Να τονίσουμε ξανά και ξανά ότι δεν μας καθορίζει το αποτέλεσμα καμίας εξέτασης και κανενός πτυχίου. Να αγαπάμε τα παιδιά μας και να τα αφήνουμε να ανθίζουν- θα τον βρουν τον δρόμο τους.
___________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Ρενα μου καλησπέρα. Φαντάζομαι θα λάβεις σήμερα απανωτές ερωτήσεις και μηνύματα αναφορικά με το τραγικό γεγονός των κοριτσιών στην Ηλιουπουλη. Πριν 8 χρόνια μια εξαιρετική φιλόλογος έγραψε ένα κείμενο στην παρέα του αμπα για την αναγκαιότητα του εκσυγχρονισμού των Πανελλαδικών εξετάσεων. Καταλαβαίνω ότι από τότε δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Θα ήθελα να σε παρακαλέσω να γράψεις λίγες κουβέντες εμψυχωτικές για όλα τα παιδιά που παίρνανε αυτή την ψυχοφθόρα κατάσταση, τη νέα γενιά που νοιωθει ότι δεν την ακούει κανείς. Και να τονίσουμε ξανά και ξανά ότι δεν μας καθορίζει το αποτέλεσμα καμίας εξέτασης και κανενός πτυχίου. Να αγαπάμε τα παιδιά μας και να τα αφήνουμε να ανθίζουν- θα τον βρουν τον δρόμο τους.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Blossom
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Το περιστατικό, ως άνθρωπος αλλά και ως γονιός ιδιαίτερα, με τις έφηβες κοπέλες που βούτηξαν στο κενό από τον 6ο όροφο στην Ηλιούπολη μου έκοψε τα ήπατα όταν το πληροφορήθηκα. Ως άνθρωπος νιώθω ευθύνη προς τις κοπέλες αυτές που δεν βρήκαν μια καλή κουβέντα, μια αγκαλια καθησυχαστική, να τους εξηγήσει με σαφήνεια ότι οι Πανελλήνιες δεν είναι το τέλος του κόσμου. Είναι ένα σκαλί, τίποτα παραπάνω. Ως γονιός δεν θα βγάλω τη χατζάρα να κρίνω τους άλλους γονείς, που ζουν την μεγαλύτερη τραγωδία που μπορεί να νιώσει άνθρωπος αυτή τη στιγμή. Δεν είμαστε πάντοτε υπόλογοι αναγκαστικά, δεν συνειδητοποιούμε πάντοτε τα σημάδια, δεν είναι όλα τα παιδιά το ίδιο ευαίσθητα, δεν ξέρουμε ούτε κι εμείς τον σωστό τρόπο. Η γονεϊκότητα δεν έρχεται με μάνιουαλ. Όταν όμως ένα έφηβο παιδί αναρωτιέται και αυτοοικτίρεται για το ότι δεν θα βρει δουλειά και δεν θα επιβιώνει, σκεπτόμενο την αυτοκτονία, δηλαδή προβληματισμοί που ζουν τριαντάρηδες, σαραντάρηδες και πενηντάρηδες, τότε συλλογικά έχουμε αποτύχει. Παιδιά μου, έχετε χίλια δίκια, σας καταλαβαίνω κι είμαι κι εγώ σε απόγνωση.
Διαβάζοντάς την είδηση, χθες είπα, «πάμε μια βόλτα, κλειστά τα βιβλία!». Και αποφάσισα να γίνει καθημερινότητα. Θα δείξει πώς θα πάει. Τουλάχιστον να κάνω αυτό που μπορώ.
