H Ρένα απαντά: Γιατί νομίζουν ότι ό,τι δημοσιεύουμε στα κοινωνικά δίκτυα τους αφορά προσωπικά;

Η πραγματικότητα και τα κοινωνικά δίκτυα. Πού ξεκινά το προσωπικά και πού τελειώνει το δημόσια;

____________________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Είμαι η μόνη μου βρίσκει αντιαισθητικό το γεγονός που κάποια άτομα νομίζουν πως ό,τι και να δημοσιεύσεις στα κοινωνικά δίκτυα απευθύνονται προς αυτούς;

Δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με αυτά, κυρίως δημοσιεύω πράγματα που αφορούν τη δουλειά μου, είναι πιο πολύ επαγγελματικά προφίλ.
Έχω φίλες που ανεβάζουν που πηγαίνουμε για καφέ κτλ. Έχω όμως και συγγενικά πρόσωπα, κυρίως, που ότι δουν το εκλαμβάνουν όπως χειρονομία πικαρίσματος και δεν φτάνει που με παίρνουν τηλέφωνο για να με ρωτήσουν διάφορα που δεν τους αφορούν, παίρνουν και την μάνα μου σάμπως και θα με κάνει ντα. Μα σοβαρά τώρα; Είμαι 35 ετών, χρειάζομαι επίβλεψη και δεν το ξέρω; Αν είναι δυνατόν! Κάθονται και παρακολουθούν τι δημοσιεύουν οι φίλες μου κι αν είμαι στις φωτογραφίες ή στα βίντεο κάνουν αδιάκριτες ερωτήσεις. Δηλαδή, τι πρέπει να κάνω; Να πω στις φίλες να μην δημοσιεύουν;
Πότε θα σταματήσει αυτή η κακία που μας δέρνει;

Επίσης, κάτι που δεν ήξερα και το έμαθα από υπονοούμενα που μου πέταξαν. Βάζω ρε παιδάκι μου εικόνα που έχει τον Θανάση Βέγγο που έλεγε κάτι, βάζουν κι αυτοί κάτι για να μου απαντήσουν και καλά. Εγώ δεν τα έβλεπα, δεν βλέπω ιστορίες, μόνο τις ιστορίες των φιλικών μου προσώπων. Των συγγενών ούτε καν. Τελικά, ανακάλυψα ότι μου απαντούν μέσω ιστοριών. Είδα τις ιστορίες τους από τον απόρρητο τροπο. Πότε θα καταλάβουν ορισμένοι, διότι θα υπάρχουν κι αλλα άτομα, ότι τα κοινωνικά δίκτυα δεν είναι το παν, δεν γίνονται όλα εκεί. Υπάρχει προσωπική ζωή εκτός αυτών.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Παμπ

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Τα κοινωνικά δίκτυα, τα στην καθουμιλουμένη σόσιαλ μίντια, έδωσαν την δυνατότητα επικοινωνίας με ανθρώπους που δεν θα παίρναμε τηλέφωνο εύκολα ή δεν θα καθόμασταν να τους γράψουμε ένα μακροσκελές email. Με το πάτημα ενός κουμπιού έβρισκες παλιούς συμμαθητές και τον μπατζανάκη του ξαδέρφου της θειάς της Μαριγούλας. Όταν ο Ζούκερμπεργκ είχε πει ως φοιτητής “μας τα παρείχαν μόνοι τους, κορόϊδα” για τα δεδομένα εκατοντάδων τότε χρηστών (που θα γινόταν δισεκατομμύρια) δεν είχε φανταστεί πόσο θα γίνονταν Bog Brother στη θέση του Big Brother και πόσο θα εθίζονταν στην κλειδαρότρυπα οι άνθρωποι.

Οι μακρινοί συγγενείς σου και γνωστοί είδαν στα κοινωνικά δίκτυα αυτό που έλειπε -καθώς φαίνεται- σε πολύ κόσμο. Βήμα για να πουν την παρόλα τους αλλά και κλειδαρότρυπα για να παρακολουθούν όπως παλιά παρακολουθούσαν από τις γρίλιες του παραθύρου την γειτονιά. Πιθανώς τους ενδιαφέρει εξίσου να τους παρακολουθούν, να τους προσέχουν, να έλκουν το ενδιαφέρον, εξ ου κι οι δημοσιεύσεις.

Νομίζω αφού δημοσιεύεις κάνεις μια μετρημένη έκθεση του εαυτού σου. Μηδενική θα γινόταν μόνο αν απαγόρευες σε οποιοδήποτε σε ξέρει ή βγαίνετε να σε τάγκαρε στις φωτό ή στις αναφορές/παραθέσεις. Αυτό θα ήταν βέβαια κάπως, μπορεί να τους κακοφαινόταν. Αυτό που σίγουρα μπορείς να κάνεις είναι να τους μπλοκάρεις, να μην τους βλέπεις, να κάνεις το προφίλ σου ιδιωτικό ή να έχεις ένα ιδιωτικό προφίλ κι ένα δημόσιο επαγγελματικό. Problem solved (ελύθη το πρόβλημα)

Όσο για το “Πότε θα καταλάβουν ορισμένοι, διότι θα υπάρχουν κι αλλα άτομα, ότι τα κοινωνικά δίκτυα δεν είναι το παν, δεν γίνονται όλα εκεί.” Εδώ ολόκληροι πολιτικοί χώροι βάσισαν την εργαλειακή τους φαρέτρα στα κοινωνικά δίκτυα για να απευθυνθούν στην κοινή γνώμη, τι λέμε τώρα… Τα κοινωνικά δίκτυα ήρθαν για να μείνουν, όμως θα αλλάξουν μορφές και πλατφόρμες πολλές φορές ακόμα. Ποιός θυμάται το MySpace?

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News