουν ότι αυτές οι καταστάσεις δεν πάνε καλά.
μα ειναι παραδειγμα προς τα παιδια αυτό το πράγμα που εχετε; Πώς να το χαρακτηρίσω δεν ξερω, οικογενειακή παντως θαλπωρή, δεν εχει
Αν και δε διαφωνώ σε τίποτα με την απάντηση, μου φαίνεται ότι ο σύζυγος από κάτι πάσχει, ίσως κατάθλιψη. Όχι ότι αυτό αλλάζει τα συμπεράσματα, απλά το αναφέρω γιατί δεν το θίγει η γράφουσα ούτε η απάντηση· συχνά ένα σύμπτωμα είναι αυτή η υπέρτατη τεμπελιά.
Πιθανόν αλλά όπως και να έχει αν δεν το αντιμετωπίσει μόνος του, η γραφουσα δεν μπορεί να το κάνει για αυτόν… Ίσως μάλιστα ένας χωρισμός τον ξεκουνήσει
Τι να πρωτογράψω… Κατ’ αρχάς, κάτι τρέχει με τον τύπο. Είστε μαζί τόσα χρόνια και δεν μπορείς να καταλάβεις γιατί φέρεται έτσι; Δεν το έχετε συζητήσει; Αυτή η άρνηση κάτι δηλώνει, όχι ότι θα το λυσεις εσύ, όμως μπορεί να είναι κάτι παραπάνω από τεμπελιά και γαϊδουροσύνη. Και καλά, με τα παιδιά και τις υποχρεώσεις, έχει λύσει το θέμα με τον καλό πατριαρχικό τρόπο, αφού εσύ έχεις αναλάβει τα πάντα όλα. Είναι δυνατόν όμως να μην ασχολείται καθόλου έστω με τη δική του ζωή, να γεννάει παιδιά και να είναι πλήρως απών απ’ τα πάντα; Μετά, απορώ πώς έχεις όρεξη… Διαβάστε περισσότερα »
Πώς ζείτε έτσι μερικοί άνθρωποι; Όνειρα για τη ζωή σας δεν είχατε ποτέ;
Εσύ τώρα είσαι καλά με τη ζωή σου; Σε κάνουν ευτυχισμένη οι επιλογές σου; αν ναι μην αλλάξεις τιποτα και ας τον να πεθανει απο την ακινησία. Αν όχι όμως, αντι να ασχολείσαι με το τι του αξίζει εκείνου να πάθει ίσως πρέπει να αλλάξεις ρότα.
ιδανικη ζωη για πολλους αντρες . Χαλαρος στη δουλεια και στο σπιτι δεν του τα ζαλιζει κανενας. Δεν νοιωθει μοναξια γιατι περπαταει κοσμος γυρω του , παιδια , γυναικα , σογια . Κοινωνικα ειναι ενταξει εχοντας δουλεια και οικογένεια. Πηδαει οποτε θελει και ειναι και καλος σε αυτο γιατι ειναι χαλαρος και ξεκουραστος. Φανταζομαι το δωματιο του μεσα στην μπιχλα που λες με κουτακια μπιρες στο τραπεζι και τηλεοραση μονιμα ανοιχτη σε αθλητικα. Δυστυχως ψηφιζει. Να του το πεις αν τον χωρισεις γιατι μονος του δεν θα το παρει χαμπαρι. (αα ξεχασα θα ψαξει να πηδηξει)
Φίλη, μια ζωή την έχουμε, αλήθεια αυτό θέλεις για όσα χρόνια σου μένουν σε αυτήν τη γη; Είμαι κοντά σου ηλικιακά, τρόμαξα που το διάβασα. Ξενέρωσα με το “μάθημα” που ήθελε να σου δώσει. Μήπως να διεκδικήσεις μια καριέρα κάπου και να τον αφήσεις έρμαιο στη μοίρα του; Τα παιδιά σας δεν θα μείνουν για πάντα μικρά, κάποια στιγμή θα φύγουν από το σπίτι και όταν μείνεις μόνη με αυτόν δεν θα αναρωτιέσαι γιατί δεν τον άφησες; Γιατί δεν δοκίμασες κάτι άλλο;
Δηλαδή το ότι σταμάτησες τη δουλειά σε έκανε ευτυχισμένη. Γιατί μόνο αυτό άλλαξε.
Δεν άλλαξε μόνο αυτό, λογικά πηγαίνοντας στην πόλη όπου βρισκόταν κι η οικογένεια έχει βοήθεια με τα παιδιά, (αυτήν που δεν είχε από τον σύζυγό της) οπότε έφυγε κι ένα ακόμα βάρος από πάνω της. Επιπλέον το λέει πως άλλαξε στάση απέναντι του, δεν τον αφήνει να την πιέζει ή να την υποτιμά και δεν ασχολείται πια μαζί του, δεν αναλαμβάνει καμία από τις ευθύνες του (πλένει μόνος του τα ρούχα του και δεν καθαρίζει τον προσωπικό του χώρο), προφανώς έχει αποστασιοποιήθει πλήρως . Τον αγνοεί, εκτός αν θέλει σεξ. Σταματώντας και τη δουλειά,εφόσον μειώθηκαν τα έξοδα αφού μένουν σε… Διαβάστε περισσότερα »
Αφήνοντας τη δουλειά της καθιστά το να χωρίσουν και επίσημα σχεδόν αδύνατο, εκτός αν έχει άλλα εισοδήματα.