Για τις Πανελλήνιες ως σύστημα, τα έχω ξαναπεί. Είναι το απόλυτο τοτέμ της Μεταπολίτευσης. Επειδή είναι αδιάβλητες. Δεν κοιτάμε όμως τι προκαλεί αυτό το σύστημα. Απαξίωση σε όλη την εκπαιδευτική διαδικασία. Το δημοτικό γίνεται ήδη από τις τελευταίες τάξεις προετοιμασία για το γυμνάσιο και τις γραπτές εξετάσεις, το γυμνάσιο προθάλαμος για το λύκειο και το λύκειο ζει κι αναπνέει ΜΟΝΟ για τις Πανελλήνιες. Θερίζοντας στην ποδιά του μυριάδες παιδιά που θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν τα ταλέντα τους -αν κάποιος τα καθοδηγούσε με τρόπο παιδαγωγικό και σύγχρονο- και να μορφωθούν σφαιρικά σε πληθώρα θεμάτων, αντί κυρίως στα γραπτώς εξεταζόμενα θέματα… Δεν υπάρχει παιδί που πηγαίνει με ευχαρίστηση στο ελληνικό σχολείο. Εγώ τουλάχιστον δεν ξέρω κανένα κι έχω γνωρίσει πάρα πολλά παιδιά.
Οι Πανελλήνιες τοτεμοποιήθηκαν από συγκεκριμένους χώρους κι από συγκεκριμένες κοινωνικές μερίδες, οι οποίες προβάλλουν ότι ως αδιάβλητες, πανελλαδικής εμβέλειας και βήμα εισόδου στην ανώτατη δημόσια εκπαίδευση είναι δείκτης και παράγοντας κοινωνικής κινητικότητας. Το τελευταίο όμως έχει πάψει να ισχύει εδώ κι αρκετα χρόνια, δεκαετίες ίσως. Κάποτε, στο μακρινό παρελθόν, οι άνθρωποι σπούδαζαν «για να φύγουν από τις λάσπες», όπως είχε δηλώσει ηλικιωμένος πολιτικός, εννοώντας να ξεφύγουν από τον αγροτικό ορίζοντα της ελληνικής επαρχίας. Σήμερα ένας απόφοιτος φιλολογίας βουρλίζεται για να βρει κακοπληρωμένη δουλειά με τον βασικό μισθό, κι ας έχει μεταπτυχιακά, ακόμη και διδακτορικά. Κάποτε η φιλολογία είχε βαθμό εισαγωγής στην Αθήνα 18500 τουλάχιστον, μη πω 19000 μόρια και θεωρηθώ υπερβολική. Σήμερα η απαξίωση του κλάδου έχει μετατοπίσει τη βάση στις 11300 μόρια.
Μη πάμε μακριά. Πόση απαξίωση δέχονται (ακόμη!) τα επαγγέλματα του υδραυλικού και του ηλεκτρολόγου; Και γενικά τα τεχνικά επαγγέλματα; Εμένα μπορεί και να με αντικαταστήσει κάποια στιγμή ένας αδυσώπητος μηχανισμός ΤΝ που θα παράγει περιεχόμενο φασόν (ΟΚ, δεν θα είναι το ίδιο αλλά ποιος νοιάζεται) αλλά τον υδραυλικό και τον ηλεκτρολόγο δεν θα τους αντικαταστήσουν. Εκείνοι πληρώνονται πολύ περισσότερο, επιλέγουν τους πελάτες τους ετσιθελικά και πρέπει να παρακαλέσουμε γονυπετείς για να έρθουν να μας κάνουν επισκευές. Ζητάνε τεχνικά επαγγέλματα και δεν βρίσκουν. Γιατί; Επειδή παράγουμε περισσότερους πτυχιούχους απ’όσους καταναλώνουμε. Γι’αυτό «δεν υπάρχουν δουλειές». Δεν υπάρχουν τέτοιες δουλειές. Άλλες υπάρχουν.
