Η ιστορία του Ήρεμα Ρωτάω όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Γιατί ενώ πολλοί χωρισμένοι άντρες θέλουν να έχουν τα παιδιά τους τον μισό χρόνο, παρουσιάζονται από την ελληνική κοινωνία ως αδιάφοροι, εγωιστές που θέλουν να περνάνε καλά, ως εγωκεντρικοί που χαίρονται ότι θα έχουν ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό τους;
Για ποιόν λόγο τόσο μεγάλη επιθετικότητα και τόση κακεντρέχεια που διαστρεβλώνουν την αλήθεια πολλών ανθρώπων του άλλου φύλου;
Αυτή η στάση είναι φεμινισμός;
ΑΠΟ ΤΟΝ – ήρεμα ρωτάω
__________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Το ερώτημα που θέτεις είναι και ενδιαφέρον και προβοκατόρικο ταυτόχρονα.
Μιλάς για “πολλούς χωρισμένους άντρες” , πιθανώς κάνοντας προβολή της δικής σου περίπτωσης. Άλλωστε καθένας από τα βιώματά του μιλάει. Ωστόσο αυτά δεν αποτελούν τον στατιστικό κανόνα, κι όταν κάνουμε μια συζήτηση μιλάμε για πράγματα που έχουν γενική ισχύ, όχι μεμονωμένες περιπτώσεις.
Γιατί συνήθως δίνεται στη μάνα η γονική επιμέλεια; Απάντηση-σοκ: επειδή συνήθως οι άντρες δεν την διεκδικούν νομικά.
Αντιγράφω από νομική σελίδα:
Τα επίσημα στατιστικά στοιχεία ,τουλάχιστον του Πρωτοδικείου Αθήνας, μαρτυρούν ότι οι πατεράδες σπάνια ζητούν την επιμέλεια των ανηλίκων τέκνων τους, αφού ούτως ή άλλως είχαν επιφορτίσει την εν τοις πράγμασι άσκησή της, κατά τη διάρκεια του γάμου, στη σύζυγο και μητέρα. Συγκεκριμένα, οι πατεράδες ζητούν να αναλάβουν την επιμέλεια των τέκνων τους σε ποσοστό 9% και αυτή τους ανατίθεται σε ποσοστό 7%, δηλαδή πολύ συχνά! Οι μητέρες, αντίθετα, ζητούν την επιμέλεια σε ποσοστό 92,6% και την παίρνουν σε ποσοστό 90%.
Αλλά και όταν ζητούν συνεπιμέλεια πατεράδες, κι ο νόμος μυστηριωδώς δεν εξασφαλίζει τι γίνεται σε περιπτώσεις κακοποιητών, πάλι ευνοημένες δεν τις λες τις μάνες. Η πίεση πάνω τους είναι δυσανάλογη, κυρίως κοινωνικά. Η πρώτη αυθόρμητη απορία στα χείλη όλων αν κάτι πάει στραβά με κάποιο παιδί είναι “μάνα δεν έχει; τι κάνει;” Αλλά και πρακτικά, πόσες λεπτομέρειες για την καθημερινότητα του παιδιού ξέρουν οι χωρισμένοι (και μη) πατεράδες; Τα ρούχα τους, τα βιβλία τους, τα επικείμενα τεστ στο σχολείο τους, οι φίλοι τους, οι απογοητεύσεις τους, τα μηνύματα των φίλων τους, οι μικροέχθρες τους, τα εμβόλιά τους, οι αλλεργίες κι ιδιοτροπίες τους στο φαγητό, στο ντύσιμο, στο πλύσιμο, σε οτιδήποτε…συνήθως οι μανάδες τα γνωρίζουν αυτά καλύτερα. Γιατί; Ποιός παράγοντας εμποδίζει τους πατεράδες;
Στο παραπάνω πλαίσιο προκύπτουν ορισμένα συμπεράσματα επομένως που εμπίπτουν στο πλαίσιο του φεμινισμού, αφού ο φεμινισμός πρεσβεύει την ισότητα των φύλων, και γι’αυτά αγωνιζόμαστε.
