H Ρένα απαντά: Η μάνα μου με κάνει να νιώθω το σπίτι μου σαν να μην είναι σπίτι μου

Αχ αυτή η μάνα… Το αιώνιο θέμα.

_______________________

Η ιστορία της Μαρίας όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αγαπητή Ρένα.

Είμαι η Μαρία, κλείνω 21 ετών και είμαι φοιτήτρια. Εδώ και καιρό δεν νιώθω το σπίτι που μένω σπίτι μου.

Το κύριο μεγάλο πρόβλημα είναι η μάνα μου και ακολούθως ο πατέρας, ο οποίος δεν φέρει άποψη για τίποτα, είναι απλά «Ότι πει η μαμά». Θυμώνει ασταμάτητα και για τον πιο ασήμαντο λόγο. Κάθε φορά που προσπαθώ να εκφράσω πως νιώθω με αυτό που κάνει απέναντί μου, καταλήγουμε στο ότι εγώ είμαι πάντοτε το πρόβλημα. Δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που άκουσα ότι έκανα κάτι καλό, αλλά πάντοτε το τι δεν έχω κάνει.

Για παράδειγμα θυμάμαι από πάντα τον εαυτό μου να ακούει «γιατί πήρες 7/10 και όχι περισσότερο, αφού μπορείς;» λες και εγώ ήθελα να πάρω τόσα ή «γιατί ο Α,Β,Γ έχει πάρει περισσότερο;». Αυτό συνεχιζόταν κατά το πέρασμα των χρόνων ακόμη και στο πανεπιστήμιο που ήθελα να έρθω στην Ελλάδα μου είχε εκφράσει πολύ έντονα ότι θα είσαι «on your own», γιατί εμείς δεν μπορούμε να σου πληρώνουμε τόσα πράγματα και καλύτερα μπες εδώ στην Κύπρο, να μένεις κανονικά μαζί μας για να μην πληρώνεις ενοίκια κλπ και θα σου δίνουμε εμείς τον μήνα κάποια χρήματα για να περνάς (αν έχεις δει εσύ αυτά τα χρήματα, τα έχω δει και εγώ).

Εφόσον πέρασα στο πανεπιστήμιο στην 2η μου επιλογή, συνειδητοποίησα πως αυτό που κάνω με ελκύει περισσότερο παρά αυτό που είχα δηλώσει για 1η μου επιλογή. Αλλά όχι βέβαια, δεν ήταν αρκετό, μου τα είχε πρήξει να κάνω ότι μπορώ και να μπω στην 1η επιλογή, που ήταν τα ναυτιλιακά γιατί ήμουν καλή στα μαθηματικά, οικονομικά κλπ και με πήγαινε τόσο καιρό φροντιστήρια σε αυτά και ήταν κρίμα. Φυσικά δεν το έκανα, της είπα πως δεν γίνεται και τέτοια.

Ύστερα μου έσπασε τα νεύρα να βγάλω δίπλωμα και να μου πάρει ένα μικρό αυτοκίνητο όχι τίποτα σπουδαίο, όσο κι όσο για να περνώ και να μετακινούμαι, και λέω εντάξει άντε. Πήγα το έβγαλα και έχω το δίπλωμα εδώ και 1 χρόνο και αυτοκίνητο δικό μου δεν είδα ποτέ. Αντιθέτως, χρειαζόταν ο πατέρας μου ένα 2ο αυτοκίνητο γιατί έκανε υπερωρίες στην δουλεία και πήραμε ένα μικρό αυτοκίνητο στα χίλια κάτι ευρώ για να μετακινείται αυτός. Και υποτίθεται θα το είχα και εγώ όποτε ήθελα, αλλά φυσικά όχι, γιατί ο πατέρας μου πηγαίνει δουλειά και όποτε τους λεω, ξέρετε αύριο χρειάζομαι το αυτοκίνητο, κάνουν ολόκληρο θέμα τύπου «Πάλι το θες, κι εγώ πως θα έρθω σπίτι, και γιατί δεν το παίρνει τα σαββατοκύριακα, όταν εγώ δεν πηγαίνω δουλειά» κλπ. Λες και ένα αυτοκίνητο το θες μόνο για σαββατοκύριακα και τότε ΑΝ δεν το πάρουν αυτοί.