Πρέπει κάποι@ να εξηγήσει στα νέα παιδιά ότι οι εποχές άλλαξαν κι αλλάζουν άρδην. Δεν θα σπουδάσουμε και θα διοριστούμε, δεν θα συνταξιοδοτηθούμε απ’αυτό που θα σπουδάσουμε και δεν θα κάνουμε μία δουλειά στην ζωή μας. Εσείς παιδιά που μας διαβάζετε, μην ακούτε τι σας λένε για βάσεις εισαγωγής, μόρια, θέματα SOS κι άπειρες φωτοτυπίες. Η ζωή είναι ΕΞΩ. Και θα ματώσετε, όπως όλοι ματώνουμε, αλλά θα ματώσετε με μυαλό και χωρίς απελπισία, με ανοιχτά μυαλά, έξω από τα στεγανά που έχτισαν άλλοι με σας για σας. Κάντε αυτό που λέει η καρδούλα σας, δεύτερη ζωή δεν έχει. Μία είναι και τη ζείτε ΕΣΕΙΣ. Ούτε οι γονείς, ούτε οι καθηγητές, ούτε οι φροντιστηριούχοι, ούτε το σόι, ούτε η γειτόνισσα, ούτε το σύμπαν το ίδιο!
Η πρόσβαση στο δημόσιο πανεπιστήμιο έχει γίνει αντικείμενο υπεράσπισης ως η μόνη «σωστή», ότι όλες οι άλλες υπολείπονται, ότι τα πτυχία «είναι αγορασμένα». Μην παρεξηγηθώ, απόφοιτος δημόσιου πανεπιστημίου είμαι κι εγώ και είμαι ευχαριστημένη, είμαι όμως και παιδί άλλης εποχής. Μου φαίνεται ισοπεδωτική άποψη. Η επιτυχία στις Πανελλήνιες άλλωστε, λόγω της παραπαιδείας, κι αυτή αγορασμένη είναι κατά κάποιο τρόπο. O οικονομικά ισχυρότερος θα διαθέσει πόρους για να ενισχυθεί το παιδί του ώστε να επιτύχει τους στόχους του. Υπάρχουν και δημοτικά κοινωνικά φροντιστήρια με εθελοντές και εύγε ειλικρινά, υπάρχουν δράσεις και πρότυπα δημόσια σχολεία, αλλά στο τέλος δεν ξέρω αν ανταγωνίζονται στα ίσα. Δεν υπάρχει δηλαδή αυτή η πολυπόθητη ισομετρία, που ευαγγελίζονται οι αποκλειστικοί υπέρμαχοι των Πανελληνίων που διαφωνούσαν και στο παρελθόν με την αλλαγή συστήματος εισαγωγής. Γιατί οι άνθρωποι δεν είναι όλοι ίδιοι. Δεν αποδίδουν το ίδιο, κι ακόμη και άριστα προετοιμασμένοι μαθητές που κρίνονται από την φωτογραφία της στιγμής μπορεί να αποτύχουν. Ας ανατρέξουμε στη μη εφαρμογή του νόμου Διαμαντοπούλου για τον εκσυγχρονισμό της εκπαίδευσης ή την πρόταση αποκοπής του γενικού λυκείου από το πανεπιστήμιο της Γιαννάκου κι αναβάθμιση του απολυτηρίου. Γιατί δεν εφαρμόστηκαν οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις; Επειδή η μισή Ελλάδα κάνει μαθήματα στην άλλη μισή και αποκομίζει έτσι εισόδημα (ενίοτε «μαύρο») για να επιτύχουν τα παιδιά στις Πανελλήνιες! Για να λέμε ΑΛΗΘΕΙΑ, κάποια στιγμή. Κλέφτες θα γίνουν όλοι αυτοί; Κι να πέσουν και κανα δυο-τρία, πέντε, δεκαπέντε παιδιά από τα μπαλκόνια, ας αναλογιστούμε σε τι συναινούμε, με ηθική χιλίων καρδιναλίων μάλιστα, τόσες δεκαετίες. Αν με διαβάζετε οργισμένη, είναι επειδή είμαι.
ΥΓ. Χθες το Χαμόγελο του Παιδιού σε ανακοίνωσή του τόνισε να μην δημοσιοποιούμε περισσότερες ιδιωτικές λεπτομέρειες για τα κορίτσια και τα σημειώματα, μήπως τυχόν κάποιο έφηβο παιδί ταυτιστεί κι ακολουθήσει παρόμοιους δρόμους.
- Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία: Καλέστε στο 1018 (24ωρη γραμμή).
- Κέντρο Άμεσης Βοήθειας: 166 (ΕΚΑΒ) ή 112 (Ευρωπαϊκός Αριθμός Έκτακτης Ανάγκης).
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν φταίνε οι Πανελλαδικές. Ναι είναι πιεστική περίοδος αλλά από μόνη της δεν αρκεί για ένα παιδί να κάνει κάτι τέτοιο. Καλύτερα να δούμε γιατί τα παιδιά καταλήγουν με κατάθλιψη, αυτοτραυματισμούς, αυτοκτονικές τάσεις, διατροφικές διαταραχές πολύ πριν τις Πανελλαδικές και γιατί τα ψυχολογικά προβλήματα ακόμα φέρουν τέτοιο στίγμα στην ελληνική κοινωνία. Μιλώντας για την ελληνική κοινωνία υπάρχει κάτι βαθιά αρρωστημένο στη νοοτροπία της, δηλαδή στο αντιμετωπίζει το διαφορετικό, το όχι τέλειο, το αδύναμο, τα ζώα. Η έλλειψη παιδείας, σεβασμού και ορίων που είναι εμφανής στην καθημερινότητα όλων, ο μισογυνισμός, η εμετική στάση και επιρροή της εκκλησίας, η αντίδραση στο rational… Διαβάστε περισσότερα »
Το φαινόμενο είναι παγκόσμιο.
Η Ελλάδα ακόμα κρατά Θερμοπύλες…
( όσο κι αν θέλουν να μας τρομοκρατούν με ειδήσεις… )
Ας μη μιλάμε για την ελληνική κοινωνία…
Ναι τις Θερμοπυλες της αγένειας. Επειδή έχω ζήσει σε δύο κοινωνίες (για πολλά χρόνια, για λίγα σε περισσότερες) οι παθογένειες της ελληνικής δύσκολα συναντώνται αλλού.
Όσοι δε ζουν Ελλάδα, ας μην κρίνουν καλύτερα.
Μπορούν να κρίνουν τις κοινωνίες, όπου ζουν.
( Αν έχετε την πολυτέλεια επιλογής, μπορείτε να μείνετε εκεί που εσείς κρίνετε ότι είναι καλύτερα. )
( Η ζωή δεν έχει σχέση με τα στατιστικά.
Οι Φιλανδοί που θεωρούνται ευτυχισμένοι, πρέπει να είναι βαθειά καταθλιπτικοί. )
Οσοι δεν ζουν στην Ελλάδα έφυγαν για τις νοοτροπίες που υπερασπίζεις τώρα. Κοιτάξτε να αλλάξετε γιατί βρίσκεστε σε ελεύθερη πτώση. Επίσης θα κρίνω όσο θέλω γιατί αφενός είναι η πατρίδα μου, αφετέρου πληρώνω αρκετά σε φόρους ώστε να ενοχλούμαι που συντηρώ ένα σάπιο σύστημα.
Α και κάτι άλλο, περνάω μεγάλο διάστημα μέσα στη χρονιά στην Ελλάδα ώστε να έχω πολύ καλή εικόνα των προβλημάτων.
Φαντάζομαι έχετε και πολύ καλή εικόνα των προβλημάτων εκεί που ζείτε.
( Για κάποιο λόγο επιλέγετε να φορολογείστε στην Ελλάδα. )
Ναι έχω πολύ καλή εικόνα των προβλημάτων της χώρας που ζω επίσης. Το σύστημα υγείας είναι ένα μεγάλο. Που κολλάει αυτό; (Όχι δεν επιλέγω να πληρώνω φόρο στην Ελλάδα, τον ΕΝΦΙΑ τον έχεις ακουστά;)
Εφόσον έχεις ακίνητη περιουσία εδώ…
Τι μας δείχνει αυτό; 😂
Συμφωνώ!.Υπάρχουμε κι εμείς που πηγαινοερχόμαατε μηνιαίως και γνωρίζουμε καλά τα συστήματα διαφόρων χώρων, που θεωρούμε σπίτι μας.
