Η γιαγιά και οι συγγενείς είναι ένα μέρος του ζητήματος. Το άλλο ποιό είναι;
_____________
Η ιστορία της Δέσποινας όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Γεια σας! Ειμαι μια σύζυγος και μητερα δύο παίδων, 45 χρονών, με πολλα ψυχολογικά κενά.
Στα 8 μου “μαρτυρικα” χρονια, οι γονεις μου αποφασιζουν να χωρίσουν. Πηραν την απόφαση ο παππους μου και η γιαγια μου, πως το ιδανικό για την μητερα μου η οποια εκανε καταχρήσεις (αλκοολ, χαπια και αυτοκτονικες τασεις) ηταν να μεινω μαζι της, ετσι ωστε να μην κυλήσει πιο βαθιά. Στο μεταξυ η μεγαλύτερη μου αδερφη ήδη έμενε με τον παππου και την γιαγια μου, απο τις πρωτες μερες της ζωης της.(Εκεινη 4 χρονια μεγαλύτερη απο εμενα)
Περνώντας λοιπον απο εναν μεγάλο κυκεώνα και αφου εχω δει εναν πατερα να μας διαγραφεί σαν να μην υπηρξαμε ποτε, μια μητερα που να αλλαζει συνεχώς ακαταλληλους συντρόφους, και ενω εχριζε άμεσης ψυχιατρικής βοήθειας (κατι το οποιο δεν το προσπάθησαν οι γονεις της αρκετα), ξαφνικα βρεθηκα στο σπιτι του παππου και της γιαγιας εφόσον ειχε γινει ανεξέλεγκτη η κατάσταση της μητερας μου.
Μεχρι τα 18 μου, θυμαμαι εναν πατερα απών, μια αδερφή με εχθρική αντιμετώπιση απέναντι μου και ενα χασμα αγεφυρωτο, το οποιο η γιαγια φροντιζε να γινεται ολο και μεγαλυτερο, αφου παντα μας ξεχωριζε αδικωντας εμενα.
Τα χρονια στο σπιτι του παππου και της γιαγιας για εμενα ήταν φορτωμένα με συναισθηματική ανασφάλεια, τεράστιους φόβους και κενα, πολλους καβγάδες και κλάματα. Ηταν μια εφηβεία με μια πρόωρη και αναγκαία ενηλικίωση ταυτόχρονα.
Ως μοναδικο σκοπο της ζωης μου, ειχα βαλει να κανω μονο μια δικη μου οικογένεια και να δωσω και να παρω την αγαπη που δεν ένιωσα ποτε μου. Ακομη και αυτο το ονειρο, η αυταρχικη και δυστροπη γιαγια, φροντιζε καθημερινά να μου το χαλαει λέγοντας μου πως θα πρεπει να συνεχισω να μενω μαζι τους για οσα περισσότερα χρονια γινεται, να τους φροντιζω και να τους εξυπηρετω αλλα η αδερφη μου επρεπε να μενει μακρια απο τα δυσάρεστα γεγονοτα (να φροντίζουμε να μην τα μαθαίνει), επρεπε να ξεκουράζεται και να πραγματοποιήσει καθε της ονειρο.
Ηταν τετοια η απέχθειά της γιαγιας για συγγενείς και φρόντισε πολυ καλα ετσι ωστε να μην εχουμε σχεσεις και επαφες ουτε με ξαδέρφια, θειους, νονούς/νονες και γενικα να υπαρχει ενας μηδενικός περίγυρος.
Στο μεταξυ η μητερα μου συνεχίζει να χειροτερεύει και να μπαινοβγαινει σε ψυχιατρεία, ο παππους να εχει λυγίσει απο την ολη κατασταση και να μην μπορει να την διαχειριστεί, η γιαγια να εχει μοναδικό σκοπο της ζωης της την ευτυχία της αδερφης μου και εγω κλεισμενη μεσα σε ενα σπιτι με ελάχιστη ελευθερια, αφου δεν επιτρέπονταν φιλοι, συγγενείς, έξοδοι και γενικοτερα ο,τι θα μπορουσε να με γεμίσει.
