Από την άλλη ντρέπομαι, σκέφτομαι ότι θα λέει ο κόσμος ότι 30 χρονών ενήλικη γυναίκα κάθομαι σαν χαραμοφάης, άεργη να μου έρθει η επιφοίτηση.
_____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Ρένα θέλω τη γνώμη σου..είμαι μπουχτισμένη απ τη δουλειά μου και σκέφτομαι να παραιτηθώ και να κάτσω λίγους μήνες να σκεφτώ τί θέλω να κάνω. Νιώθω ότι έχω πάθει burn out και απλά για ένα διάστημα θέλω να ξεκουραστώ και να πάρω μια ανάσα. Από την άλλη ντρέπομαι, σκέφτομαι ότι θα λέει ο κόσμος ότι 30 χρονών ενήλικη γυναίκα κάθομαι σαν χαραμοφάης, άεργη να μου έρθει η επιφοίτηση. Είναι ντροπή να κάνεις ένα διάλειμμα από τη ζωή σου μήπως και καταφέρεις να αποφασίσεις πώς θες να την ξαναχτίσεις;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μπουχτισμένη
____________________
Aς οργανώσουμε τη συζήτηση
Αυτό που σου συμβαίνει είναι πάρα πολύ επίκαιρο και συμβαίνει σε όλο το δυτικό κόσμο. Το κοινωνικό φαινόμενο του μπουχτίσματος με την εργασία (απόρροια και του εργασιακού burn out) λέγεται Μεγάλη Παραίτηση.
Όπως σημειώνεται σε σχετικό άρθρο της Lifo, “Όλο και περισσότεροι άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται πως «αρνούνται» συνειδητά να εργαστούν σε κακής ποιότητας δουλειές με αποτέλεσμα οι παραιτήσεις να σημειώνουν το ένα ρεκόρ μετά το άλλο προκαλώντας μάλιστα και έλλειψη εργατικού δυναμικού.” Και συνεχίζει, ότι ο Ρόμπερτ Μπρούνο, διευθυντής του εκπαιδευτικού προγράμματος εργασίας στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις του Σικάγο, “οι εργαζόμενοι απαντούν, εν μέρει, και στο πως αντιμετωπίστηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας, όπου πολλοί απολύθηκαν ή βρέθηκαν μπροστά σε τοξικές συμπεριφορές πελατών ή ανωτέρων. «Καταλήγουμε λοιπόν σε αυτή τη μαζική άρνηση», είπε ο Μπρούνο στο The State Journal Register. «Είναι μια μεγάλη άρνηση να εργαστείς κάτω από συνθήκες που απλά δεν είναι κατάλληλες για τη ζωή της μεσαίας τάξης».
Eπομένως δεν είσαι η μόνη και δεν είσαι μόνη. Θα ήταν εφόσον έχεις κάποιο “μαξιλάρι” εξασφάλισης για το κενό διάστημα ευχής έργον να διακόψεις ώστε να ξεκουραστείς και να αναδιατάξεις την ζωή σου. Μην δίνεις σημασία στην κοινωνική κριτική, δεν θα έρθουν εκείνοι να σε ξεκουράσουν και να σου απαλύνουν το φόρτο και την εξουθένωση. Να είσαι εστιασμένη στον εαυτό σου και την δική σου ύπαρξη. Φρόντισε όμως να μην είναι μεγάλο το κενό διάστημα και να μπορεί να δικαιολογηθεί στους επόμενους εργοδότες. Μια καλή ιδέα είναι ο εθελοντισμός, πράγμα που και θα σε κάνει να νιώσεις ότι προσφέρεις στο κοινωνικό σύνολο, και είναι χρήσιμο σε ένα βιογραφικό σημείωμα ως αξιέπαινο διάλειμμα στο εργασικό μαγκανοπήγαδο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
30 χρονων ατομο και σε ανησυχει το τι θα λεει ο κοσμος εαν θελησεις να κατσεις ξερω γω χωρις δουλεια να ξεκουραστεις; τα λεφτα τους θα τρως; και αναρωτιεσαι αν ειναι ντροπη; για μενα η ντροπη ειναι να εχεις τετοιες ανουσιες αμφιβολιες και φοβιες για το τι θα πει ο κοσμος, λες και εισαι 18 χρονων παιδι. Σε πολλες χωρες του κοσμου, πολλοι παιρνουν αδεια ανευ αποδοχων για να ταξιδεψουν, να κανουν ενα sabbatical. Εχω ενα σωρο φιλους που το εχουν κανει αυτο και μαλιστα διαφορων ηλικιων. Πολλοι αφηνουν κιολας ενα διαστημα 1-2 μηνων αναμεσα στις δουλειες για να ταξιδεψουν,… Διαβάστε περισσότερα »
Πριν λίγα χρόνια θα έλεγα δίχως δεύτερη σκέψη “ναι, κάντο!” και πιθανότατα θα το έκανα κι εγώ γιατί τότε ήταν πολύ εύκολο να ξαναβρείς αξιοπρεπή δουλειά.