Πρόσφατα χρειάστηκαν κάτι χρήματα και με ρώτησαν αν μπορούν να δανειστούν τα δικά μου (που παρεμπίπτοντος τα φύλαγα από τότε που ήμουν 18 ετών). Εφόσον τα δανείστηκαν όλα, και εγώ έχω μείνει χωρίς τίποτα, δυσκολεύομαι διότι κάθε φορά που πλέον ζητάω χρήματα για οτιδήποτε μου βγάζει η μάνα μου τα μάτια και αρχίζει «Δεν έχουμε τώρα και το ξέρες/ Και τι θες να κάνω να πηδήξω από τον 3ο όροφο για να ησυχάσετε όλοι σας; Δεν με σκέφτεστε ποτέ. Δεν καταλαβαίνεις, δεν σέβεσαι και δεν εκτιμάς ότι έχουμε έρθει σε ξένη χώρα για σένα και εγώ δουλεύω σε μια χάλια δουλειά για σένα και ότι έκανα το έκανα για σένα» κλπ. Λες και εγώ όταν ήμουν 4-5 χρονών ζήτησα ποτέ να πάμε σε άλλη χώρα, γιατί έτσι ήθελα. Αυτά γενικά τα κάνει πάντα. Πάντα μου βγάζει τα μάτια με το τι έχει κάνει για μένα λες και δεν ήταν υποχρέωση της να με μεγαλώσει. Αυτό δεν κάνουν οι γονείς για τα παιδιά; Δεν τους στέλνουν κανονικά σε σχολεία φροντιστήρια κλπ; Τουλάχιστον εγώ έτσι ξέρω. Αυτό το κάνει κάθε φορά που ζητάω κάτι ή που τσακωνόμαστε. (σημείωσε ότι γενικότερα δεν είμαι σπάταλη και δεν ζητάω σχεδόν ποτέ χρήματα και φυσικά αυτοί ποτέ δεν με ρωτάνε κιόλας αν χρειάζομαι.)

Πριν λίγες μέρες μου ζήτησε να καθαρίσω το σπίτι και να μαγειρέψω και κάτι. Ήταν Τετάρτη μέρα και καθάρισα το σπίτι και ακολούθως μαγείρεψα ένα ωραιότατο ρύζι με λαχανικά και κρέας. Όταν ήρθε σπίτι και είδε το φαγητό μου λέει «Γιατί έκανες ρύζι και όχι κάτι άλλο; Σου είπα να κάνεις μακαρόνια, δεν θέλουμε ρύζι σήμερα γιατί φάγαμε την Κυριακή ρύζι» (την Κυριακή είχαμε φάει ρύζι με κάτι άλλο). Εγώ δεν σκέφτηκα ότι επειδή φάγαμε την Κυριακή υπάρχει κάποιο πρόβλημα να φάμε και την Τετάρτη. Και ούτε είχα ακούσει που μου είπε ότι ήθελαν μακαρόνια και επίσης κάθε φορά που μαγείρευα μακαρόνια, αυτοί δεν ήθελαν γιατί δεν είναι fan της μακαρονάδας και της το ανάφερα. Αυτή θύμωσε και μου είπε «Καλά δεν σκέφτεσαι καθόλου; Αφού φάγαμε ρύζι την Κυριακή, σε πιο ουράνιο και τόξο να φάμε πάλι ρύζι σήμερα; Σου είπα ξεκάθαρα να κάνεις μακαρόνια. Τέλος πάντων θα δούμε τι θα φάμε. Τουλάχιστον καθάρισες;». Όσο κι αν έφαγαν από αυτό που μαγείρεψα, ενοχλήθηκα αφάνταστα με τον τρόπο της διότι είναι κάθε φορά έτσι απέναντι μου και ειδικά το «δεν σκέφτεσαι καθόλου» και το «τουλάχιστον καθάρισες» είναι ουσιαστικά σαν να μου λέει πως δεν κάνω για τίποτα.