Το μυαλο μου κρατήθηκε στη θεση του με μεγαλη δυσκολία, αλλα και με πολυ μεγαλα συναισθηματικά κενα. Η λεξη “χαδι” ,”αγκαλιά “, “φιλι” ηταν αγνωστα για εμενα και αυτη η κοντρα και το χασμα μεταξυ εμενα και της αδερφης μου, μας εχει φερει σημερα στο να μην μιλαμε καθόλου πλεον, αφού και η λεξη “καλημέρα ” ειναι κατι που θα την τσιτωσει και γενικότερα ειμαι ενα κόκκινο πανι για εκεινη.
Με στεναχωρει παρα πολυ οταν πλησιαζουν οι γιορτες ή δυσκολες συνθήκες και δεν εχω εναν εξαιματος συγγενή, να πω και να μου πει ενα “χρονια πολλα” , “τι κανεις;”, “Πως εισαι;”
Προσπέρασα το γεγονος οτι η αδερφη μου ηταν η οικονομική καταστροφή της οικογένειας για διάφορους λογους και στέκομαι στο συναισθηματικο κενο.
Δοξαζω τον Θεό για την οικογένεια που εχω πλεον δημιουργήσει, αλλα παντα κατι μεσα μου θα αποζητά την αγαπη εστω ενος απο ολους αυτους.
Λυπάμαι πολυ σήμερα που σας γραφω, που δεν εχω ουτε μια φιλη να πιω έναν καφε, γιατι ετσι φρόντισε η γιαγια να το καλλιεργήσει μεσα μου οσο ημουν ακομα μικρη, οτι “δεν πρεπει να εχουμε φιλους και συγγενεις στη ζωη” και νιωθω πως εχασα το τρενο για να αναπτύξω καποια σχεση εστω με εναν ξεχασμένο συγγενη. Ειναι δυσκολο και σκληρο, ναι μεν να εχεις την δικη σου οικογένεια, αλλα ταυτόχρονα να νιωθεις και πολυ μονος αφου στη ζωη χρειάζονται οι φιλοι και οι συγγενείς.
Πως θα μπορουσε πιστεύετε κανεις, να ξεπερασει αυτες τις σκοτεινές σκεψεις και αναμνήσεις πέραν του ψυχολόγου και της ψυχανάλυσης;
Υ.Γ. να σημειώσω πως ο παππους και η γιαγα ηταν νεοτατοι, γυρω στα 50. Οποτε μην εχετε σαν εικονα τον ταλαιπωρο-οι παππου και γιαγια, ετων 85.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Δέσποινα
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Δέσποινα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχεις περάσει δύσκολα. Σε συμπονώ και κατανοώ πως νιώθεις πίκρα. Δεν έχω ιδέα πώς είναι να έχουν ψυχιατρικά θέματα οι γονείς, αλλά φαντάζομαι ότι πρέπει να είναι πάρα πολύ δύσκολα.
Αυτό που θα ήθελα να “εξηγήσω”, καθαρά για να μην σου φαίνεται παντελώς ανεξήγητο κι άδικο, είναι ότι οι γονείς ή συγγενείς που μοιάζει να παρουσιάζουν μια αδικαιολόγητη προτίμηση σε ένα παιδί έναντι άλλου βλέπουν κάτι που δεν βλέπεις. Είτε το ένα παιδί μοιάζει πολύ σε ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο (πχ. το παιδί των παπουδογιαγιάδων, το δικό τους παιδί). Είτε μοιάζει με τους ίδιους σε μικρή ηλικία σε χαρακτήρα ή όψη και θέλουν μέσω αυτού να δουν τον εαυτό τους να προοδεύει. Είτε έχει κάποια εγγενή ή επίκτητη αδυναμία και δίνουν εκεί βαρύτητα έναντι του άλλου παιδιού για να ισοφαρίουν την αδυναμία αυτή. Είτε βλέπουν μια προοπτική διαφυγής στο προτιμώμενο παιδί που οι ίδιοι στερήθηκαν σε μια ματαιωμένη ζωή (πολύ φυσικό η γιαγιά να βιώνει μια ματαίωση επειδή η μητέρα σου είχε τόσα προβλήματα, χωρίς να φταίει δηλαδή αλλά προκαλείται το συναίσθημα εκ των συνθηκών).
