H Ρένα απαντά: Οι παιδικές μου φίλες με παράτησαν πασχαλιάτικα

Όπως το λες είναι, η υπόθεση παιδικές φίλες είναι πολύ δύσκολη πίστα.

______________

Η ιστορία της Πρώην Φίλης όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αγαπητή Ρένα και αμποπαρέα, χρόνια πολλά και καλά! Καλή Ανάσταση με φώς στον κόσμο και στις ψυχές μας!

Στέλνω από ορεινό χωριό της Βόρειας Ελλάδας ένα όχι και τόσο ευχάριστο- τουλάχιστον για μένα- μήνυμα σε μία ευχάριστη και γιορτινή- τουλάχιστον για την πλειοψηφία των ανθρώπων- περίοδο.

Εν όψει των γιορτών και δεδομένης της 8ημερης άδειας που κατάφερα να αποσπάσω (από τον Αύγουστο έχω να κάτσω) αποφάσισα να επισκεφτώ το χωριό μου για να δω (επιτέλους!) τους γονείς μου. Πάσχα στο χωριό έχω να κάνω δύο χρόνια, εξαιτίας της πανδημίας, και η αλήθεια είναι πως περίμενα πώς και πώς να έρθω για να γιορτάσουμε όλοι μαζί. Παραταύτα, συμβαίνουν πράγματα που με στεναχωρούν βαθιά.

Στον τόπο, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα, είχα δημιουργήσει σχέσεις ζωής και φιλίες δυνατές- σημεία αναφοράς μου σε όλες τις σχέσεις που δημιούργησα όταν κατέβηκα στην Αθήνα για σπουδές και που, βέβαια, συνεχίζω να δημιουργώ 15 χρόνια τώρα μακριά απ’ το χωριό και τους ανθρώπους του. Ωστόσο, άρτια αφιχθείσα από την μεγαλούπολη και γεμάτη ενθουσιασμό, μιάς και είχα να τους δω όλους 8 μήνες, απογοητεύτηκα.

Οι 30 χρόνια φίλες μου (είμαστε φίλες από δυο χρονών) δεν μού έδωσαν καμία σημασία, οριακά με αγνόησαν. Περιορίστηκαν σε ένα τυπικό ” γειά, τι κάνεις;” και έκτοτε ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Μάλιστα, έμαθα (όλα μαθαίνονται στα χωριά, γνωστό της πάσης αυτό γάρ) πως οι τρεις τους κανόνισαν να πάνε σε διπλανό χωριό για καφέ με άλλες δύο συγχωριανές μας (πάνω κάτω στην ηλικία μας, γύρω στα 35 αυτές), με τις οποίες ουδέποτε είχαμε φιλικές σχέσεις (δεν είχαμε τσακωθεί προς Θεού, απλά αμοιβαία δεν συμπαθιόμασταν). Φυσικά σε εμένα δεν είπαν τίποτα, ούτε ένα μήνυμα ούτε μία αναπάντητη βρε αδερφέ για τα μάτια του κόσμου. Όχι ότι ήθελα διακαώς να πάω, πιθανότατα μάλιστα δεν θα πήγαινα, καθότι φτιάχναμε με την μαμά μου κουλουράκια (αυτό επιβάλλει η παράδοση βλέπετε), αλλά με πείραξε που δεν μού είπαν κουβέντα.

Το σκηνικό αυτό επαναλαμβάνεται 3 μέρες τώρα. Όλες μαζί παρέα, και ‘γω μόνη μου. Εχθές που πήγα στην πλατεία του χωριού για καφέ, τις είδα και πλησίασα το τραπέζι όπου κάθονταν, ειπώθηκαν τα τυπικά (καλημέρα, τι κάνεις, τι νέα κτλ) και μετά άρχισαν να μιλάνε μεταξύ τους αναφορικά με τους άντρες που θα παντρευτούν, τα νυφικά που θα βάλουν όταν (και άν, θα προσθέσω εγώ) έρθει εκείνη η μέρα του γάμου, τους άντρες που τους την πέφτουν στις δουλειές τους και τα καθ’ έκαστα….. Απελπίστηκα!

