Το ρωτάω αυτό επειδή έχω ακούσει γονείς να λένε ότι την περιουσια θα την πάρει όποιος μου σταθεί και με φροντίσει.
_______________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλημερα σε ολους. Η ερωτηση μου εχει να κανει με την περιουσια των γονιων και τη μοιρασια στα παιδια τους.
Ρενα και σχολιαστες τι θεωρειτε περισσοτερο δικαιο: α) οι γονεις να μοιρασουν στα παιδια ισοποσα την περιουσια (λεγοντας ισοποσα εννοω π.χ. ενα κτημα το καθε παιδι, ασχετα αν το ενα κτημα κοστολογειται 15.000 και το αλλο 20.000€) η β) να δωσουν και τα 2 κτηματα στο παιδι που ειναι πιο αδυναμο οικονομικα (π.χ. ο ενας ειναι πολυ καλα τακτοποιημενος επαγγελματικα η/και εχει κανει ενα γαμο με πλουσιο/α συντροφο);
Και αλλο ενα ερωτημα, πρεπει να λαμβανουν η οχι υποψη το γεγονος οτι το ενα παιδι μονο ασχολειται μαζι τους στα γεραματα και το αλλο απεχει εντελως απο την καθημερινοτητα τους; Απεχει βεβαια λογω του οτι ακολουθησε τον/την συντροφο και πλεον συζυγο σε πολη 600χιλ μακρια απο το πατρικο σπιτι, οχι επειδη δεν θελει τους γονεις, αλλα επειδη καλως(;) η κακως(;) εδωσε προτεραιοτητα στην προσωπικη του ζωη. Το ρωταω αυτο επειδη εχω ακουσει γονεις να λενε οτι την περιουσια θα την παρει οποιος μου σταθει και με φροντισει.
Θα ηθελα να ρωτησω ποια ειναι η πιο δικαιη μοιρασια; Δεν μιλαω για μεγαλη περιουσια οπου υπαρχουν σπιτια, αναφερομαι σε 2 κτηματα.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ολγα
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Ας αφιερώσουμε ένα λεπτάκι να είμαστε ευγνώμονες που κάποιοι γονείς ήταν προνοητικοί (και τυχεροί) να φτιάξουν μια κάποια περιουσία ώστε να αφήσουν στα παιδιά τους και που ήταν αρκετά ομαλή η παιδική ηλικία ώστε το ζήτημα που να τα απασχολεί ενώ αυτά μεγαλώνουν είναι τα κληρονομικά. Τι πολυτέλεια, δεν είναι αυτονόητο.
Στις μοιρασιές των κληρονομικών αυτό που οπωσδήποτε πρέπει να αποφευχθεί, για πρακτικούς λόγους ώστε να μην χρειάζεστε κατόπιν δικαστήρια και συμβολαιογράφους, είναι το εξ αδιαιρέτου μεταξύ των κληρονόμων. Μια διαθήκη που ορίζει συγκεκριμένες απολαβές σε συγκεκριμένα άτομα είναι λοιπόν πιο δίκαιη επειδή διασώζει κόπο, χρόνο και χρήματα κατόπιν. Αυτό δεν φαίνεται εξαρχής αλλά φαίνεται στην πορεία. Επομένως το να μοιραστούν τα περιουσιακά με κάποιο σχέδιο είναι το σωστό, άσχετα αν θα αφορά οικόπεδα/σπίτια/κτήματα ή/και χρήματα ή/και τιμαλφή. Το πώς τώρα.
