Έχετε διαβάσει το περίφημο βιβλίο why men love bitches?
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Έχετε διαβάσει το περίφημο βιβλίο why men love bitches?
Μου το έκαναν δώρο πρόσφατα και διάβασα λίγο την εισαγωγή αλλά δεν ξέρω.
Θα ήθελα την γνώμη σου Ρένα και των σχολιαστριων που το έχουν διαβάσει.
Ευχαριστώ
ΑΠΟ ΤΗΝ – Booklover
_________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Έχω αναφερθεί ξανά στο συγκεκριμένο βιβλίο, που είναι πολωτικό. Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Ούτε εγχειρίδιο σχέσεων είναι, ούτε παντελώς άχρηστο και σκουπίδι.
Η λέξη bitch συγκεκριμένα έχει ένα ευρύτερο συγκείμενο από το ελληνικό «σκύλα» που είναι μόνο βρισιά, κι αυτή όχι και πολύ ευφάνταστη. Παρακολούθησε βιντεάκια πώς το χρησιμοποιεί η αφροαμερικανική κοινότητα ας πούμε, έχει αποχρώσεις. Το ίδιο και με gay αποχρώσεις όπου μπορεί να είναι ομοφοβικό επίθετο. Eίναι σεξιστικό, αυτό είναι αναμφισβήτητο, αλλά η συγγραφέας το κάνει σκόπιμα. Επειδή ταυτόχρονα η έκφραση υποδηλοί εξουσία, τύπου be my bitch (γίνε το δουλάκι μου), talk to the hand bitch (άσε μας κουκλίτσα μου). Κι η εξουσία είναι επακριβώς αυτό που εννοεί η συγγραφέας του βιβλίου.
Οι κριτικές στις διάφορες πλατφόρμες χωρίζονται σε δύο ομάδες, αυτές που είναι εντυπωσιασμένες και θετικότατες κι αυτές που ανατριχιάζουν από την οργή για την χρήση κόλπων καπάτσας γυναίκας και το θεωρούν αντιφεμινιστικό.
Όμως το βιβλίο αυτό (που προτείνω για ανάγνωση κι εδώ διάλογο!) δεν είναι γραμμένο ούτε ως οδηγός καπατσοσύνης τύπου Μάγισσες της Σμύρνης ή Cosmopolitan (πώς να τον κάνεις να…), ούτε ως φεμινιστικό μανιφέστο. Είναι ένα θεμελιακά ποπ ανάγνωσμα που βγάζει τη γλώσσα και στις δυο πλευρές, αυτό που λένε tongue in cheek. Ας δώσουμε ένα παράδειγμα. Φυσικά, μας λέει, θα καλέσεις τον ερωτικό παρτνέρ στο σπίτι σου για να του μαγειρέψεις. Τι θα περιλαμβάνει το μενού; Μα φυσικά…ποπ κορν! Με σαμπάνια που θα φέρει εκείνος. Κατάλαβες; Κατάλαβα να λες. Ουσιαστικά δηλαδή τι κάνει; Θεμελιώνει το στερεότυπο (πρόσκληση στο σπίτι να του μαγειρέψει, γυναίκα καλή καγαθή με την συντηρητική έννοια) και κατόπιν του δίνει μια, μπάμ!, και το θρυψαλιάζει (ποπ κορν για βραδινό! και μη τολμήσεις να πεις τίποτα γιατί σου έκανα την τιμή να σε καλέσω!) Kάνει transactional analysis.
Επομένως το ερώτημα δεν είναι αν πιάνουν αυτά τα κόλπα. Πιάνουν επειδή όλοι είμαστε βλαμμένοι (η ζωή είναι μια συνεχής βλάβη) κι επειδή βασίζονται σε αρχές βασικής ψυχολογίας, η οποία λειτουργεί πιο υπόγεια από την πολιτικά ορθή νουθεσία. Ο εγωϊσμός είναι ας πούμε μια εύκολα χειραγωγήσιμη ποιότητα. Ναι, εκτιμούμε αυτό που χάνουμε γιατί έχουμε μάθει να αγκιστρωνόμαστε στα οφέλη και να μην θέλουμε να τα χάσουμε. Ή από την άλλη ανησυχούμε όταν τα πράγματα δεν γίνονται όπως τα υπολογίσαμε και το άγχος μας μήπως χάσαμε τον έλεγχο μας κάνει να υποτασσόμαστε. Για να περιγράψω μόνο τα παραδείγματά σου. Άσε που όλοι, μα όλοι, ψοφάμε να μας λένε τι να κάνουμε. Πώς νομίζεις ότι λειτουργεί η πολιτική, τα σόσιαλ μίντια, το μάρκετινγκ, η διαφήμιση; Αφήγημα ψάχνουμε, η περίπτωση του συζύγου της γνωστής σου είναι πάρα πολύ χαρακτηριστική: λέγε τι θες να κάνω να το κάνω, να πορευόμαστε προβλεπόμενα και χωρίς εξάρσεις, ώστε να ασχολούμαι χωρίς άγχος εγώ με τα δικά μου. Υπάρχει ένα αλλά, βέβαια σε όλο αυτό.