Αυτές (δεν) ήταν οι φίλες μου τα τελευταία 32 χρόνια της ζωής μου. Πιστεύουν πως το νόημα της ζωής τους θα ολοκληρωθεί μόνο όταν παντρευτούν, και γι’ αυτό περιμένουν εναγωνίως την ημέρα εκείνη. Να σημειώσω κάπου εδώ πως καμία δεν βρίσκεται σε σχέση. Μού θυμίζουν κάτι σαχλές τηλεπερσόνες, μαλλί, νύχι, μακιγιάζ και κουτσομπολιό όλη την μέρα. Ωστόσο, το πρόβλημά μου εμένα δεν είναι αυτό.

Ας λένε ό,τι θέλουν, ποιά είμαι εγώ που θα τις κρίνω; Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός πως με έχουν παραμερίσει και δεν με κάνουν παρέα. Ακούγομαι σαν τα παιδάκια του νηπίου, ελπίζω όμως να καταλαβαίνετε πώς το εννοώ. Δεν τσακωθήκαμε ποτέ, ούτε αναταλλάξαμε καμία κουβέντα, η οποία μπορεί να παρεξηγήθηκε. Η επικοινωνία μας από τον Αύγουστο άλλωστε ήταν περιορισμένη, όπως πάντοτε ήταν: γιορτές, γενέθλια, αντιδράσεις στα σόσιαλ και τα σχετικά. Ένας φίλος μου που συζήτησα μαζί του την κατάσταση μού είπε πως μπορεί να παρεξηγήθηκαν από την απουσία συχνής επικοινωνίας, πράγμα εν μέρει κατανοητό, αδικαιολόγητο, ωστόσο, καθότι πάντα επικοινωνούσαμε σε αυτή την συχνότητα. Δεν είμαι ο άνθρωπος των καθημερινών τηλεφωνημάτων και των ατέρμονων ιντερνετικών συζητήσεων μέσω σόσιαλ, αλλά και να ήμουν δεν έχω στην διάθεσή μου τον απαιτούμενο χρόνο για κάτι τέτοιο. Ποτέ μου δεν τον είχα. Δουλεύω από το πρωί εως το βράδυ, κάνω το δεύτερο μεταπτυχιακό μου και οριακά δεν έχω χρόνο να λουστώ, όχι να ανταλλάσω καθημερινά μηνύματα. Πάντα ήμουν έτσι και το ξέρουν. Και αυτό δεν τις πείραζε. Μόλις ερχόμουν στο χωριό γινόμασταν πάλι έφηβες 15 χρονών. Και τώρα δεν τους ενδιαφέρω. Γενικά δηλαδή, γιατί ειδικά….

Πριν έναν μήνα, όταν η μία μού ζήτησε βοήθεια για μία εργασία της, εγώ προσφέρθηκα με χαρά και όχι απλά την βοήθησα, αλλά της έδωσα έτοιμο υλικό για όλη την εργασία από και παλιές μου σημειώσεις στο πανεπιστήμιο. Και όταν ερχόντουσαν στην Αθήνα, ποιός ήταν δεδομένο ότι θα τις φιλοξενούσε; Εγώ! Και χαιρόμουν μ’ αυτό, γιατί ήταν φίλες μου και έμενα και μόνη μου και ουδέν πρόβλημα.

Δεν ξέρω, δεν θέλω να ακουστώ κακιά και ξινή, όμως την γενικότερη στάση τους απέναντί μου την θεωρώ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ! Το ξέρω ότι οι άνθρωποι μεγαλώνουν και δεν είναι δυνατόν να έχουμε τους ίδιους φίλους από τα 2 μέχρι τα 102 μας, όμως αυτό ήταν κάτι που με πλήγωσε. Οι φίλες μου βρήκαν άλλες φίλες και με παράτησαν. Αυτό είναι το ρεζουμέ της υπόθεσης. Τι να κάνουμε; Όλα στην ζωή είναι έτσι. Κάτι πεθαίνει και κάτι γεννιέται. Την υγειά μας να ‘χουμε. Όμως, δεν θέλουμε και έναν άνθρωπο να μιλήσουμε, έναν ώμο να κλάψουμε, κάποιον να μάς φροντίσει όταν πονάμε; Αυτές οι ψυχολογικές μεταπτώσεις με χαρακτηρίζουν όση ώρα κάθομαι δίπλα στην σόμπα (έχει ακόμα κρύο στα βόρεια) και κοιτάω το ταβάνι.