Όλα εξαρτώνται από το πώς το βλέπουν το ζήτημα οι συγκεκριμένοι γονείς και ποιές ανάγκες εξυπηρετούν με την διευθέτηση των κληρονομικών εν ζωή. Θέλουν να εξασφαλίσουν ένα περιουσιακό στοιχείο στα παιδιά τους επειδή σήμερα είμαστε έτσι αλλά αύριο είμαστε αλλιώς; Θέλουν να εκβιάσουν με κάποιο τρόπο την γηροκόμηση; (Αυτό που αναφέρεις για την περιουσία που θα πάει στους φροντιστές) Θέλουν να είναι εντάξει ως προς την μοιρασιά ώστε να μην επιβαρυνθούν έξτρα έξοδα τα παιδιά μετά θάνατον; (Εδώ κολλάνε οι γονικές παροχές) Θέλουν να πουν ότι τα έκαναν όλα σωστά και να νιώσουν εντάξει με την συνείδησή τους; Όπως βλέπεις υπάρχουν πολλοί λόγοι. Δεν υπάρχει παγκόσμια μονάδα δίκαιης μοιρασιάς, δίκαιο είναι αυτό που εξυπηρετεί την συγκεκριμένη οικογένεια. Καλό είναι να το συζητήσετε μεταξύ σας εφόσον έχετε καλές σχέσεις, να ξέρετε τι να περιμένετε.
Πιστεύω ότι εξίσου δεν υπάρχει καλώς ή κακώς στην προτεραιοποίηση της προσωπικής ζωής κάποιου έναντι της πατρικής οικογένειας. Δεν μπορούμε εμείς να κρίνουμε απ’έξω και δεν σημαίνει ότι πρέπει να απορρίψουν τα παιδιά όλες τις προοπτικές τους στο όνομα της φροντίδας των γονιών, όσο καλοί κι αν υπήρξαν αυτοί. Ναι, να προσφέρουν εφόσον μπορούν και θέλουν. Κι οι καλοί γονείς άλλωστε αυτό που θέλουν τελικά είναι το παιδί τους να είναι ευτυχισμένο. Πρόκειται για προσωπική απόφαση.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εγώ απλά θα απαντήσω στην ερώτηση: Ναι οι γονείς ξεχωρίζουν παιδιά, όχι, εννοείται δεν το κάνουν όλοι οι γονείς.
Σε θέματα απόστασης όμως, οι γονείς τείνουν να νοσταλγούν και να θεοποιηούν το παιδί που μένει μακριά και βλέπουν σπάνια.Ενώ το παιδί που είναι κοντά και τους φροντίζει κιόλας, συνήθως το αντιλαμβάνονται πιο δεδομένο.
Ευτυχώς/Δυστυχώς είμαι μοναχοκόρη, ευτυχώς/δυστυχώς έχω δει αρκετά παραδείγμα να ξεχωρίζουν οι γονείς παιδιά.
Ο κλασσικός εκβιασμος της ελληνικής οικογενειας!
Την περιουσία θα την πάρει οποίος κάνει και τον γηροκομο!
Εμ έτσι δεν συμφέρει να πάρεις τίποτα!
Όχι μόνο γιατί θα στα δώσουν με διαθήκη και θα πληρώσεις φόρο κληρονομιάς, αλλά και γιατί πολύ απλά εσύ μπορεί να φτύσεις αίμα ως γηροκομος και τελικά να κληρονομήσει το άλλο παιδί τους που τυχαίνει να είναι και το αγαπημένο!
Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα να παραιτηθείς απ την οικογενειακή περιουσία ξεκαθαριζοντας οτι αν δεν γίνει τίμια και δίκαιη μοιρασιά ,θα βρεθούνε σε οίκο ευγηρίας?
Εκβιασμό εκείνοι? Εκβιασμό και εσύ!
Match their energy!
Καταρχήν ο οίκος ευγηρίας δεν είναι απειλή. Επίσης όρισε σε παρακαλώ την τίμια και δίκαιη μοιρασιά. Ο γηροκόμος είναι ένα δύσκολο και καλά αμοιβόμενο επάγγελμα. Οπότε το “δικαίο” σε αυτή την περίπτωση είναι να νοικιάσουν/ρευστοποιήσουν τα 2 χωράφια, να τα φάνε σε γηροκομεία/γηροκόμο και τα παιδιά να πάρουν το τρίτο το μακρύτερο. Ή αν δεν το χρειαστούν αυτό, να τα φάνε σε κρουαζιέρες. Όσο δεν τους χρωστάνε φροντίδα, άλλο τόσο δεν τους χρωστάνε και κληρονομιά. Από την άλλη αυτό που κάνουν πολλές οικογένειες είναι να αφήνουν την περιουσία στα παιδιά γιατί τα αγαπάνε και θέλουν να τα βοηθήσουν (ο φόρος… Διαβάστε περισσότερα »
Ο οίκος ευγηρίας στην Ελλάδα,δυστυχώς είναι απειλή.