Το ζήτημα είναι ακριβώς αυτό: ναι μεν κερδίζω τη σχέση, αλλά χάνω τον θαυμασμό μου για τον άλλον. Όμως δεν είναι ηλίθιοι οι άντρες. Τουλάχιστον δεν μπορεί να είναι πιο ηλίθιοι ως μέσος όρος από μας. Βλαμμένοι ναι, τα’παμε, όλοι κι όλες είμαστε βλαμμένοι, κάποια βλάβη έχουμε, αλλά οι περισσότεροι πιστεύω έχουν το μυαλό να αντιληφθούν το παιχνίδι εξουσίας κατά βάθος.
Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ένα παιχνίδι ελέγχου, ποιος τον έχει, ποιος τον δίνει, ποιος βάζει τους κανόνες αλλά κυρίως ποιος βάζει τους μετακανόνες, δηλαδή την συζήτηση επί των κανόνων (κατάσταση πολύ meta). Επομένως ο φαινομενικά υποτασσόμενος είναι ίσως πιο ξύπνιος απ’ότι φαίνεται, αντιλαμβάνεται τι γίνεται, ίσως μάλιστα βάζει τους μετακανόνες (σαν το άτομο υπό σε ανισόμετρη σχέση, θα υφίσταται η σχέση έτσι όσο συμφωνώ να είναι έτσι η σχέση, γιατί άμα σηκωθώ να φύγω θα πάψει να υφίσταται η σχέση έτσι κι αλλιώς). Άρα ίσως κι ο θαυμασμός σου δεν χρειάζεται να λιγοστέψει εξ αυτού και μόνο. Βέβαια αυτό θα συμβεί αν το άλλο άτομο απέναντι είναι ευφυές γενικότερα, γιατί αν τον οδηγεί απλά και μόνο ο υπερτεράστιος εγωϊσμός του σαν ούγκανος χούλιγκαν δεν υφίσταται καν διακύβευμα. Αν πάλι όλο αυτό το παιχνίδι το βρίσκεις χωρίς γούστο, τότε εύκολα θα παρακάμψεις τις ανθρώπινες σχέσεις γενικά με οποιονδήποτε, όχι μόνο τις ερωτικές. Όλοι παίζουμε το παιχνίδι, όπως έχει πει κι ο μεγάλος ψυχολόγος Eric Burne.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το έχω το βιβλίο και το έχω διαβάσει άπειρες φορές. Περισσότερο με οδηγό ανώτατης παντρεύτικης παρά για βοήθημα ερμηνείας των ερωτικών σχέσεων μου φάνηκε. Ως πιθανή neurodivergent και με τελείως διαφορετικες επιλογές ζωής βαριά να βρήκα δύο τρία σημεία που να μπόρεσα να καταλάβω και να συσχετιστω. Συγκρούεται με το πώς θέλω να είμαι μελλοντικά μέσα σε μια σχέση. Βέβαια για neurotypical σχέσεις που ακολουθούν το στάνταρ κοινωνικό αφηγημα ίσως να είναι χρήσιμο. Εν ολίγοις ανάγνωσμα για παραλία, ταξιδι η την τουαλέτα. Τουλάχιστον εκεί βρήκε χρησιμότητα στη δική μου ζωή. xoxo Μια αναγνωστρια που αναρωτιέται why men do not love… Διαβάστε περισσότερα »
Το θέμα είναι γιατί σταμάτησες να το διαβάζεις. Τι φοβήθηκες? Κ γιατι η γνώμη μας είναι τοσο σημαντική? Φοβάσαι μήπως δεν αρμόζει σε μία φεμινίστρια? Ότι είναι πολύ mainstream για κάποιον πιο ψαγμένο? Σε τρομάζει η λέξη bitch?
Το διαβάζω κι εγώ αυτή την περίοδο, εντάξει ως εκεί που έφτασα μιλά κυρίως για την αρχή της γνωριμίας. Το αντιμετωπίζω κυρίως χιουμοριστικά, κάποια σημεία δεν είναι καν επίκαιρα. Επιπρόσθετα, όποιος ενδιαφέρεται, ενδιαφέρεται και το δείχνει, οι συνταγές και οι συμβουλές είναι για τους αναποφάσιστους.