Σημειώστε πως ο πατέρας μου σε όλα αυτά δεν φέρει άποψη ποτέ πάντα πετάγεται να πει απλά ένα «Αρκετά» ή «Άννα πως κάνεις έτσι» ή «Σεβάσου λίγο και πρόσεχε πως μιλάς». Κάλλιστο παράδειγμα το προχθεσινό, που είχε σκουντήσει η μάνα μου τον σκύλο μου και της είπα «μην τον σκουντάς, πρόσεχε λίγο περισσότερο γιατί του χτύπησες» και αυτή θύμωσε λες και της είπα καμιά βρισιά. Καθώς πήγα το σκυλάκι στο δωμάτιό μου, όταν έκλεινα την πόρτα αυτό έτρεξε και χτύπησε μόνος του στην πόρτα και η μάνα μου μου φώναζε «Τι του χτυπάς; Εμένα μου λες να προσέχω και μου μιλάς με τέτοια ασέβεια και με ντροπιάζεις μπροστά σε κόσμο ενώ εσύ τώρα του χτύπησες.» μπροστά από κόσμο εννοούσε την τωρινή μου σχέση και την θεία μου που ήτανε σπίτι μας και της λέω μόνος του χτύπησε στην πόρτα, δεν έκανα κάτι εγώ και δεν σου μίλησα κάπως, απλά σου είπα να προσέχεις περισσότερο. Ενώ αυτή θύμωσε και φώναζε λέγοντας «Να με σέβεσαι και δεν έχεις δικαίωμα να μου αντιμιλάς ή να εκφράζεσαι έτσι απέναντί μου γιατί σε βγάζω έξω από το σπίτι και εσένα και το σκατο σκύλο σου» εγώ απάντησα «δεν σου είπα κάτι και δεν χρειάζεται να φωνάζεις» και αυτή συνέχιζε τα δικά της οπόταν και εγώ είπα «Μην μου φωνάζεις και μην αντιδράς έτσι γιατί όπως μου μιλάς και όπως συμπεριφέρεσαι θα το κάνω και εγώ σε σένα.» εκεί η πατέρας μου απλά φώναξε «Αρκετά μην μιλάς έτσι» και είπα «Εσύ μια ζωή ότι πει η μαμά δεν μπορείς έστω μια φορά να πάρεις το μέρος μου και να μιλήσεις» και απλά έφυγα στο δωμάτιο. Αντιθέτως εγώ όποτε μπορώ τον υπερασπίζομαι, διότι η μάνα μου συνέχεια του λέει «Έχεις βάλει πολλά κιλά» ή «Δεν σου κάνει πλέον αυτό το πουκάμισο» ή «Φτάνει πόσο να φας πλέον» λες και αυτή είναι κανένα μοντέλο της βικτόρια σεκρετ.

Δεν μου μιλούσαν και δεν μου μιλούν από τότε και χθες το βράδυ ήρθε η μάνα μου να μου πει «Με ποιο δικαίωμα συμπεριφέρεσαι έτσι; Επειδή νομίζεις έχεις δίκαιο;» εγώ απάντησα ναι, κι αυτή είπε «Να σου υπενθυμίσω ότι είσαι στο σπίτι μου και θα τρως και θα έχεις χρήματα μόνο όταν το επιτρέψω εγώ. Δεν θέλω να συνεχιστεί άλλο αυτό, αλλά να σου υπενθυμίσω και εκείνη την συγκεκριμένη φορά που εγώ είχα δίκαιο και εσύ άδικο, αλλά δεν θα μπούμε σε αυτό το θέμα πάλι τώρα.» όπως πάντα με έχει ξεκόψει από χρήματα και με το να σου υπενθυμίσω για εκείνη την συγκεκριμένη φορά αναφερόταν στην πρώτη μου σχέση όπου ήθελε να αγοράσει μηχανάκι και δυστυχώς πέθανε σε ατύχημα με αυτό και ότι αν την άκουγα αυτή και δεν του επέτρεπα κατά κάποιο τρόπο εγώ να πάρει αυτό δεν θα γινόταν. Αυτό το θέμα μου το αναφέρει κάθε φορά και είναι σαν να ρίχνει την ευθύνη πάνω μου λες και εγώ δεν προσπάθησα να του αλλάξω γνώμη. Είναι κάτι που με πονάει πολύ και η ίδια μου η μάνα αντί να με στηρίξει μου υπενθυμίζει συνεχώς ότι εγώ φταίω.