Τόσες καταγγελίες και τόσα περιστατικά έχουμε δει κατά καιρούς στις ειδήσεις,νομίζω είναι αρκετά.
Και φυσικά οι γονείς δεν έχουν υποχρέωση να προικισουν κανένα παιδί και μπορούν να τα φάνε σε ταξίδια και μπουζούκια…δεν αντιλέγω.
Το πρόβλημα εδώ όμως ειναι όπως λέει και η γραφουσα,ότι κάποιο παιδί πολύ πιθανόν να αδικηθεί στη μοιρασιά γιατί ολοι οι γονείς έχουν τις αδυναμίες τους σε κάποιο παιδί τους.
Και μάλλον αυτό το παιδί, δεν είναι η γραφουσα.
Αυτό προσπαθώ να αναλύσω: ότι θα γίνει διάκριση βάση συναισθηματος.
Αναλόγως τον οίκο ευγειρίας. Εκτός αν τους απειλήσεις τύπου “ή θα μου τα γράψετε ή θα σας βάλω (με κάποιο τρόπο με το ζόρι) εκεί που ξέρω ότι τους βασανίζουν”. Αυτό ναι, είναι εκβιασμός αλλά δεν νομίζω ότι θα έπρεπε να το προτείνουμε.
Είναι ντροπή και μόνο να υπάρχουν τέτοιες απόψεις.
Η υποχρέωση στους γονείς μας είναι ανεξάρτητη από το αν έχουν ή όχι περιουσία να μοιράσουν.
Είναι οικογένεια.
Είναι κρίμα τα παιδιά να σκέφτονται και να νοιώθουν έτσι.
Είναι αρρωστημένο και ψυχοφθόρο.
Κάτι λάθος έχει γίνει.
Το μόνο λάθος που υπάρχει στην κοινωνία μας είναι που η ελληνική οικογένεια έχει κάνει τα παιδιά να πιστέψουν ότι έχουν υποχρέωση απέναντι στους γονείς τους.
Καμμια υποχρέωση δεν έχουν τα παιδιά!
Δεν επέλεξε κανένα παιδι να γεννηθεί.
Οι γονείς του επέλεξαν να το φέρουν σε αυτό το κόσμο.
Από που και ως που έχει ένα παιδί υποχρέωση να γηροκομισει τους γονείς του?
Επειδή το μεγάλωσαν και πιθανόν να το σπουδασαν? Επιλογή τους ήταν η γέννηση του! Ας πρόσεχαν!
Ούτε τη φίλη μου που μπαίνει χειρουργείο έχω υποχρέωση να βοηθήσω αλλά θα μείνω σπίτι της μέχρι να αναρρώσει. Ούτε στη γιαγιά μου έχω υποχρέωση αλλά θα πάω να μου πει τις ίδιες ιστορίες και ας βαριέμαι. Ούτε έχω υποχρέωση να προσπαθήσω να ζω σε μια γειτονιά με καλό σχολείο (και να καταξοδευτώ), να κάτσω με το παιδί μου να κάνουμε μελομακάρονα τα χριστούγενα (ενώ θα προτιμούσα να scrollαρω), ούτε φυσικά να το τρέχω σε δραστηριότητες και διακοπές. Τους ανθρώπους που αγαπάμε δεν τους στηρίζουμε λόγω υποχρέωσης. Εκτός αν στοχεύουμε σε μια κοινωνία που ο καθένας θα κοιτάει αποκλειστικά τον… Διαβάστε περισσότερα »
E ναι. Αλλα αυτό δυσκολά το κατανοεί κάποιος αν το έχει στερηθεί. Αν στερείσαι αγάπης δύσκολα μπορείς να κατανοήσεις γιατί κάτι μπορεί να γίνεται μόνο απο αγάπη ενώ σε ξεβολεύει.