Ουφ….!
Ευχαριστώ που με ακούσατε!
Στέλνω πολλές ευχές για αγάπη και ελπίδα και μία μεγάλη αγκαλιά στην υπέροχη Ρένα!
Φιλιά!

ΑΠΟ ΤΗΝ – Πρώην φίλη …..

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Χρόνια πολλά και σε ευχαριστώ, ανταποδίδω την μεγάλη αγκαλιά.

Να μην στενοχωριέσαι όσο μπορείς, επειδή δεν βγαίνει κάτι και που στενοχωριέσαι, παρόλο που κατανοώ την πίκρα σου. Η εξορθολόγιση μόνον όμως μπορεί να σου δώσει λύσεις στα προβλήματά σου.

Αναρωτιέσαι πώς γίνεται οι φίλες σου να προτιμούν την παρέα των άλλων γυναικών από το διπλανό χωριό.

Εξηγείται αμέσως διαβάζοντας αυτό που έγραψες:

• Πιστεύουν πως το νόημα της ζωής τους θα ολοκληρωθεί μόνο όταν παντρευτούν
• Μού θυμίζουν κάτι σαχλές τηλεπερσόνες, μαλλί, νύχι, μακιγιάζ και κουτσομπολιό όλη την μέρα.
• Δουλεύω από το πρωί εως το βράδυ, κάνω το δεύτερο μεταπτυχιακό μου και οριακά δεν έχω χρόνο να λουστώ, όχι να ανταλλάσω καθημερινά μηνύματα.
• Μόλις ερχόμουν στο χωριό γινόμασταν πάλι έφηβες 15 χρονών.

Yπάρχει μια ανείπωτη διαφορά μεταξύ σας, την οποία εκείνες την αντιλαμβάνονται έντονα, της πρωτευουσιάνας και των επαρχιωτισσών. Αλλά κι εσύ έχεις μια μικρουποτίμηση απέναντί τους, όσο κι αν λες ότι δεν τις κρίνεις. Τις κρίνεις, και τις βρίσκεις να έχουν διαφοροποιηθεί από αυτό που σας ένωνε στα 15 σας. Κι είναι κι απολύτως φυσικό, γιατί μέσα στα 15 χρόνια που λείπεις από το χωριό σου και σπουδάζεις κι εργάζεσαι στην μεγάλη πόλη έχεις δημιουργήσει ένα κύκλο βιωμάτων διαφορετικό από αυτόν των φιλενάδων σου. Αυτό σας χωρίζει, όχι η έλλειψη επιθυμίας τους να βρεθείτε. Δεν είστε πια 15 ετών συμμαθήτριες. Νιώθουν αμηχανία στην σκέψη να βρεθείτε, επειδή συναισθάνονται το πώς τις βλέπεις. Τι το συναρπαστικό να έχουν να σου διηγηθούν άραγε; Ψάχνουν τις όμοιές τους, ψάχνουν να ανήκουν. Εσένα σε αντιλαμβάνονται πλέον ως κάποια σε διαφορετική φάση (και είσαι).

Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, είναι μάλλον ένδειξη ότι έχεις κινηθεί στον άξονα στόχων κι αξιών που σε αντιπροσωπεύει. Πράγμα θετικότατο! Είναι μεγάλη δυστυχία να πορεύεται κανείς σε δρόμο που δεν τον εκφράζει, έτσι απλώς από σύμβαση, από συνήθεια, από πατροπαράδοτη πορεία ζωής…

Τις φίλες σου θα πρέπει να τις διεκδικήσεις πάλι, κάνοντάς τες να νιώσουν άνετα, λέγοντας μερικές βλακείες που τις ενδιαφέρουν, κυρίως ακούγοντας αυτά που οι ίδιες θεωρούν πολύ σπουδαία. Είναι ελκυστική αρετή το να ακούς τι έχει να σου πει ο άλλος. Και να τις δεχτείς στο πλαίσιο που έχουν αποφασίσει να πορευτούν. Δεν είναι όλοι για όλα, κι ίσως οι ίδιες να είναι ευτυχισμένες μέσα στο αφήγημα αυτό. Αν δεν τις συζητήσεις, δεν θα το μάθεις.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News