Γενικά όλα αυτά γίνονται συνέχεια και εφόσον όπως έχω αναφέρει έχουν πάρει τα savings που είχα δεν έχω αυτή την στιγμή ούτε χρήματα, ούτε τίποτα. Δεν ξέρω τι να κάνω και δεν έχω ούτε κάπου αλλού να μείνω και επειδή είμαι φοιτήτρια μου είναι πολύ δύσκολο να δουλέψω για να ενοικιάσω κάτι ή οτιδήποτε, διότι τα ενοίκια εδώ είναι πολύ ψηλά (το χαμηλότερο που μπορείς να βρεις είναι 600 ευρώ και ένας μισθός εδώ είναι 850 ευρώ) και όπως και να το κάνουμε όπως και να τα υπολογίσω ένας μισθός δεν φτάνει… Έχω κουραστεί ψυχολογικά πάρα πολύ, εδώ και καιρό. Άντεξα πάρα πολύ, αλλά δεν ξέρω τι άλλο να κάνω, έχω φτάσει στα όρια μου και κλαίω καθημερινά με αποτέλεσμα να μην αισθάνομαι ούτε σωματικά, αλλά ούτε ψυχολογικά εντάξει.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαρία

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Μαρία μου είσαι σε μια ευαίσθητη περίοδο της ζωής σου με αλλαγές λόγω σπουδών. Όπως οι περισσότεροι νέοι που μόλις ενηλικιώθηκαν βλέπεις την οπτική του παιδιού, όχι του γονιού, κι αυτό είναι απόλυτα φυσικό. Υπάρχουν μεγάλα κι ανεπίλυτα θέματα σε αρκετές οικογένειες, που ίσως ούτε μπορείς να φανταστείς, επειδή είσαι αυτή τη στιγμή μέσα στη φάση της αναγκαίας ενηλικίωσής σου.

Αυτό που βλέπω εγώ είναι ότι οι γονείς σου (και περισσότερο η μάνα σου)

• άλλαξαν χώρα
• δουλεύουν σε “μια χάλια δουλειά” για να βγαίνουν τα απαραίτητα για την οικογένεια
• σου πλήρωσαν φροντιστήρια για να εξασφαλίσουν ότι εσύ θα κάνεις μια δουλειά με κάποια εξασφάλιση, γι’αυτό η πρεμούρα με τα ναυτιλιακά  -κι όχι, δεν πληρώνουν όλοι οι γονείς, πληρώνουν οι γονείς που νοιάζονται για το μέλλον των παιδιών τους
• σε ντύνουν, τρέφουν, φιλοξενούν χωρίς να συμμετέχεις ισότιμα εσύ στις δουλειές του σπιτιού όπως θα έκανες αν συγκατοικούσες (ένα καθάρισμα μια στο τόσο κι ένα μαγείρεμα μια φορά την εβδομάδα, όποιο κι αν είναι αυτό, δεν είναι ισότιμη συμμετοχή)
• σε ενθάρρυναν -και πλήρωσαν!- να αποκτήσεις ένα εφόδιο με τη μορφή διπλώματος οδήγησης, έστω κι αν το μικρό αυτοκίνητο όντως εξυπηρετεί περισσότερο τον πατέρα σου. Θεωρητικά όμως έχεις μια δυνατότητα που δεν έχουν άλλοι της ηλικίας σου
• ακόμα και το σκυλάκι σου, άλλος το φροντίζει εξ όσων διαβάζω

Με λίγα λόγια, θα σε στενοχωρήσω, αλλά οφείλω να το πω: κάνουν πράγματα για σένα. Πράγματα πρακτικά, χειροπιαστά κι εντελώς μετρήσιμα, πράγματα που θα καταλάβεις μόνον αν τυχόν βρεθείς όντως μόνη σου να ζεις με τις δικές σου δυνάμεις ή συγκατοικήσεις με ξένους ανθρώπους που δεν είναι οικογένειά σου.

Βέβαια έχουν λανθασμένο τρόπο γι’αυτό που κάνουν κι η απόγνωση κι απογοήτευσή σου ξεκινά από κει. Η σύγκριση που κάνει η μάνα σου και οι ερωτήσεις για το παραπάνω απορρέουν από τα δικά της άγχη, τις δικές της έγνοιες να περάσεις εσύ καλύτερα τη ζωή σου από εκείνην. Κι η γκρίνια είναι πολύ εκνευριστική, συμφωνώ. Ναι, έχει κάποιο δίκιο αλλά δεν το μεταδίδει με τον κατάλληλο τρόπο. Ιδιαίτερα εκεί με τις ενοχές για το παιδί που σκοτώθηκε…Σε καταλαβαίνω και συμπονώ.