⚘⚘
Δεν είναι θέμα ελληνικής οικογένειας.
Και δεν είναι υποχρέωση με την ψυχρή έννοια της λέξης. Είναι το νοιάξιμο, το δέσιμο που έχεις με τους δικούς σου.
Δεν είναι η γηροκόμηση.
Μπορεί να γίνει ένα ατύχημα, να έρθει μια ασθένεια σε οποιοδήποτε μέλος.
Τί θα γίνει; Θα αδιαφορήσουν οι υπόλοιποι; θα βάλουν προτεραιότητα την καλή τους ζωή;
Ευτυχώς, πιστεύω, ότι δε γίνεται αυτό, ότι υπάρχουν ακόμα ισχυροί δεσμοί μέσα στην οικογένεια.
Προσωπικά θεωρώ ότι οι γονείς είναι δίκαιο να κάνουν την περιουσία ΤΟΥΣ ο,τι θέλουν. Αν σας μεγάλωσαν χωρίς να σας πασάρουν σε ίδρυμα/τρίτους και προσπάθησαν ο,τι καλύτερο μπορούσαν για να σας μεγάλωσουν, τότε έχουν ήδη κερδίσει το δικαίωμα να τους γηροκομήσετε. Τα περί κληρονομιάς προκειμένου να τους γηροκομήσετε ακούγεται αχαριστία.
δεν νομίζω οτι υπάρχει δίκαιο στις ανθρώπινες σχέσεις. Επίσης κάτι που θεωρούν δίκαιο τα παιδιά, μπορεί οι γονείς που είναι άλλοι άνθρωποι να μην το θεωρούν δίκαιο. Δίκαιο θα ήταν να κάνουν την ζωάρα τους οι γονείς , καρπώνοντας τους κόπου δεκαετιών , αλλά είμαστε σε μεσογειακη χώρα. Οπότε καθορίζουν αυτοί τι θέλουν να δώσουν και που. Φυσικά κάποιος μπορεί να νιώθει αδικημένος, ακριβώς επειδή ως άνθρωποι που είμαστε έχουμε συμπάθειες και αδυναμίες. κατα τα άλλα αν για να τους γηροκομίσουν, θα πρέπει να πληρώνει κάποιος φάρμακα, φροντιστές, διαμόνη, λογαριασμούς, ε αυτό το κεφάλαιο κάποιος πρέπει να το καλύψει. Τα… Διαβάστε περισσότερα »
Εγω παλι ειδικα όταν πρόκειται για μικρές περιουσίες (αλλα και μεγαλύτερες) θεωρω σωστότερο το εξαδιαιρέτου. Οταν το ένα κτημα κανει 20.000 και το αλλο 15.000 το μονο δικαιο είναι να περασουν και τα δύο και στους δύπο και να τα ρευστοποιήσουν. Αν θελουμε να μιλαμε με τετοιους όρους δικαιωσυνης. Κατα τα αλλα θεωρω απολυτη ευθυνη των γονιων όχι το μοιρασμα με το ζυγι της περιουσιας αλλα το πως θα φροντισουν απο την πρωτη μερα την σχεση μεταξυ των αδερφων ωστε να μην υπαρχει οποιαδηποτε τέτοιο ζητημα μεταξυ τους στο μελλον. Αλλα απ ότι βλεπω μετα λυπης, και γυρω μου και… Διαβάστε περισσότερα »
Τι εννοείς; Εννοείται και τους νοιάζει πιο πολύ η γη και το α χρήματα από ότι τα αδέρφια τους. Προσωπικά είμαι μοναχοπαίδι και δεν μπορώ να μιλήσω εκ πηρας, αλλά το feedback που παίρνω από τους γύρω μου είναι ότι αναγκάζονται να συναναστρέφονται ανθρώπους με τους οποίους δεν ταιριάζουνε και δεν συμπαθούνε καν, απλά και μόνο επειδή έτυχε να έχουν τους ίδιους γονείς. Και ότι όσο καλή και να είναι η σχέση μεταξύ δύο αδελφών, χαλάει όταν αυτοί αποκτήσουν την δική τους οικογένεια. Και αυτό το τελευταίο το βρίσκω και κάπως λογικό. Όταν κάποιος κάνει την δικιά του οικογένεια, αυτή… Διαβάστε περισσότερα »
Όχι, δεν πάνε όλα με το συμφέρον.