Ωστόσο, αν εσύ ατομικά διαφέρεις, και μπράβο σου (δεν το λέω ειρωνικά), είσαι σύμμαχος. Θα ήταν καλό για όλους μας να βοηθήσεις να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Έτσι θα πάψει να εκφράζεται “επιθετικότητα και χαιρεκακία” όπως χαρακτηρίζεις τις προκύπτουσες συμπεριφορές. Win-win.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν αντιλέγω,θέλουν να χουν τα παιδιά τους το μισό χρόνο κλπ κλπ… μαζί όμως με τα παιδιά έρχονται κ οι αρρωστιες που τους κρατάνε ξάγρυπνους τα βράδια(εμβόλια,γιατροί,εμετοι,θερμόμετρα,σούπες,τσαγακια κλπκλπ),οι εφιάλτες που πρέπει να καθησυχασουν τα μωρά,τα διαβάσματα σε οοοολα τα μαθήματα,το τρέξιμο σε δραστηριότητες, η μαγειρική,το συγυρισμα-καθαρισμα-σκούπισμα,τα πλυντηρια-απλωματα-σιδερωματα ,τα σουπερμάρκετ κ τα ψωνια για ένδυση κ υπόδηση παιδιών κ η λίστα δεν έχει τελειωμό….
Και ερωτω:
Είσαι σίγουρος λοιπόν ότι θέλουν κ αυτά μαζί?? Γιατί αν είναι να σαι πατέρας μόνο για ευχάριστες δραστηριότητες κ βολτουλες,δεν είσαι ακριβώς πατέρας…νταντά λέγεσαι.
Ρένα ότι γράφεις εδώ, ειλικρινά το λέω, είναι σε πλήρη αντίθεση με ότι βλέπω, από τα εμβόλια και τη φροντίδα μέχρι το αν ένας από τους δύο γονείς γνωρίζει καλύτερα. Κανένας απολύτως παράγοντας δεν εμποδίζει τους πατεράδες, αυτή η στερεοτυπική κατάταξη δεν είναι σε τίποτα καλύτερη από άλλες που είναι βλαπτικές για τις γυναίκες. Τα νούμερα που παραθέτεις για το πόσοι τα ζητούσαν, δεν είναι ξεκάθαρο εάν αποτελούν κυρίως περιπτώσεις που η μητέρα συμφωνούσε στο κομμάτι της συνεπιμελειας. Όσο ίσχυε ο παλιός νόμος αυτή ήταν η κατάσταση, δε γνωρίζω δικηγόρο διαζυγίων που να μην έλεγε θα χάσεις τα παιδιά αν… Διαβάστε περισσότερα »
Μακάρι να αλλάζουν τα πράγματα!
(Όσες φορές έχουμε πάει κι οι δυο σε παιδίατρο ρωτάει κυρίως εμένα -στερεότυπο; ή εμπειρία τους; δεν ξέρω)
Τα νούμερα είναι απο νομική σελίδα που αναφερόταν στις πρόσφατες διατάξεις για συνεπιμέλεια. Επειδή ανήκει σε νομικό γραφείο δεν παραθέτω άμεσο λινκ μήπως θεωρηθεί διαφήμιση.
Ναι και γω έχω ακούσει από άλλες γενιές πωπω κάνει ο μπαμπάς το τάδε ;;;;; Λες και γύρισα από πόλεμο. Για το πώς τι παρατηρώ σήμερα λεω πάντα λ, παλιά όλοι το ξέρουμε ήταν αλλιώς. Ο παιδίατρος τι ηλικίας ήταν; Επίσης πχ ο παιδίατρος έχει δει αρκετά πιο πολύ εμένα αλλά συνολικά οι υποχρεώσεις προς το παιδί είναι και ήταν μοιρασμένες, μια υποχρέωση σε απομόνωση δε λέει πάντα κάτι, μπορεί να είναι ενδεικτική του ποιος έχεις ευελιξία στο ωράριο του μέσα στην ημέρα, όχι ενδιαφέροντος. Τα νούμερα, χωρίς να είμαι σε θέση να τα επιβεβαιώσω, τα πήρα τοις μετρητοίς, πιθανή… Διαβάστε περισσότερα »
Aπαντώ στην ερώτηση για παιδίατρο. ‘Ήταν διάφορες ηλικίες (στο νοσοκομείο Παίδων) και διαφορετικών φύλων, αρκετές φορές για διάφορους ελέγχους. Ένας το εξήγησε κιόλας “οι μαμάδες συνήθως ξέρουν πιο πολλές λεπτομέρειες” γιατί κεραυνοβολήθηκε από το σύζυγο με το βλέμμα (είναι εξαιρετικά φροντιστικός). Τι να σου πω…
Εντάξει, και γω έχω μια ωραία εικόνα από ημέρα γονέων που ήταν σε φάση μα καλά, μόνοι τους τα κάνουν τα παιδιά οι μπαμπάδες, δε το θεωρώ ενδεικτικό, έτυχε, αν και είχε πολύ πλάκα 🙂
Είναι μεγάλο θέμα, δε θέλω να γράψω σεντόνι αλλά αφού στον σύζυγό σου το βλέπεις, οι μπαμπάδες δεν είναι κόπια ενός στερεότυπου, γιατί μετά να αναπαράγεις το στερεότυπο.