Αλλά όσο σπαρακτική και να είναι η ιστορία των κοριτσιών, η εφηβεία και οι κίνδυνοι της δεν αφορούν μονάχα την Ελληνική κοινωνία.
Ως πολίτης που έχω ζήσει στην Ελλάδα και στη συνέχεια σε άλλη χώρα του εξωτερικού, δεν εξιδανικεύω ούτε θεοποιώ καμία από τις δύο πραγματικότητες. Οι λόγοι που μας οδηγούν να πάρουμε μια τέτοια απόφαση είναι βαθιά προσωπικοί και συχνά επίπονοι. Παρ’ όλα αυτά, η πατρίδα της καρδιάς μας παραμένει για πολλούς η χώρα όπου μεγαλώσαμε. Γι’ αυτό, όποτε επιστρέφουμε, είτε για μικρό είτε για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, είτε για διακοπές, είτε για εργασία, είτε για οικογενειακούς λόγους, αυτό που αντικρίζουμε ή βιώνουμε είναι συχνά ιδιαίτερα φορτισμένο συναισθηματικά και σε πολλές περιπτώσεις πληγωτικό. Είναι δύσκολο να βλέπουμε τη χώρα μας να… Διαβάστε περισσότερα »
Να σου πω, εμένα όλα αυτά με πλήγωναν και με θύμωναν περισσότερο όσο ζούσα εκεί. Και δεν αναφέρομαι απαραίτητα στα σκάνδαλα, αλλά στην έλλειψη παιδείας και σεβασμού σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς σου. Συγνώμη αλλά δεν υπάρχει καμία αξία στο να μην μπορεί να κυκλοφορήσει ανάπηρος στον δρόμο, τι ανάπηρος, ούτε αρτιμελής δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις και αν δεν προσέχεις έξτρα έχεις μεγάλες πιθανότητες να μείνεις ανάπηρος. Με πόση αγένεια θα σε αντιμετωπίσουν στις δημόσιες υπηρεσίες, με ότι το κράτος είναι εχθρός του πολίτη, πρέπει να παλεύεις για αυτονόητα πράγματα, δεν μπορείς να βρεις πουθενά το δίκιο σου. Ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Για αρχή, συμφωνώ πολύ με αυτό που λες για την έλλειψη παιδείας στην καθημερινότητα. Και είναι ακόμη πιο οξύμωρο αν σκεφτεί κανείς ότι, ταυτόχρονα, υπάρχει πλέον πολύ υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο και πρόσβαση στη γνώση από ό,τι παλαιότερα. Παρ’ όλα αυτά, η κοινωνική συμπεριφορά δεν εξελίχθηκε πάντα με τον ίδιο ρυθμό. Η αναπηρία, για παράδειγμα, δυστυχώς δεν αντιμετωπίστηκε ποτέ ουσιαστικά ως μέρος της κουλτούρας και της καθημερινότητάς μας· γι’ αυτό και συχνά την αγνοούμε ή την απαξιώνουμε στην πράξη. Και αυτό φαίνεται παντού: στον δημόσιο χώρο, στις υποδομές, ακόμα και στον τρόπο που συμπεριφερόμαστε ο ένας στον άλλον. Η αγένεια που… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό λέω, είναι πρωτίστως θέμα νοοτροπίας. Το τι κράτος θα έχουμε, εμείς το επιλέγουμε. Ο μέσος Ελληνας θα παρκάρει στη ράμπα των αναπήρων και θα σε πλακώσει στο ξύλο αν πας να πεις κάτι. Ποιος θα εφαρμόσει το νόμο; Ο εξίσου αμόρφωτος πιτσιρικάς με τις 3 και εξήντα που παίρνει στην αστυνομία; Σιγά. Και αν βρεθεί καταλάθος κάποιος και τον εφαρμόσει, ο μέσος Ελληνας θα βάλει τον μπάρμπα του να