Ρωτάνε συχνά τα παιδιά. Γιατί έκαναν οι γονείς παιδί αφού δεν ήθελαν να έχουν αυτές τις έγνοιες και τώρα γκρινιάζουν; Αυτό είναι ένα τεράστιο ερώτημα στο οποίο το ampa και το renatalks ειδικότερα προσπαθεί να απαντήσει με ένα αμφιλεγόμενο αλλά απολύτως αληθινό τρόπο: επειδή ποτέ κανένας δεν σε προειδοποιεί πόσο αγχωτική και δύσκολη γίνεται η ζωή σου άπαξ και κάνεις παιδί!

Ειδικά για τις μάνες είναι διπλό το χτύπημα, επειδή πρέπει συνεχώς να δείχνουν μες την καλή χαρά, “ότι το παιδί τις ολοκλήρωσε”, “τους άλλαξε τη ζωή” κλπ κλπ. Είναι τεράστιο ταμπού να πεις ότι το παιδί σου σε δυσκολεύει, σου δημιουργεί άγχος ή βάρος. Από κει απορρέουν όλα αυτά τα “δεν εκτιμάς”. Δεν είναι καλό να λέγονται, όμως λέγονται ακριβώς επειδή υπάρχει αυτή η πίεση, αυτός ο εξωγενής κοινωνικός καταναγκασμός, αυτή η θεοποίηση της γονεϊκότητας. Αυτό είναι ένα γενικό συστημικό πρόβλημα και δεν έχει σχέση άμεση με τη δική σου μάνα, έχει με όλες τις μανάδες που νοιαζονται και δεν είναι μεταξύ μπουζουκιών και κομμωτηρίου 24/7. Η μάνα σου προβάλλει πάνω σου όλες τις δικές της ματαιώσεις, τα δικά της χαμένα όνειρα, τα άγχη της.

Η Ρένα απαντά: Πότε σταματάς να πενθείς που έγινες μάνα;

Απόδειξη ότι ο πατέρας σου, πολύ πονηρά, έχει βγάλει την ουρά του απέξω και δεν αναλαμβάνει μέρος της ευθύνης που του αναλογεί. Αφήνει τη μάνα σου να συγκρουστεί μαζί σου, ενώ το μεγαλύτερο βάρος των ευθυνών και των δυσάρεστων καταστάσεων πέφτει πάνω της. Άδικο…

Προσωπική ιστορία: Μετανιώνω που έγινα μάνα, αλλά θα σκότωνα για το παιδί μου

Δεν σου δίνω λύση, το γνωρίζω, προσπαθώ να δεις μια οπτική που δεν είχες δεί. Ίσως μια κουβέντα με έναν ψυχολόγο, δωρεάν στο δήμο σου, να βοηθούσε για λίγο, εφόσον αισθάνεσαι την πίεση τόσο έντονα. Πρακτικά και μακροπρόθεσμα θα βοηθηθείς όταν προσπαθήσεις να κάνεις το καλύτερο δυνατόν για τις σπουδές σου, ώστε να μπορέσεις σύντομα να βγεις στον εργασιακό στίβο και να δεις πώς βγαίνουν τα χρήματα. Αυτά που λες για τον μισθό και τα ενοίκια είναι απολύτως ρεαλιστικά. Και πού είσαι ακόμα! Και φυσικά δεν θα μπορούσες ούτε με τα savings σου να περάσεις, τα οποία παρεμπιπτόντως φαντάζομαι θα σου επιστραφούν μόλις υπάρχει η δυνατότητα.

Εύχομαι καλό πτυχίο και στείλε μας update αν θελήσεις.

EDIT: Εντυπωσιάζομαι που κανείς δεν έδωσε σημασία ότι ολόκληρη οικογένεια (οι κακοί αυτοί τοξικοί γονείς) άλλαξε ΧΩΡΑ και ΟΛΟ τον τρόπο ζωής τους για να σπουδάσει η κοπέλα αυτό που η ίδια επέλεξε και της αρέσει. Αν αυτό είναι τοξικότητα, πάσο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News