Όταν γίνεται μια συζήτηση γενικών ζητημάτων, μιας ιδέας (δεν μας ρωτάει ένας συγκεκριμένος αναγνώστης για μια συγκεκριμένη περίπτωση που τον αφορά προσωπικά) κάνουμε αναγωγή στην γενικότερη εικόνα. Εκεί βοηθά η πιο επίσημη στατιστική, ή εν προκειμένω η στατιστική των ειδικών σε διαζύγια (γιατί στους γάμους που δεν λύθηκαν δεν έχουμε εκ των πραγμάτων ανάλογα στατιστικά ποιός αναλαμβάνει τι, παρά προσωπικές μαρτυρίες ατόμων πάλι). Πού αλλού να βασιστώ, η καψερή, για να σας δώσω μια εικόνα; 😀 Αν πάρω παράδειγμα το σύζυγο δεν χρειαζόμαστε το φεμινισμό, τα’χουμε λύσει όλα!
Η στατιστική επιδέχεται ερμηνείας, θα περίμενα άρα με το νέο νόμο να αλλάξουν και τα νούμερα. Την ερμηνεία που τους δίνω την έγραψα πιο πάνω, με τον παλιό νόμο οι δικηγόροι αποθάρρυναν όταν δεν υπήρχε συμφωνία με τη μητέρα. Δεν αναφερομουν στα νούμερα όσον αφορά την αναπαραγωγή στερεότυπου, αλλά με σύζυγο που είναι εξαιρετικά φροντιστικος μετά να λες πόσες λεπτομέρειες για τη ζωή του παιδιού ξέρουν οι πατεράδες, αφού δίπλα σου το βλέπεις ότι δεν πάει έτσι. Έχει μεγάλη διαφορά η οπτική του ότι συγκεκριμένες συμπεριφορές είναι προβληματικές από το ότι είναι ο μισός πληθυσμός του πλανήτη. Αν είναι το… Διαβάστε περισσότερα »
Όχι ότι δεν ξέρανε βασικές λεπτομέρεις, δεν ήξεραν *όλες* τις λεπτομέρεις!
Φυσικά κι έχουν μερίδιο βλάβης οι μαμάδες, συχνά τεράστιο. Αλλά δεν συζητάμε αυτό.
Δεν έχω ακόμη στατιστικά για μετά την υποχρεωτική συνεπιμέλεια, είναι νωρίς ακόμα. Σε 1-2 χρόνια θα ξέρουμε.
Θα περίμενα να αλλάξουν τα νούμερα, όσο περνάνε τα χρόνια και πιο πολύ. Υποχρεωτική δεν είναι, δε γίνεται να είναι, κάποιος που δε θέλει να διεκδικήσει επιμέλεια είναι και εντελώς ακατάλληλος για γονιός, απλά δεν καθορίζεται από τον ένα γονέα αν ο άλλος θα έχει την κοινή επιμέλεια. Αν εννοείς για το κομμάτι της βιας, εκεί υπάρχει κενό, και δεν έχω καλή απάντηση, από τη μια δε γίνεται μόνο με κατηγορία να μη βλέπει κάποιος το παιδί του, έχει το τεκμήριο της αθωότητας. Από την άλλη όταν η κατηγορία έχει υπόσταση τι γίνεται μέχρι να περάσουν τα 1000 χρόνια που… Διαβάστε περισσότερα »
Ρένα , νομίζω πρώτη φορά απογοητεύομαι με απάντησή σου. Δεν ξέρω αν είναι θέμα κακιάς στιγμής ή καμπανάκι. Αλλά αυτή η προσφυγή στον στατιστικό κανόνα ως επιχείρημα είναι επιεικώς απαράδεκτη. Είναι το ίδιο ανεστραμμένο “επιχείρημα” που χρησιμοποιούν οι μισογύνηδες για να αιτιολογήσουν το wage gap : Ο στατιστικός κανόνας λέει οτι η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών δεν ενδιαφέρεται να κυνηγήσει καριέρα. Άρα τις στέλνουμε όλες να πλένουν πιάτα.
