H Ρένα απαντά: Η κολλητή μου δεν νοιάζεται πια για μένα;

Όταν όμως η ίδια η κολλητή μου με βλέπει νευριασμένη, ή αγχωμενη ή να κλαίω και δεν ρωτάει καν αν είμαι καλά ή τι έχω, δεν είναι λογικό να με πιάνει το παράπονο;

_____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γεια σου Ρένα,
Καταρχάς να πω πως λατρεύω τη συγκεκριμένη στήλη και τόσο οι απαντήσεις σου όσο και οι συζητήσεις στα σχόλια, είτε συμφωνώ είτε όχι, με ιντριγκάρουν και με βάζουν σε σκέψεις.
Θα ήθελα κι εγώ λοιπόν τη γνώμη σου πάνω σε κάτι.

Εγώ με την κολλητή μου γνωριζόμαστε αρκετά χρόνια και είμαστε πολύ κοντά. Έχουμε καταλήξει να εργαζόμαστε και στον ίδιο χώρο, οπότε την βλέπω καθημερινά και στη δουλειά. Το πρόβλημα μου είναι ότι τελευταία νιώθω πως δε νοιάζεται για μένα. Τι εννοώ;

Εγώ είμαι αυτό που λέμε η μαμά της παρέας, μ αρέσει να δίνω προσοχή και να φροντίζω τους ανθρώπους που νοιάζομαι. Πάντα θα ενδιαφερθω για το αν οι φίλοι μου είναι καλά, θα ακούσω τα προβλήματα τους και θα προσπαθήσω να τους φτιάξω τη διάθεση. Δεν το κάνω επειδή περιμένω ίδια σε βαθμό αντιμετώπιση, απλά μου βγαίνει. Όταν όμως η ίδια η κολλητή μου με βλέπει νευριασμένη, ή αγχωμενη ή να κλαίω και δεν ρωτάει καν αν είμαι καλά ή τι έχω, δεν είναι λογικό να με πιάνει το παράπονο;

Για να φέρω μερικά παραδείγματα, αν έχει κάποιο πρόβλημα στη δουλειά, με έναν συγκεκριμένο συνάδελφο που αντικειμενικά κάνει τη ζωή όλων μας δύσκολη ή με κάποιο deadline που την πιέζει, πάντα θα την υποστηριξω, θα προσφερθω να βοηθήσω και θα τσεκαρω λίγες ώρες αφού χωριστουμε το απόγευμα αν νιώθει καλύτερα. Το αντίστροφο δεν συμβαίνει. Το ίδιο και με τις σχέσεις της,ή οικογενειακά προβλήματα. Ούτε σε αυτόν τον τομέα δείχνει κάποιο ενδιαφέρον προς το μέρος μου. Ακόμα και σε σοβαρό πρόβλημα υγείας του αδερφού μου που με είχε επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό, μια που της το είπα μια που το ξεχασε.

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι νιώθω σαν ψυχολόγος. Κάποιος στον οποίο έρχεται για να πει τα προβλήματα της και να την καθησυχάσει η να την εμψυχώσει. Σε καμία περίπτωση δεν ζητάω το ίδιο σε αντάλλαγμα. Το μόνο που μου λείπει είναι ένα “είσαι καλά;”. Δεν πιστεύω ότι ένας τόσο κοντινός μου άνθρωπος με βλέπει να κοκκινίζω απ’ τα νευρα ή να κλαίω απ’ το άγχος και αδιαφορεί. Όσα προβλήματα και να έχεις δεν γίνεται να μην αναγνωρίζεις ότι και οι άνθρωποι γύρω σου έχουν κι αυτοί.

Συγγνώμη για το σεντόνι και για το παραπονιαρικο ύφος. Περιμένω με ανυπομονησία να ακούσω τη γνώμη σου!

ΑΠΟ ΤΗΝ – Παραπονιαρα

_____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Σε ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σου στην σελίδα μας και τα όμορφα λόγια.

Πράγματι αυτό που περιγράφεις είναι παράπονο και νομίζω δεν είναι καν υπερβολικό. Δικαιολογημένο κι ανθρώπινο μου φαίνεται. Με κέρδισες χωρίς αμφιβολία εκεί που είπες ότι περνούσες ζήτημα υγείας με τον αδερφό σου κι έδειξε αδιαφορία. Σε πολλά άλλα κάποι@ μπορεί να είναι διακριτικ@ ή και απόμακρ@, όλοι όμως γνωρίζουμε ότι όταν κάποια ζορίζεται με οικογενειακά θέματα υγείας ένα “πώς είσαι;” είναι πηγαίο. Εφόσον νοιάζεσαι τον άλλον άνθρωπο που αποκαλείς φίλο φυσικά.

Πράγμα που με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι είναι κάπως μονόπλευρη η κολλητή φύση της φιλίας σας. Εσύ επενδύεις περισσότερα, εκείνη όχι. Θα έλεγα είναι μια πικρή συνειδητοποίηση και κρίμα ασφαλώς. Αλλά μάλλον είναι η πραγματικότητα. Μπορείς να κάνεις μια προσπάθεια να το εκφράσεις: νιώθω ότι δεν νοιάζεσαι για μένα. Όταν στο αποδομήσει, ξαναπές: έτσι νιώθω όμως, σκοπεύεις να κάνεις κάτι για να αλλάξει αυτό ή πρέπει να το αποδεχτώ ως γεγονός; Αν μπείτε σε βαθιά συζήτηση κι όχι gaslighting, ίσως υπάρχουν ελπίδες. Αλλιώς…

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News