Υπάρχουν βήματα ενδυνάμωσης για να μη στοιχίζουν πολύ τα σχόλια των άλλων;
_____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητή Ρένα,
Εκτιμώντας τις κοινωνικές τοποθετήσεις τις δικές σου και της ομάδας, ήθελα να ρωτήσω το εξής:
Πώς διαχειριζόμαστε με υγιή τρόπο την κριτική και την αξιολόγηση, είτε συμφωνούμε είτε όχι; Υπάρχουν βήματα ενδυνάμωσης για να μη στοιχίζουν πολύ τα σχόλια των άλλων; Είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος που εκφράζει σταθερά τη γνώμη του, αλλά μερικές φορές όταν επεξεργάζομαι τα σχόλια αξιολόγησης, βρίσκω τον εαυτό μου να τα παίρνει βαριά.
Με εκτίμηση,
ΑΠΟ – Ε.
___________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Θα έλεγα ότι εξαρτάται από το ποιός κάνει την όποια αξιολογική κρίση και σε ποιόν τομέα αφορά. Πρόκειται για αξιολόγηση στον εργασιακό χώρο από άμεσο προϊστάμενο που έχει γνώση της συνθήκης κι αναμένει απτά αποτελέσματα ή από συναδέλφους/φίλους που συγκρίνονται για να αισθανθούν καλύτερα οι ίδιοι με τον εαυτό τους; Πρόκειται για αξιολογικές κρίσεις επί προσωπικών θεμάτων (εμφάνισης, αυτοπειθαρχίας, διαχείρισης χρόνου, ερωτικών και προσωπικών επιλογών) από συγγενείς και γνωστούς ή από άνθρωπο που εμπλέκεται άμεσα στα θέματα αυτά όπως από έναν σύντροφο ζωής; Πρόκειται για απαξίωση της προσωπικότητας σε μια συζήτηση για γενικά θέματα από συνομιλητές που αξιολογείς ως πιο ενημερωμένους; Διαφέρει πάρα πολύ η έμφαση που δίνεται κι ανάλογα έρχονται κι οι απαντήσεις.
Σε γενικές γραμμές για τα θέματα όπου η δική μας συμβολή δημιουργεί κάποιο υπαρκτό ζήτημα στους υπόλοιπους, όπως η συμμετοχή σε ένα εργασιακό project ή η απόφαση για την δημιουργία ή μη οικογένειας, οφείλουμε αρχικώς να ακούμε τι μας λένε. Προσοχή, να ακούμε, όχι να κάνουμε προβολές τι μπορεί να εννοούν. Ιδιαίτερα όταν η σχέση με το άτομο που ασκεί την κρίση και κριτική είναι υγιής και με σεβασμό αυτό έχει απόλυτη σημασία. Ένας σύντροφος που μας λέει ότι δεν του φτάνει το σεξ που κάνει αναζητά λύση, όχι να το πάρουμε προσωπικά εκτός αν πρόκειται για ναρκισσιστική προσωπικότητα. Ένας φίλος που παραπονείται ότι πάντα καθυστερούμε όταν βγαίνουμε μαζί, κάτι μας λέει που επηρεάζει την φιλία. Κατόπιν λοιπόν οφείλουμε να αναρωτηθούμε αν υπάρχει ψήγμα αλήθειας και πρόταση βελτίωσης που να μας κάνει και στις ίδιες καλό μεσομακροπρόθεσμα. Αν όχι, τότε μπορούμε να απορρίψουμε την κριτική και να θέσουμε όριο στο μέχρι πού δεχόμαστε κρίσεις.
Δεν είμαστε υποχρεωμένες να απαντάμε σε κάθε κριτική και σχόλιο που μας γίνεται, ιδιαίτερα όπως τόνισα όταν καθόλου δεν επηρεάζεται το άτομο που την ασκεί. Γιατί τρως αυτό; Επειδή μπορώ. Γιατί δεν κάνεις ένα παιδάκι κι εσύ; Επειδή μπορώ. Γιατί άλλαξες χώρα/δουλειά/γκόμενο; Επειδή μπορώ.
Κατάλαβες περίπου πώς πρέπει να τα χειρίζεσαι τα αρνητικά σχόλια. Σταθερά, ευγενικά, χωρίς εξηγήσεις και δικαιολογίες. Ένα δικαίωμα που απορρέει από μέσα σου, μην το δέχεσαι από άλλον ως δώρο. Είναι φρόνημα δούλου, όχι ελεύθερου ανθρώπου.
Δεν είναι λογαριασμός του άλλου οι προσωπικές σου επιλογές και δεν οφείλεις να το εσωτερικεύεις. Αν τα παίρνεις πολύ βαριά είναι είτε επειδή σε ενοχλεί κι εσένα η όποια κριτική (για λόγους που ίσως χρειαστεί ενδοσκόπηση για να διαχειριστείς και να ενδυναμωθείς), είτε επειδή έχεις δώσει παραπάνω σημασία σε άτομα που δεν θα έπρεπε.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εμένα κάτι που με έχει βοηθήσει πολύ είναι ότι διαχωρίζω αυτούς που μου ασκούν κριτική/ αξιολόγηση στους ανθρώπους που χρησιμοποιούν το ” είσαι” και σε ανθρώπους που χρησιμοποιούν το “κάνεις”. Παράδειγμα ” είσαι τεμπελα” . Αυτό είναι ένας χαρακτηρισμός ο οποίος εκφράζει από τη μεριά αυτού που το λέει μια βεβαιότητα , κάτι παγιωμένο, μια ταμπέλα, ένα στοιχείο του χαρακτήρα μου που θεωρεί εκείνος και μια αμφιβολία ότι μπορεί να αλλάξει από τη μεριά μου. Μια κατηγορία. Από την άλλη ” τεμπελιαζεις τώρα” . Ή ” αυτό που έκανες ήταν ανώριμο” . Ή ” αυτή σου η συμπεριφορά με προσέβαλλε”… Διαβάστε περισσότερα »
Είχα διαβάσει πριν πολλά χρόνια μια μικρή ιστορία με έναν σκύλο και μια χελώνα.
Είδε ο σκύλος μια χελώνα, την μύρισε και άρχισε να της γαβγίζει. Εκείνη κρύφτηκε στο καβούκι της. Το σκυλί άρχισε να χοροπηδάει, να λυσσάει και να γαβγίζει πιο δυνατά. Η χελώνα ακίνητη. Ε, κάποια στιγμή το σκυλί βαρέθηκε, κουράστηκε και σταμάτησε την φασαρία. Τότε, η χελώνα βγήκε από το καβούκι της και συνέχισε την πορεία της.
Σε αυτήν την ιστορία είμαι η χελώνα. Αφήνω να μιλάνε, κάποια στιγμή θα τελειώσουν.
Έχει σημασία από ποιόν γίνεται η κριτική και πόσο σημαντικός είναι αυτός για εμάς.
Για να τα παίρνουμε βαριά κάτι αγγίζουν, κάτι ξύνουν, μια αλήθεια ίσως εμφανίζουν.
Η αυτογνωσία είναι το πρώτο βήμα.
Το να μη θέλουμε διακαώς να είμαστε δεκτοί και αρεστοί είναι το δεύτερο.
Κάνε και πιο γενικά την ερώτηση, μπορείς…
Έχει σημασία από ποιον γίνεται η κριτική και γιατί γίνεται. Έχω και εγώ θέματα. Θυμώνω στην άσχημη κριτική παρόλο που παίζω την αδιάφορη. Αμα βρεις τη λύση στείλε να δω και εγώ.