Οχι, δεν είναι φεμινισμός αυτό.
Μα ο στατιστικός κανόνας δεν λέει ότι δεν κυνηγάνε καριέρα επειδή δεν θέλουν. Λέει ότι δεν κυνηγάνε. Επειδή προφανώς δεν μπορούν. Γιατί δεν μπορούν όμως;
Μια χαρά φεμινισμός είναι. Πίσω από τα νούμερα ψάχνουμε τις αιτιάσεις. Δεν στεκόμαστε μόνο στα νούμερα.
Οι αιτιάσεις δεν είναι πάντα απλές, τα νούμερα πχ αποτυπώνουν εγγενή δυναμική μιας ομάδας ή είναι αποτέλεσμα επιβολής μιας εξωγενούς δυναμικής στην ομάδα; – την απάντηση σε αυτό δε θα τη δώσουν ποτέ τα ίδια τα νούμερα.
Τα νούμερα πάντα καλό είναι βγαίνουν, αλλά η ερμηνεία δεν είναι πάντα απλή και μια λάθος ερμηνεία όταν περνάει σε πολιτικές, δημιουργεί μετά negative feedback loops. Αμέτρητα τα παραδείγματα που έχει γίνει αυτό ιστορικά.
Ακριβώς γι αυτό είναι διαστρέβλωση να παραθέτουμε στατιστικούς κανόνες χωρίς να προβαίνουμε σε ερμηνεία. Και η ερμηνεία που προτείνεις ειναι σαφώς μεροληπτική. Αγνοεί όλο το νομικό , οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο. Όλως τυχαίως (not) οι άνδρες που διεκδικούν κι ακόμα περισσότερο κερδίζουν την επιμέλεια κατά συντριπτικό ποσοστό ανήκουν σε ανώτερες και ανώτατες κοινωνικές τάξεις. Οι υπόλοιποι….προφανώς δε μπορούν.
Μισό λεπτό, σε έχασα εκεί με την ερμηνεία που προτείνω, η ερμηνεία που πρότεινα έχει να κάνει με ( το ισχύον για την περίοδο που αφορούν τα νούμερα ) νομικό πλαίσιο. Δεν είναι μεροληπτική, μεταφέρω τι έλεγαν δικηγόροι διαζυγίων ότι ίσχυε με το παλιό πλαίσιο και πως αυτό αποθάρρυνε διεκδίκηση. Για κοινωνικοοικονομική διαφοροποίηση δεν έγραψα για να μην πάει σεντόνι, ναι έχουν σημαντικό ρόλο και αυτά. Η σύντομη εκδοχή είναι, ναι, αν δεν υπήρχε συμφωνία με τη μητέρα εάν κάποιος ήταν διατεθειμένος ( και μπορούσε ) να ξοδέψει μια περιουσία είχε στο παλιό πλαίσιο καλύτερες πιθανότητες να έχει συνεπιμελεια ακόμα,… Διαβάστε περισσότερα »
Ήταν προς τη Ρένα η απάντηση , όχι προς το αυτό που έγραψες εσύ. Μπερδευτήκαμε λίγο.
Η παραθεση στατιστικων δεδομενων ειναι επιστημη και σκληρη ή οχι πραγματικοτητα. Οι ερμηνιες διαφερουν , καποιες ειναι φεμινιστικες , καποιες οχι. Εσυ θα ηθελες να μην αναφερονται εδω μεσα οι δευτερες. ΟΚ . Ισως γιατι δεν βοηθαει στην ενδυναμωση. Ξανα ΟΚ . Αλλα η πραγματικοτητα των στοιχειων λεει οτι ισοτητα δεν υπαρχει ακομα, οι γυναικες παραμενουν πολυ αδυναμες σε σχεση με τους αντρες κλπ.