τον ξελασπώσει. Ετσι πάνε τα πράγματα. Τα παιδιά αυτά βλέπουν, τους ενηλίκους αντιγράφουν. Η Ελλάδα έχει έλλειμα παιδείας αλλά και επίσημης εκπαίδευσης (και μέγαλο πρόβλημα σκοταδισμού και ανορθολογισμού λόγω της… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ σε πολλά από όσα περιγράφεις για τις παθογένειες της ελληνικής πραγματικότητας, καθώς η έλλειψη παιδείας και η ατιμωρησία είναι ορατές με γυμνό μάτι. Ωστόσο, ζώντας εδώ και χρόνια στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού —και συγκεκριμένα σε μια από τις πιο προοδευτικές και ιστορικά “εξευρωπαϊσμένες” περιοχές των ΗΠΑ με έντονη ακαδημαϊκή παράδοση— νομίζω ότι δαιμονοποιείται μια κατάσταση που στην πραγματικότητα είναι παγκόσμια.Η έλλειψη πολιτισμού και ο αντικοινωνικός βανδαλισμός δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό προνόμιο. Πηγάζουν κυρίως από την ψευδαίσθηση εξουσίας που έχουν συχνά οι νέοι άνθρωποι και την επιπολαιότητα που καθορίζει τις αποφάσεις τους σε αυτή την ηλικία. Ακόμη και σε… Διαβάστε περισσότερα »
Εντάξει δεν μιλάω βέβαια για νεανική παραβατικότητα ακριβώς, γιατί συγκεκριμένα αυτού του είδους η παραβατικότητα ίσως είναι χειρότερα εδώ που ζω. Και ρατσισμό και ξενοφοβία έχουμε επίσης. Πολλά έχουμε, δεν χρειάζεται να τα παραθέσω ένα ένα. Η καθημερινότητά μας όμως χαρακτηρίζεται από όρια και σεβασμό στο κοινωνικό σύνολο, που ξεκινάει από πολύ μικρά και αυτονόητα (όχι στην Ελλάδα) πράγματα όπως το να μπορείς να περπατήσεις χωρίς κίνδυνο της ζωής σου στο πεζοδρόμιο. Σε ό,τι αφορά στα παιδιά ειλικρινά σου μιλάω δεν έχω δει ποτέ ξένο παιδάκι να συμπεριφέρεται άσχημα σε ζώο. Ερχόμαστε στην Ελλάδα, καθόμαστε σε ταβέρνα και αλίμονο μην… Διαβάστε περισσότερα »
Ας μην το περιορίσουμε στις Πανελλαδικές. Οι έφηβοι έχουν γενικότερες ανησυχίες, οδηγούνται συχνά σε περιόδους θλίψης, τα βλέπουν όλα μάταια, χωρίς νόημα. Οι γονείς θα πρέπει να βρίσκονται σε εγρήγορση, να βλέπουν τα σημάδια. Τα παιδιά είναι ιδιαίτερα προστατευμένα σήμερα. Οι σπουδές είναι μια περίοδος καθυστέρησης της εισόδου στην ενήλικη ζωή. Απλά, έχουν χαθεί οι σταθερές, οι αξίες, οι ουσιαστικοί στόχοι ζωής. Υπάρχουν πολλές σειρήνες που καλούν σε διάφορες κατευθύνσεις. Οι γονείς χρειάζεται να επαγρυπνούν. Δυστυχώς οι κοινωνίες βασίζονται στην αξιολόγηση. Είτε σε απορρίπτουν οι φίλοι σου, είτε σε απορρίψει το εξεταστικό σύστημα…πάντα βρίσκεσαι σε μία κατάσταση, όπου πρέπει να… Διαβάστε περισσότερα »
απο πότε η ευαισθησία είναι μειονέκτημα ? ποιες ακριβώς είναι οι αξίες και οι σταθερές που χάθηκαν όπως λες?
εγω τα παιδιά που βλέπω σήμερα τα θαυμάζω πάρα πολύ. Δεν μασάνε τα λόγια τους και δεν κάνουν εκτπώσεις . Προσπαθούν για την ισορροπία της ζωής τους.