Τελευταία όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ στην αγορά εργασίας. Το linkedin είναι γεμάτο post από ανθρώπους που στέλνουν άπειρα βιογραφικά που απορρίπτονται αυτόματα, οι ιστορίες με ghosting από εταιρίες και recruiters είναι επίσης άπειρες.
Δε ξέρω ακριβώς τι παίζει, αλλά θα σου πρότεινα να πάρεις ένα καλά ζυγισμένο ρίσκο αφού μελετήσεις καλά το πώς κινείται η αγορά.
Εάν μπορείς να βρεις τρόπο για μια αναρρωτική ενός μήνα (μια μικρό επέμβαση, π.χ ένα λιπωμα κάτι τέλος πάντων), ίσως ξεκουραστείς και σκεφτείς συγχρόνως το επόμενο βήμα
Όχι δεν είναι ντροπή. Το έχω πάθει και έδωσα χρόνο στον εαυτό μου. Μην είσαι αυστηρή με σένα, καμία φορά χρειάζεται και η ξεκούραση.
Επειδή ό,τι και να λένε είναι δύσκολο να βρεις νέο υπάλληλο (συνεντεύξεις, εκπαίδευση, να μάθει τη δουλεια κλο), θα σου πρότεινα να μιλήσεις με τον προϋστάμενό σου (όχι με απλό manager, που δεν ξέρει από προσλήψεις, όμως) και να συζητήσεις μαζί του το ενδεχόμενο απλήρωτης άδειας 2-3 μηνών.
Όχι κορίτσι μου ,κάνε το
Μου κάνει εντύπωση που αντί να σκέφτεσαι πως θα τη βγάλεις οικονομικά αν παραιτηθείς, σε νοιάζει τι θα σκεφτούν οι άλλοι. Έχεις αρκετα λεφτά στη άκρη; Θα σε στηρίξει κάποιος οικονομικά μέχρι να βρει; Δε μας λες αυτή τη βασική λεπτομέρεια. Γενικά η απάντηση εξαρτάται από πολλά. Αν έχεις κάποια καβαντζα και μπορείς φύγε. Αν δεν έχεις, είναι καλύτερο να βρεις μια δουλειά πρώτα εκτός κι αν αισθάνεσαι πως κινδυνεύει η ψυχική σιυ υγεία εκεί. Το τελευταίο που πρέπει να σε απασχολεί είναι τι θα σκεφτούν οι άλλοι. Εκτός κι αν είναι αυτοί που θα τσονταρουν.
Στην θέση σου αν είχα την οικονομική δυνατότητα θα πήγαινα κ ένα μεγάλο ταξίδι! Εξωτερικό το κάνουν πολλοί πάντως. Τώρα αν σε κράξουν άλλοι… ξύδι… ας κοιτάξουν την καμπούρα τους πρώτα…
Μην σε νοιάζει τι λένε οι άλλοι.
Ο δράκος σε όλο αυτό το reset είναι αυτό που αναφέρει η Ρένα, το κενό στο βιογραφικό …
Βέβαια 6 μήνες ,ακόμα και ένας χρόνος καλύπτεται.
Αλλά είναι το γενικότερο ,πόσο είσαι διατεθειμένη να είσαι γρανάζι του συστήματος και να παίξεις με τους όρους του παιχνιδιού ,που είναι λίγο πολύ γνωστοί και συγκεκριμένοι.