Εγω προτιμω τα στατιστικα στοιχεια και την αξιολογηση και χρηση θα την κανω μονος μου
Ακριβώς τα νούμερα πάντα να βγαίνουν και είναι ατομική ευθύνη η ενημέρωση γύρω από αυτά, δεν υπάρχουν και δε θα υπάρξουν ποτέ φορείς εξουσιοδοτημένοι να παράσχουν τη “σωστή” ερμηνεία.
Το να γίνεται διάλογος γύρω από τα νούμερα και να ακουστούν διαφορετικές ερμηνείες, είναι παραπάνω από εντελώς οκ, είναι θεμιτό.
Ίσως είναι η μεγαλύτερη πρόοδος των τελευταίων 30 ετών το να αλλάξουν οι πολιτικές γύρω από αυτό το θέμα. Χωρίς αυτό τι από τα υπόλοιπα θα είχε γίνει άραγε;
Ως single μητερα στο πλαισιο του dating, φλερταρω ή βγαινω κυριως με χωρισμενους μπαμπαδες. Πλην ελαχιστων εξαιρέσεων, οι υπολοιποι θελουν ή εχουν καταφερει να πετυχουν, ισοποσο χρονο με τα παιδια και ειναι διατεθιμενοι να τρεξουν στον παιδιατρο στο σχολειο, κλπ. Αυτα κανει εξαλλου και ο πρωην αντρας μου.
ΟΜΩΣ. Ολος αυτος ο κυκλος, αποτελείται απο μεσοαστους με αρκετες σπουδες.
Τι γινεται με ανθρωπους χαμηλού εισοδηματος ή/και μορφωτικου επιπεδου;
ΥΓ. Κανενας ρατσισμος σε σχεση με τη μορφωση, νομιζω ειναι κατανοητο γιατι την αναφερω
Αυτή είναι η εμπειρία μου και εμένα από το ευρύτερο περιβάλλον μου, οι μπαμπάδες θέλουμε το μισό χρόνο των παιδιών, συχνά το έχουμε ( ο νέος νόμος διευκολύνει ) και τα κάνουμε όλα κανονικά, παιδίατρο, δραστηριότητες, εκδηλώσεις, εκδρομές.
Απάντηση δεν έχω στην ερώτηση για τη μόρφωση, γιατί δεν έχω πρόσβαση σε καμμία μυστική μελέτη, αλλά πιστεύεις ότι λόγω μόρφωσης ενδιαφέρονται οι μπαμπάδες για τα παιδιά ή είναι αγάπη για τα παιδιά τους.
Η μόρφωση βοηθά να πάρει κανείς συνολικά καλύτερες αποφάσεις και άρα και στο θέμα των παιδιών, αλλά γιατί το κομμάτι της χαμηλής μόρφωσης να αφορά ειδικά τους μπαμπάδες
δεν αφορα συνολικα τους μπαμπαδες. Η χαμηλη μορφωση, αν το δει κανεις συνολικά, επιδρα σε πολλά πραγματα, ανεξαρτητα απο το φυλο. Δες ας πουμε τους αρνητες του εμβολίου. Φυσικά δεν ειναι πανακεια, δλδ ο “μορφωμενος”, θα ειναι και καλος γονιος, ομως στο πλαισιο που το εβαλα συνολικα, γονεις με ενα σχετικα καλο μορφωτικο επιπεδο και δουλειες που επιτρεπουν δυο σπιτια, κλπ, μπορούν ευκολοτερα να λειτουργησουν τη συνεπιμελεια και σε επιπεδο συνεννοησης και σε πρακτικο επιπεδο. Με αλλα λογια, ο νεος νομος εμπεριεχει μια ουτοπία, γιατι κατα τη γνωμη μου φτιαχτηκε απο μια ελιτ, που δεν εχει εικονα της πραγματικοτητας
Αν θες να το πάμε συγκεκριμένα στο πλαίσιο του νέου νόμου, συμφωνώ, έχει κενά, αρκετά κιόλας. Θα χρειαστούν επιπλέον νομοσχέδια που τα καλύπτουν.
Πάντως θεωρώ ότι συνολικά είναι καλύτερος από το παλιό καθεστώς, παρά τις αδυναμίες
του.
Τώρα είδα πιο πάνω ότι και επί παλιού καθεστώτος είχες κάνει συνεπιμέλεια ( ένα
μικρό μπράβο από εμένα ), οπότε το έχεις δει από πρώτο χέρι ότι δουλεύει καλά με
δύο γονείς που είναι κοντά στα παιδιά και μπορούνε να συνεννοούνται μεταξύ τους.