Και θα μου πεις, είναι λογικό και σωστό όλο αυτό; Μα, ποιός είπε ότι οι άνθρωποι φέρονται μόνο σωστά και μόνο λογικά; Συνήθως το αντίθετο συμβαίνει!
Η γιαγιά μπορεί να σε απόκοψε από τους συγγενείς μεγαλώνοντας, ίσως και να δημιούργησε χάσμα με την αδερφή σου, ωστόσο μιας κι είσαι εδώ και πολλά πολλά χρόνια ενήλικη έχεις πλέον την δυνατότητα να ξαναφτιάξεις τυχόν σχέσεις, εφόσον δεν είναι εντελώς αρνητικοί οι άλλοι, με προσπάθεια και κόπο. Προσεγγίζοντας την αδερφή σου, ακούγοντας την πλευρά της, δίνοντας χρόνο. Όπως γίνεται και με τους φίλους άλλωστε, από τους οποίους δεν σε απέκοψε η γιαγιά -απλώς δεν έμαθες ποτέ να κάνεις φιλίες. Ποτέ δεν είναι όμως αργά.
Η ανθρώπινη επαφή βρίσκεται παντού κι αν επιδιώξεις στα περιβάλλοντα που βρίσκεσαι να δεθείς με κοινές εμπειρίες, με κοινές αγωνίες με άτομα με τα οποία μοιράζεστε κοινές αντιλήψεις ζωής, θα τα καταφέρεις να έχεις έναν κύκλο γύρω σου.
Να χαίρεσαι την οικογένεια που έφτιαξες, είναι η οικογένεια που επιλέγεις. Οι συγγενείς που εσύ διάλεξες. Φρόντισέ την και προσέγγισε τους συγγενείς του άντρα σου. Κι εκείνοι μπορεί να σε αγαπήσουν και να σε στηρίξουν, η αγάπη δεν είναι θέμα αίματος.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεσποινα… εισαι 45 χρονων.
Καιρος να σταματησεις να κατηγορεις την γιαγια για ολα, και να φροντισεις να πας σε ψυχολογο, αφου σου ειναι τοσο δυσκολο να βρεις εστω και μια φιλη για καφε.
Επιτέλους κάποιος το ειπε👏👏👏
Ίσως έχει πάει σε ψυχολογο. Νομίζω ότι μεγάλωσε σε ένα αρκετά άρρωστο περιβάλλον το οποίο δεν έμαθε πως να αποβάλει. Δεν ξέρω πότε έφυγε από το σπίτι, αλλά σίγουρα ενήλικη, όπως λέει. Δεν είναι ακριβως ότι “τα ρίχνει όλα στη γιαγιά”, το βλέπεις λόγο επιφανειακά. Έμαθε σε μια συνθήκη,χώρις κανένα εφόδιο να μπορεί να φύγει από αυτήν.