Δεν τίθεται θέμα προτεραιότητας.
Εννοείται;
Δε συμπαθούν;
Λογικό;
Πολύ απλοϊκή προσέγγιση, κυνική.
Εγώ αυτό που έχω δει είναι ότι όταν μπαίνουν παιδιά στην μεση όλοι βάζουν σε προτεραιότητα το συμφέρον των παιδιών τους. Και εκει γίνεται το σώσε…
Μα αυτο λεω. Αν δημιουργουνται γερες και σωστες βασεις στις σχεσεις μεταξυ των αδερφων (και δεν υπαρχει καποιο αλλο ζητημα στη μέση) τοτε δεν υπαρχει και θεμα με τα οικοπεδα και τα ντουβαρια. Εγω προσωπικα που εχω αδερφο(που εχει δημιουργησει δικη του οικογενεια, εγω οχι ακομη ή μπορει και να μη δημιουργησω ποτε) να τα χεσω τα ντουβαρια και τα οικοπεδα σε σχεση με το δεσιμο και την σχεση που εχω με τον αδερφο μου. Δεν με ενδιαφερουν. ξερω πως δεν ενδιαφερουν και εκεινον, και ετσι μεγαλωνει και εκεινος τα παιδια του και ετσι θελω να μεγαλωσω και εγω τα… Διαβάστε περισσότερα »
Είσαι τυχερή και για την σχέση με τον αδελφό σου και για το γεγονός ότι κανείς από τους δυο σας δεν έχει ανάγκη τα περιουσιακά. Γιατί όταν τα κουκιά είναι λίγα και δεν φτανουν να μοιραστούνε (που είναι και το σύνηθες σε μια μέση Ελληνική οικογένεια), τότε ο καθένας βάζει σε προτεραιότητα το μέλλον των παιδιών του. Τουλάχιστον εγώ εκεί έχω δει να γίνεται το σώσε και να μην υπολογίζουν τίποτα.
Δεν ειπα οτι δεν εχω αναγκη. Ειπα οτι δεν τα βαζω πανω απο τη σχεση. Εχει διαφορά αυτο που λεω. Και οταν τα κουκια ειναι λιγα και δεν φτανουνε να μοιραστουνε, που δεν μπορει να συμβει αυτο ακομη και ενα δωμα να υπαρχει ως μοναδικο περουσιακο στοιχειο παλι πωληται και μοιραζεται δια του δυο, ή όσα ειναι τα μερη. Αρα το σωσε δεν γινεται επειδη υπαρχει αναγκη ουτε επειση επειδη ειναι λικρη η περιουσια, το σωσε γινεται γιατι α) δεν εχουν οι σχεσης τη σωστη βαση που θα επρεπε να εχουν β) υπαρχει δικαιωματισμος που σου επιτρεπει να μην υπολογιζεις… Διαβάστε περισσότερα »
Τι να σου πω, εγώ αυτό παρατηρώ να συμβαίνει. Να κοιτάνε πως θα εξασφαλίσουν τα παιδιά τους με όσο το δυνατόν περισσότερα και ας βγουν ριγμένα τα αδέρφια τους. Βέβαια όπως είπα εγώ ούτε αδέλφια έχω, ούτε παιδιά. Απλά αντιλαμβάνομαι ότι όταν κάποιος χρειαστεί να επιλέξει, θα επιλέξει τα παιδιά του. Έχω δει πολλές τέτοιες καταστάσεις στο περιβάλλον μου και πραγματικά δεν υπάρχει τρόπος να είναι δίκαιο για όλους. Αν έχουν ένα μικρό σπίτι και το πουλήσουν, απλά θα μείνουν όλοι χωρίς σπίτι. Γιατί με τα χρήματα της πώλησης δεν μπορούν να αγοράσουν από ένα ο καθένας. Και μιας και… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν συμφωνώ στο τι τις προκαλεί. Η φτώχια και η ανέχεια μπορεί να αποτελέσει μια πολύ καλή δικαιολογία αλλά στην πραγματικότητα είναι σταρχιδισμός και δικαιωματισμός. Και εαν το σπιτάκι είναι ένα και χαμηλής αξίας τι να κάνουμε, αυτό είναι.
