H Ρένα απαντά: Η φίλη μου είπε ότι το δώρο που πήρα για το σπίτι της είναι για τη γιαγιά στο χωριό!

Το δώρο κι η φίλη που μπερδεύει την ειλικρίνεια με την καφρίλα.

_________________

Η ιστορία της Φίλης όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Καφριλα η ειλικρινεια;
Μετακομισα προσφατα. Φιλη Α μου κανει δωρο ενα σετ κηροπηγια με ενα βαζο, για το νεο μου σπιτι. Δεν ξετρελαθηκα, η κινηση μετραει, κολλησε ομορφα εκει που το εβαλα. Ετερη φιλη Β ερχεται επισκεψη, ξετρελαινεται με το σετακι! Μου το ζηταει, λεει ποσο θα ταιριαζει σπιτι της. Δεν της το δινω, αλλα ηρθα σε δυσκολη θεση, και για αυτο της αγοραζω ενα παρομοιο. Δεν μου περισσευουν λεφτα και περιμενα να εκτιμησει την κινηση.

Ρενα, οχι μονο δεν το εκανε, αλλα δεν της αρεσε κιολας η επιλογη μου, την χαρακτηρισε παλιομοδιτικη σαν της γιαγιας της στο χωριο, ενω τα δικα μου ειναι μοντερνα. Προσωπικα δεν ειδα τοση διαφορα στα 2 σετ και μετανιωσα που της πηρα το οτιδηποτε! Ενιωσα ξανα πολυ ασχημα και ηρθα ξανα σε δυσκολη θεση. Αυτη η συμπεριφορα δεν ειναι καφριλα; Γιατι η φιλη Β ειπε πως ειναι ειλικρινης, και αφου της φανηκαν χαλια αυτα που επελεξα, επρεπε να μου το πει.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Φιλη

____________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Ειλικρίνεια, αυτή η ταλαιπωρημένη έννοια…

Η ειλικρίνεια είναι αρετή όταν είναι ακριβή, όταν αυτός που μιλάει με ειλικρίνεια γίνεται ευάλωτος, ρισκάρει, απογυμνώνει τον εαυτό του. Όταν κοστίζει να είσαι ειλικρινής.
Όχι όταν πληγώνει τον άλλον και του “τρίβει” στη μούρη όλα τα μειονεκτήματά του. Τότε δεν είναι αρετή, είναι ελάττωμα και κοινωνική αδεξιότητα μεγάλου μεγέθους. Μάλιστα αποκαλύπτει και μια κακεντρέχεια θρασύδειλη, κρυμμένη πίσω από τον φερετζέ της “άνεσης”. Αυτό που πιο πολύ με σκοτώνει, μάλιστα, είναι όταν αναφωνούν με αγανάκτηση όταν τους τσακώνω στα πράσσα, “μα θα προτιμούσες να τα λέω πίσω από την πλάτη σου;”. Λες κι αν δεν τα πει, θα σκάσει! Πρέπει οπωσδήποτε να εκφράσει μεγαλόφωνα την καφρίλα που σκέφτηκε, λες και αν δεν πληροφορηθούν οι υπόλοιποι αυτή τη γνώμη θα ζημιωθεί @ ίδι@.

Τι να πρωτοπώ λοιπόν για τη φίλη σου. Κατανοητό να διαφέρουν τα γούστα σας, δεν είναι ανάγκη να αρέσουν σε όλους τα ίδια πράγματα. Από κει όμως μέχρι ένα δώρο να χρησιμοποιείται πληγωτικά διαφέρει.

Κατ’αρχάς, προσωπικά (κι είναι μόνον η άποψή μου) θεωρώ αγένεια να ζητήσεις να σου χαρίσουν κάτι που σου άρεσε, όσο φίλη κι αν είναι η ιδιοκτήτρια. Αυτό είναι μια πρωτοβουλία που εναπόκειται στην έχουσα το αντικείμενο: αν δει ότι έκανε εντύπωση, κι αν θέλει και μπορεί να το αποχωριστεί, να το παραχωρήσει.

Δεύτερον, καλώς δεν έδωσες το δώρο. Το δώρο είναι δώρο και το να επαναχαρίζεις δώρα είναι κάπως άκομψο.

Τρίτον, η κίνηση να της πάρεις κάτι, εις αντικατάσταση αυτού που αρχικώςήθελε, έπρεπε να κατοχυρωθεί ως κίνηση καλής διάθεσης και να πει ένα τυπικό ευχαριστώ. Θα μπορούσε να θέσει το θέμα του ύφους με ευγενικό τρόπο, ή κάπως πιο έμμεσα ώστε να προλάβει μια επόμενη φορά. Ή να ζητήσει αν υπάρχει κάποια κάρτα αλλαγής για κάποιον δικαιολογημένο λόγο, έχει κάτι παρόμοιο, ή θέλει κάποιο άλλο χρώμα, ή κάτι τέτοιο. Έτσι και εσένα δεν θα ακύρωνε, και θα έπαιρνε αυτό που θα ήθελε.

Αυτό όμως που με διαολίζει είναι ο χαρακτηρισμός “παλιομοδίτικο για τη γιαγιά στο χωριό” και “της φάνηκαν χάλια”. Τι κακό έχει η γιαγιά στο χωριό, τι φάουλ αποτελεί το παλιομοδίτικο (σε εποχή που το ρετρό είναι τόσο της μοδός!) και τι σόι κόμπλεξ πρωτευούσης υπάρχει με την επαρχία! Και “της φάνηκαν [και] χάλια”…Ποιά είναι, ο Mies van der Rohe; Φυσικά και μπορεί να βάλει αυτό που την ευχαριστεί σπίτι της, δεν αντιλέγω, οι αξιολογικές κουβέντες επί δώρων περιττεύουν.

Μην σου πω ότι στη θέση σου θα της το έπαιρνα από τα χέρια πίσω με χαμόγελο, λέγοντας “κάποιος άλλος θα το εκτιμήσει περισσότερο, πάει στη γιαγιά στο χωριό λοιπόν”… Άλλη λιγότερο ανατρεθραμμένη με γαλλικά και πιάνο μπορεί και να απαντούσε “χάλια είναι τα μούτρα σου κι ο τρόπος σου!”.

Τέλος πάντων, το περιστατικό έγινε και πέρασε. To esprit de l’escalier[1] δεν χρησιμεύει κάπου. Την επόμενη φορά που θα μιλήσετε μπορείς να το συζητήσεις λέγοντας ότι σε πείραξε. Ή μπορεί και όχι. Εξαρτάται πόσο εγκάρδιες σχέσεις έχετε και πόσο θέλετε να συνεχιστεί η φιλία.

[1] O φιλόσοφος Denis Diderot έγραψε παρακινημένος από ένα κάφρικο σχόλιο που του έγινε σε ένα δείπνο και τον άφησε εμβρόντητο, « l’homme sensible, comme moi, tout entier à ce qu’on lui objecte, perd la tête et ne se retrouve qu’au bas de l’escalier » (Ένας ευαίσθητος άνθρωπος, όπως εγώ, κατακλυζόμενος από το επιχείρημα εναντίον του, μπερδεύεται και μπορεί να σκεφτεί ξανά καθαρά μόνο στο κάτω μέρος της σκάλας -όταν δηλαδή έχει πια φύγει κι η ευκαιρία να απαντήσει έχει περάσει).

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News