Λάβαμε και τα παρακάτω σχόλια από τον αρχικό θεματοθέτη. Εδώ να σχολιάσω ότι καλό είναι να περιμένετε και λίγο στην έγκριση σχολίων κι ιστοριών, δυο χεράκια έχουμε καλέ μου, κι έρχονται ιστορίες-ερωτήσεις-σχόλια συνέχεια. Μισό λεπτό, μην προτρέχετε και μην προκαταλαμβάνετε τις πράξεις μας! Όλα εν καιρώ (κι απάντησή μου εντός ολίγου) 🙂 ΣΧΟΛΙΟ 1 Σχετικά με την απάντηση στο ερώτημα https://ampa.lifo.gr/renatalks/h-rena-apanta-giati-eno-polloi-chorismenoi-antres-theloyn-na-echoyn-ta-paidia-toys-ton-miso-chrono-paroysiazontai-apo-ti-koinonia-os-adiaforoi-egoistes/ θέλω να κάνω φανερό ένα ψέμα: οι δικαστικές αποφάσεις δίνουν την επιμέλεια στην μητέρα για να μην εφαρμοστεί ο νόμος για την συνεπιμέλεια, οι αποφάσεις είναι copy-paste και κανείς δικαστής δεν τολμά (στην περίπτωση που θέλει) να βγάλει διαφορετική… Διαβάστε περισσότερα »
Όταν ξεκίνησα λέγοντας ότι το ερώτημα είναι και ενδιαφέρον και προβοκατόρικο, κάτι τέτοια εννοούσα. Ας κάνω μια απόπειρα απάντησης. Πρώτον και κύριον. Η στήλη και το site γενικότερα, στην δομή που ακολουθεί, έχει συγκεκριμένο δημοσιογραφικό προσανατολισμό. Αντιλαμβάνεστε ότι η δημοσιογραφία παραθέτει τα γεγονότα και κατόπιν παίρνει θέση, προβάλλοντας επιχειρήματα. Στα πλαίσια του ελεύθερου διαλόγου και της ανταλλαγής απόψεων θα γίνει κι αντίλογος. όμως δεν μπορείτε να μας εγκαλείτε για αναπαραγωγή στερεοτύπων, ορμώμενος από την προσωπική σας περίπτωση, όταν έχουμε σαφή θέση κι άποψη εδώ και καιρό για το θέμα της συνεπιμέλειας. Έχουμε πει ότι δεν υπάρχει θέμα με την έννοια… Διαβάστε περισσότερα »
Πωππω με κούρασε αυτός.
Πιστεύω κιόλας ότι από το ύφος του, δεν είναι καθόλου απίθανο να μας κρύβει και πράγματα για την υπόθεση του, έτσι ώστε να του δώσουμε και δίκιο του αδικημένου
Για να υπάρχουν περιοριστικά μέτρα εναντίον του φυσικά και κρύβει πράγματα. Δεν βγαίνουν έτσι απλά τα περιοριστικά μέτρα.
Ως χωρισμενη μητερα που εφαρμοσε συνεπιμελεια χρονια πριν αυτη γινει νομος και που δεν ελαβε ποτέ της διατροφη με το σκεπτικο οτι υπαρχει μοιρασμα του χρονου αρα και των εξοδων των παιδιων, θα ρωτησω κατι πολύ απλο. Γιατι βγηκαν ασφαλιστικα μετρα; Αυτα δε βγαινουν ετσι απλα και δεν πειθομαι με απαντηση τυπου “ηταν μιλημενος ο δικαστης”.