Ένα σπιτάκι χαμηλής αξίας για κάποιους είναι ζήτημα ζωής και θανάτου και βασική ανάγκη γιατί αλλιώς θα μείνουν στον δρόμο. Τώρα αν εσύ θα προτιμούσες να μείνεις και εσύ και τα παιδιά σου στον δρόμο από το να αδικήσεις τον αδελφό σου, μπράβο σου, αλλά επέστρεψε μου να αμφιβάλλω. Προφανώς και έχω συγκεκριμένα παραδείγματα στο μυαλό μου, αλλά επειδή με στεναχωρούν τέτοιες καταστάσεις και προσπαθώ να συζητάω και με τις δυο πλευρές μπας και μπορέσω να βοηθήσω κάπως την κατάσταση με μια πιο ψύχραιμη ματιά μιας και είμαι στη απέξω, ε υπάρχουν περιπτώσεις που απλά δεν ξέρω τι να πω… Διαβάστε περισσότερα »
Καταρχάς το οτι δεν έχεις αδέρφια σε βάζει απευθείας στη θέση να μην μπορείς εκ των πραγμάτων να γνωρίζεις πως είναι αυτή η σχέση και να την ορίζεις με βάση τα παραδείγματα που θα σου τύχουν, όπως εγω δεν γνωρίζω πως είναι να είσαι μοναχοπαίδι και απλά φαντάζομαι. Τωρα σε σχέση με αυτό που λες, πάλι δεν το καταλαβαίνω. Εαν υπάρχει ενα σπιτάκι και το ενα αδερφι δεν εχει να στεγασει την οικογενεια του ενω το αλλο δεν αντιμετωπιζει αντίστοιχο ζητημα ε, για μενα το πλεον λογικο ειναι το ενα και μοναδικο σπιτακι να το παρει αυτος που το εχει… Διαβάστε περισσότερα »
Μα αυτό λέω. Ότι εγώ επειδή είμαι έξω από τον χορό δεν το κρίνω συναισθηματικά. Προσπαθώ με την λογική και το πιο είναι το δίκαιο και το σωστό να σκεφτώ μια λύση να προτείνω και δεν βρίσκω. Και ναι αυτό το κοινόβιο που λες μια χαρά λειτουργεί στην ανάγκη αλλά μέχρι να κάνουν την δική τους οικογένεια. Μετά μπαίνουν και άλλοι παίκτες στο παιχνίδι και όσο καλή διάθεση και αν είχαν από πριν τα αδέλφια οι ισορροπίες αλλάζουν. Δεν ξέρω αλλά προσωπικά βρίσκω πολύ στενάχωρο το συγκεκριμένο θέμα. Άλλη περίπτωση που θυμάμαι. Ο ένας ο αδελφός μένει στον δρόμο εν… Διαβάστε περισσότερα »
Μα φυσικά είναι στενάχωρο αυτό που συζητάμε, και αυτή ηθελα να είναι η ουσία του σχολίου μου. Οτι παρατηρώ πως γονείς ιδρώνουν να αποκτήσουν περιουσία για τα παιδιά τους (με όποιο τρόπο και όπως μπορεί ο καθένας, και όσο μπορεί), ενω δεν ιδρώνουν στο να μεγαλώσουν τα παιδιά τους απο τη στιγμή που αποφάσισαν να κάνουν πάνω απο ένα με τετοιο τρόπο ωστε να μην συμβούν αυτά στο μέλλον. Και μετά καταλήγουν να σφάζονται για ντουβάρια, να εκβιάζονται απο γονείς, ή τα παιδιά τους γονείς για την φροντίδα κλπ.