Η δική μας γεννιά μπροστά τους δεν πιάνει ούτε μια. Που ανεχόμασταν τόσα απλά για να φτάσουμε στον στόχο, αποφεύγοντας την ζωή.
Η ευαισθησία είναι προτέρημα με την κατάλληλη διαχείριση.
Κάθε γενιά είναι καλύτερη από τις προηγούμενες.
Τα παιδιά είναι καλοζωισμένα και πολλές φορές αυτό δε διευκολύνει στο να αντιμετωπίσουν τις διάφορες αντιξοότητες.
Έχουν έναν δικαιωματισμό, μια παραίτηση και μια απαίτηση ταυτόχρονα.
Τα παιδιά, σήμερα, δοκιμάζονται και στήνουν τον κόσμο, όπως τον έχουν ονειρευτεί.
Οι δυσκολίες πολλές, η ζωή δε μας χρωστάει.
οχι. Δεν χρειάζεται να περάσει κάποιος δυσκολίες και να μην είναι καλοζωισμένος για να έχει την ικανότητα να αντιμετωπίσει αντιξοότητες. Όπως καταρίφθηκε και το ξύλο βγήκε απο τον παράδεισο, ας καταρριψουμε και αυτό πια.
Κανένας δικαιωματισμός το να μην δέχοντε να τα εκμεταλλεύοντε.
Εύχομαι να μην έχεις υπαλλήλους νεα παιδιά που τα βλέπεις με αυτό τον τρόπο που περιγράφεις.
Υπάρχει συναγωνισμός, ανταγωνισμός εκεί έξω…
Ξεκινά από πολύ νωρίς, από τις παρέες, από το σχολείο…και συνεχίζεται.
Αυτό είναι. Άλλοι βάζουν τους κανόνες.
ο ανταγωνισμός και συναγωνισμός υπήρχε και θα υπάρχει. Το να λες οτι οι νέοι είναι έτσι και αλλιώς είναι εκτός πραγματικότητας, γιατι οι νέοι πάντα θα είναι διαφορετικοί από εσένα. (και ευτυχώς)
Όπως τα λές👌👌
Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Οι γονείς πλέον πρέπει να περάσουν σεμινάρια και να εκπαιδευτούν ώστε να αποσυνδέσουν την αξία του παιδιού τους απο τους βαθμούς και τις εξετάσεις.
Να μάθουν να ακούν την συναισθηματική πίεση και φόρτιση που κουβαλάνε για τις σχολικές επιδόσεις.
Ο βασικότερος πυλώνας στήριξης είναι η οικογένεια.
Κανένα σεμινάριο δε χρειάζονται οι γονείς.
Αγάπη και χρόνο να δίνουν στα παιδιά τους. Λειτουργεί το ένστικτο.
Τα παιδιά γυρνούν σε άδεια σπίτια…
Μία από τις σημαντικότερες στιγμές είναι όταν το παιδί έρχεται από το σχολείο.
Εκεί βλέπεις πώς είναι, πώς αισθάνεται, πώς πέρασε, τί έχει να μοιραστεί…
Δεν αρκούν τα υλικά αγαθά και μετά να έχουμε απαιτήσεις.
Θα πρέπει να είμαστε εκεί.
Οι εποχές άλλαξαν lucid,βλέπω πως μεγάλωσα το πρώτο μου γιο και την διαφορά με τον μικρό που είναι 20.
Θέλουν άλλη προσέγγιση σήμερα τα παιδιά,στον μεγάλο πατούσα και μια φωνή και μαζευόταν τώρα αυτό δεν ισχύει.
Θέλει συζήτηση εντωμεταξύ ακούς ότι κουλό τους κατέβει και δεν πρέπει να δείχνεις έκπληξη…αν δείξω εναντίωση αντε γειά βαράει και την πόρτα και φεύγει.
Ναι. Βέβαια, το κάθε παιδί έχει το χαρακτήρα του.
Θέλει πολλή συζήτηση.