Ειναι 45 χρονων και η αναρτηση αναφερεται σχεδον ολη στα παιδικα χρονια. Για ποσα χρονια ακομη θα το κανει αυτο; Σε 5 χρονια γινεται 50 (και τα 50 ακουγονται καπως). Φαντασου μια 50αρα να παραπονιεται ακομη για την γιαγια Σε 10 χρονια θα πλησιαζει τα 60. Εκει.. μαλλον αν δεν γελαμε, θα λεμε : δεν παει καλα (και θα ειναι τραγικο για την ιδια) Θελω να πω, οτι πολλα πραγματα τα χαρακτηριζεις και αναλογα με την ηλικια. Αλλιως θα εβλεπα μια 35 να λεει αυτο το προβλημα της Και.. ειναι και παντρεμενη με παιδια (και σε καλο γαμο οπως λεει)… Διαβάστε περισσότερα »
Εγω διαφωνώ με το σχολιο σας παντως. Δεν ειναι καθολου εμψυχωτικο και ελπιδοφόρο ! Αν ολα αυτα τα δει η κ. Δέσποινα, δεν νομιζω να αισθανθεί εστω και λιγο καλυτερα. Ειναι προφανές πως εχει συναισθηματικά και ψυχολογικά κενα. Δεν νομιζω πως αυτος ο τροπος ειναι ο σωστος για να της δωσουμε μια συμβουλή, λέγοντας της πως σε 10 χρόνια θα ακούγεται αξιοληπητη και πως (κατι ακομα χειρότερο!) σε καποια χρονια τα παιδια της θα φυγουν απο το σπιτι! Καταλαβαίνω πως ακούγεται σαν να τα ριχνει ολα στην γιαγια της ομως νομιζω πως η κ. Δεσποινα θέλει να μας δωσει να… Διαβάστε περισσότερα »
“Σε 10 χρονια θα πλησιαζει τα 60. Εκει.. μαλλον αν δεν γελαμε, θα λεμε : δεν παει καλα (και θα ειναι τραγικο για την ιδια)”
Μίλα για τον εαυτό σου γλυκιά μου. Εγώ μάλλον θα γελούσα με κάποιον που γελάει με τα προβλήματα των άλλων και κάνει shaming σε άγνωστους online για να νιώσει καλύτερα για τα δικά του. Είναι γελοίο ανεξαρτήτου ηλικίας.
Έχεις περάσει πάρα πολύ δύσκολα και λογικό είναι να εχεις μεγάλα συναισθηματικά κενά. Είναι πολύ βαριά αυτά που σου συνέβησαν. Αλλά το γεγονός πως η γιαγιά σου σε απομόνωσε από συγγενείς, δεν είναι οπωσδήποτε κάτι τόσο αρνητικό. Έχεις σκεφτεί ότι μπορεί να ήταν και για καλυτερα; Ίσως ήξερε πράγματα που δεν ήξερες ή έβλεπε καλύτερα πως υπήρχαν τοξικές καταστάσεις. Δεν είναι σίγουρο ότι εκεί θα έβρισκες την αγάπη που σου έλειψε. Εστίασε στη δική σου οικογένεια, για να επουλώσεις τις πληγές σου, είναι πολύ σημαντικό ότι δεν είσαι μόνη πλεον. Δεν είναι κάτι που καταφέρνουν όλοι, ουτε είναι κάτι δεδομένο… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι πολύ σκληρό για ένα παιδί να στερείται την αγάπη, την αγκαλιά, το χάδι και να μεγαλώνει σε ένα τόσο ασταθές περιβάλλον χωρίς φίλους ή συγγενείς. Η γιαγιά σου θέλησε να προστατέψει την αδερφή σου από όλο αυτό που συνέβαινε στο σπίτι ενώ εσένα σε είχε παραμελήσει και σου φερόταν με σκληρότητα οπότε σε άφησε να παλεύεις μόνη σου ώστε να τα βγάλεις πέρα. Ποτέ δεν είναι αργά για να κάνεις φίλους πάντως, καταλαβαίνω ότι σου είναι δύσκολο εξαιτίας της νοοτροπίας που επέβαλε η γιαγιά σου όμως μπορείς να φτιάξεις σιγά σιγά τον κύκλο σου, είτε να αρχίσεις ένα χόμπι,… Διαβάστε περισσότερα »