Ας μη βιαστούμε να κρίνουμε, έχω την εντύπωση πως δεν αναφέρεται στα ασφαλιστικά μέτρα όπως πολλοί τα αντιλήφθηκαν (aka περιοριστικά μέτρα). Επειδή οι δίκες αργούν να γίνουν, έχει κανείς το δικαίωμα να αιτηθεί ασφαλιστικά μέτρα
Ας μη βιαστούμε να κρίνουμε, έχω την εντύπωση πως δεν αναφέρεται στα ασφαλιστικά μέτρα όπως πολλοί τα αντιλήφθηκαν (aka περιοριστικά μέτρα). Επειδή οι δίκες αργούν να γίνουν, έχει κανείς το δικαίωμα να αιτηθεί ασφαλιστικά μέτρα (προσωρινά δηλάδη). Στο παράδειγμα του διαζυγίου, βγαίνουν ασφαλιστικά μέτρα για την διατροφή, γιατί δεν μπορεί το παιδί να περιμένει να εκδικαστεί η υπόθεση για να βγει η διατροφή, και τότε να φάει. Πρέπει να φάει και πιο πριν! Στην δίκη, θεωρητικά, μπορεί η προσωρινή αυτή απόφαση να ανατραπεί βέβαια. Αλλά σε κάθε περίπτωση, ασφαλιστικά μέτρα δεν σημαίνει κάτι μεμπτό για τον πατέρα που μας έγραψε.… Διαβάστε περισσότερα »
Ο ανθρωπος απλα ρωτησε γιατι “παρουσιαζονται απο την ελληνικη κοινωνια ως …” ;;;;; Ηθικα ρωταει; ουτε λεφτα, ουτε δικαστηρια. Γιατι μας βλεπουν ετσι ρωταει και ΑΝ ΦΤΑΙΕΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ Ο ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ ;;
Και του απανταω ΟΧΙ, η πατριαρχεια φταιει .
Εγώ θα θέσω ένα άλλο ζήτημα που είναι άσχετο μεν με το θέμα σε μεγάλο βαθμό, αλλά το βρήκα σαν αφορμή. Τα ζευγάρια πρέπει να παντρεύονται συνειδητά, αφού έχουν γνωρίσει καλά ο ένας τον άλλον (και έχουν συζήσει) και να κάνουν παιδιά επίσης συνειδητά, ή μάλλον ακόμα πιο συνειδητά. Που σημαίνει ότι κανονικά τα διαζύγια σε ένα ζευγάρι με παιδιά θα έπρεπε να ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ, εκτός από αποδεδειγμένες περιπτώσεις απιστίας, βίας, εξαρτήσεων και τοξικών καταστάσεων γενικότερα. Τα διαζύγια έχουν γίνει μια μάστιγα των ημερών γιατί οι άνθρωποι σταμάτησαν να παλεύουν…και βέβαια στο τέλος την πληρώνουν και τα παιδιά
Ενώ συμφωνώ με το πρώτο σκέλος του σχολίου σου 100% (περί συνειδητότητας), πιστεύω το δεύτερο σκέλος τείνει να παρακάμπτει μια πραγματικότητα: οι άνθρωποι αλλάζουν. Αλλάζουν κι οι ανάγκες κι οι επιθυμίες τους με τα χρόνια, για να μην βάλω μέσα την αλλαγή εξωτερικών συνθηκών (πχ. ένας πόλεμος, κακή του ώρα). Έχουμε αρκετό όγκο επιστολών με τέτοιο περιεχόμενο, όπου μια σχέση διατηρείται εντελώς συμβατικά, ίσως με απαξίωση και περιφρόνηση. Την αποξένωση την νιώθουν τα παιδιά, πιστεύω. Δεν σημαίνει ότι λέω ότι το διαζύγιο είναι πάντοτε η χρυσή λύση (και πιστεύω αυτοί που το επιλέγουν έχουν εξαντλήσει συνήθως τα περιθώρια προσπάθειας), αλλά… Διαβάστε περισσότερα »
Ειδικά μετά τα παιδιά νομίζω υπάρχουν και τεχνικοί λόγοι που αλλάζουν οι άνθρωποι, επαναενεργοποιουνται κάποια κομμάτια του εγκεφάλου
Το 2022 τα διαζύγια βγαίνουν και χωρίς αιτία και καλά κάνουν. Το μόνο που κάνει η απαίτηση αιτίας, όταν αυτή δεν υπάρχει, είναι αναγκάζει τους δύο παντρεμένους να στραφούν ο ένας εναντίων του άλλου μόνο και μόνο για να μην κάνουν κάτι που κανένας από τους δύο δε θέλει, να μένουνε μαζί.
Τα παιδιά την πληρώνουν όταν στερούνται κάτι που είχαν πριν το διαζύγιο, πρόσβαση και στους δύο γονείς, κοινωνικό κύκλο, οικονομική άνεση κλπ, αν δε στερηθούν κάτι μια χαρά είναι. Ένα παιδί το επεξεργάζεται και το διαχειρίζεται καλύτερα από αρκετούς ενήλικες όταν δε στερείται κάτι.