Τι να σας πω… Εγώ βλέπω ότι όταν δυο αδέλφια βρίσκονται στην ανάγκη ο καθένας βάζει σε προτεραιότητα την οικογένειά του. Το να μην έχει βρεθεί ποτέ κάποιος σε ανάγκη ή σε παρόμοια θέση είναι ευτυχές γεγονός.
Στην αναγκη και στην πίεση φαινεται ο χαρακτηρας. Εαν ενας ειναι παρτακιας και παταει επι πτωματων θα το κανει και στον αδερφο του εαν χρειαστεί.
Κατά το δοκούν ενεργούν οι γονείς,αυτό τι σημαίνει,κρίνουν με βάση το συναίσθημα,την “αδυναμια”ενος παιδιού,τις πραγματικές ανάγκες κ.λ.π.
Μην κρίνουμε με παρωπίδες πιο είναι το άδικο και πιο το δίκαιο εξάλλου η ζωή δεν είναι δίκαιη.
Όσοι είμαστε γονείς το αντιλαμβανομαστε καλύτερα, τι θα πει “μοιρασιά περιουσίας”.
Υπάρχουν γονείς που κάνουν διακρίσεις, υπάρχουν και παιδιά που το εκμεταλλεύονται.
η δική μου αρχή είναι να μην θεωρώ δεδομένο οτιδήποτε δεν αποκτήθηκε από τους κόπους μου, έτσι δεν έχω καμία αξίωση από ξένη περιουσία.. ότι έρθει και αν έρθει καλοδεχούμενο! δεν θα χαλουσα τις σχέσεις με αδέλφια, γονείς κλπ για τα χρήματα. Αντίθετα αν έπαιρνα τα περισσότερα θα τα μοίραζα με τα αδέλφια μου, ακριβώς γιατί δεν θα ένιωθα ότι μου τα χρωστάνε.
Δεν γνωρίζω εάν σε άλλες χώρες του κόσμου τα παιδιά θεωρούν δεδομένο ότι θα πάρουν κομμάτι από την περιουσία των γονιών.
Ούτε αν σε άλλες χώρες οι γονείς θεωρούν δεδομένο ότι τα παιδιά τους θα τους γηροκομισουν.
Όπως και να έχει,εάν μοίραζα τα χωράφια μου,θα τα μοίραζα ισόποσα ,άσχετα την οικονομική κατάσταση του καθενός αποδεκτη.
Θα κρατούσα φυσικά και ένα κομμάτι για να πληρώνω το γηροκομείο.
Εσείς σε ποιον θα αφήσετε την περιουσία σας ??
Το ένα, το άλλο…έχεις ακούσει…προσωπικό δεν είναι το ενδιαφέρον; Τί θα πει δίκαιη μοιρασιά; Για ποιόν; Ο καθένας, όπως το είπες, αλλιώς το έχει το δίκαιο στο μυαλό του. Το δίκαιο είναι να θεωρήσεις πως δεν υπάρχουν κτήματα. Δε μπορείς να είσαι δίπλα στους γονείς σου; δε μπορείς. Δε θέλεις να είσαι δίπλα τους; δε θέλεις. Μη θεωρείς δεδομένο ότι υπάρχει κάποιος άλλος που ασχολείται, θα μπορούσε να μην υπάρχει. Το ενδιαφέρον για τους γονείς, για τα παιδιά δεν έχει ανταλλακτική αξία. Υπάρχει επειδή είναι ανθρώπινη ανάγκη, υπάρχουν συναισθήματα. Λογικό είναι να σκέφτεσαι τη μοιρασιά πριν το τέλος και για… Διαβάστε περισσότερα »