Είχες την ατυχία να σου συμβούν όλα αυτά σε μία εποχή όπου ήταν ακόμα έντονο ταμπού η αναζήτηση ψυχολογικής βοήθειας. Αν τότε οι παπούδες σου είχαν συμβουλευτεί κάποιον παιδοψυχολόγο, σίγουρα θα τους έδινε άλλες κατευθύνσεις. Στο δια ταύτα, χωρίς σωστή καθοδήγηση δεν θα μπορέσεις να επουλώσεις τις πληγές εύκολα. Ίσως μείνουν κάποιες ουλές, αλλά σταδιακά θα σταματήσει ο έντονος πόνος. Θα πρέπει επίσης να παρατηρήσεις αν άθελά σου επαναλαμβάνεις κάποιες από αυτές τις συμπεριφορές προς στην οικογένειά σου. Κι αν ναι, θα πρέπει να δεις πως θα τις διορθώσεις. Για το θέμα των φιλικών σχέσεων, σιγά σιγά θα μπορέσεις να… Διαβάστε περισσότερα »
Απαντάω γιατί η περίπτωσή σου μου θύμισε μια παλιά μου φίλη που επίσης είχε χρήστες γονείς κ μεγάλωσε με τη γιαγιά της, η οποία όμως ευτυχώς δεν ήταν μέγαιρα. Τα ψυχολογικά κενά φυσικά ήταν τεράστια κ επιπλέον δεν γλίτωσε των ψυχιατρικών διαταραχών και μέχρι που σταματήσαμε να κάνουμε παρέα, περίπου στα 30, δεν είχε καταφέρει να βρει ισορροπίες στη ζωή της, το πάλευε όμως με νύχια κ δόντια. Επιπλέον υποφέρω και εδώ από complexPTSD όπως το ονομάζουν πλέον. Ξέρω από την εμπειρία μου, η οποία είναι πλούσια θεωρώ, ότι το να βρεις καλό ψυχολόγο είναι ένας Γολγοθάς από μόνος του… Διαβάστε περισσότερα »
Κορίτσι μου λυπάμαι πολύ για όλα αυτά που σου έχουν συμβεί. Θα σου πω κάτι που αποκομισα από τον πρώτο κύκλο ψυχοθεραπείας κ με έσωσε ευχόμενη να σε ανακουφίσει έστω και λίγο. Πάψε να χτυπάς πόρτες που δεν ανοίγουν. Έγιναν πολλά τα οποία δεν αλλάζουν. Μπορείς να υποκαταστήσεις αυτές τις σχέσεις που έχασες με άλλες με άλλους ανθρώπους. Με τον σύντροφό σου, με φίλους και φίλες που για εμένα είναι τα αδέλφια που διαλέγουμε και γενικά ασχολήσου και μείνε σε σχέσεις που σε κάνουν χαρούμενη. Μην αναλώνεσαι με το τί πήγε στραβά και τί θα μπορούσε να γίνει καλύτερα. Βάλε… Διαβάστε περισσότερα »
Καταρχας Δέσποινα κατά την προσωπική μου άποψη κ μετά τον Γολγοθά της μαμάς σου θα έπρεπε ήδη να ξέρεις ότι χωρίς ψυχολογική βοήθεια είναι δύσκολο να ξεπεραστούν τα “ψυχολογικά κενά” όπως τα περιγράφεις. Το συζητάμε;; Αν δεν έχεις πάει ακόμα σε κάποιον ειδικο(που για καποιο λόγο πιστεύω ότι δεν έχεις πάει) επιβάλλεται να πας αμεσότατα.Παραλληλα φυσικά με τον ειδικό, συν Αθήνα κ χείρα κίνει.Βρες εσύ στα σοσιαλ μιντια ξεχασμενους συγγενείς ή τα παιδιά τους που θα ήθελες να μιλήσεις κ μιλά τους. Ξεκινά ένα νέο χόμπι κ σιγά σιγά θα βρεις ανθρώπους να έχετε κοινά ενδιαφέροντα ώστε να πείτε δύο… Διαβάστε περισσότερα »
Η γιαγιά σου έχει ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας. Οι άνθρωποι αυτοί διαλέγουν το χρυσό παιδί στην οικογένεια και τα άλλα τα ταλαιπωρούν μέχρι εξαντλήσεως. Δεν έχει να κάνει με σένα είναι απλά το τι θα τους καπνίσει και η νοσηρή προσωπικότητά τους. Η τραγική και συνεχής κακοποίηση που βίωσες όλα αυτά τα χρόνια προφανώς σε έχει κάνει ευάλωτη και πεινασμένη για αγάπη την οποία θεωρείς ενσυνείδητα και υποσυνείδητα το μόνο μέσο πραγμάτωσης σου και το λόγο ύπαρξης σου. Δεν λέω ότι δε θα βοηθήσει κάπως αλλά ένας καφές δε θα σου καλύψει το τεράστιο συναισθηματικό κενό και την παντελής έλλειψη αγάπης… Διαβάστε περισσότερα »