Αν δε μαλλιάσει η γλώσσα…
( Α…και ποτέ δεν ξεσυνεριζόμαστε τα παιδιά… )
Δεν είναι μόνο οι πανελλήνιες. Είναι ότι απο την κοινωνία κρινόμαστε ανάλογα τα χρήματα που βγάζουμε και τη δουλειά που κάνουμε. Σήμερα βομβαρδιζομαστε απο παντού για την αξία της επαγγελματικής επιτυχίας, δεχόμαστε απαξίωση λογω εισοδήματος, θεωρούμαστε άχρηστοι αν δεν είμαστε senior manager. Τα παιδιά επίσης πιέζονται και για σχολικές επιδόσεις αλλα και απο όλη αυτη την καταιγίδα νεοπλουτισμου που βλέπουμε στα σοσιαλ. Κι ενα παιδί ευαίσθητο οταν καταλαβαίνει σε τι κόσμο ζει νιώθει τεράστια απογοήτευση. Δυστυχώς στην εφηβεία η κατάθλιψη δεν μπορεί να εντοπιστεί εύκολα, τα σημάδια συχνά συγχέονται με συμπεριφορες της ηλικιας. Οι πανελλήνιες ειναι η αφορμή, υπάρχουν πολλοί… Διαβάστε περισσότερα »
Κρατάμε αυτό το κείμενο ως σημείο αναφοράς. Διότι θέλουμε όλοι μας να μεγαλώσουμε ευτυχισμένα και θωρακισμένα παιδιά.
Μόλις το έμαθα, έγινα έξαλλη! Με μένα, με τους εκπαιδευτικούς του σχολείου, με όλους τους εκπαιδευτικούς, με το υπουργείο Παιδείας, με όλα τα υπουργεία, με όλους τους γονείς, με την κοινωνία ολόκληρη και σκεφτόμουν ότι αν ήμουν καθηγήτρια του συγκεκριμένου σχολείου θα είχα παραιτηθεί άμεσα. Τίποτα δεν έκανα όσο κι αν έβριζα από μέσα μου θεούς και δαίμονες. Τίποτα. Δεν ξέρω τί πρέπει να κάνω ακόμα. Μερικές φορές, αισθάνομαι ότι θέλω να βγω να φωνάζω σαν την τρελή στους δρόμους μήπως και ξυπνήσω τον κόσμο όλο (και μένα μαζί) που κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Αντ΄ αυτού , τα έκλεισα… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ λυπήθηκα κι εγώ όταν το πληροφορήθηκα. Μου θύμισε ένα περιστατικό που είχε γίνει πριν κάποια χρόνια η στην Ιαπωνία η στην Κίνα ήταν, όπου ένας μαθητής μεσα στην τάξη την ώρα των εξετάσεων των Μαθηματικών, άνοιξε το παράθυρο κι έπεσε. Εντάξει, τα κορίτσια έπασχαν από κατάθλιψη που σίγουρα εξαρτιόταν κι από άλλους παράγοντες (πχ η μία είχε χάσει πρόσφατα τον πατέρα της), αλλά το πιστεύω ότι το άθλιο σύστημα των πανελληνίων ήταν ο καταλύτης σ’αυτήν την περίπτωση. Γιατί θυμάμαι το τι τράβηξα εγώ και οι συμμαθητές μου τότε, το άγχος, η κούραση, η άποψη ότι από αυτές τις εξετάσεις… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ δεν θεωρώ ότι το πρόβλημα είναι οι πανελλήνιες! Για μένα τουλάχιστον το άγχος των πανελλήνιων ήταν τίποτα μπροστά σε άλλες στρεσογόνες καταστάσεις στη ζωή αργότερα. Τώρα η πίεση για κοινωνική άνοδο που ασκούν οι οικογένειες και η κοινωνία μέσω αυτών είναι άλλο θέμα. Αλλά δεν έχω ακούσει και κανέναν να προτείνει κάτι άλλο εφαρμόσιμο. Δεν μπορούν να γίνουν όλοι γιατροί και δικηγόροι, κάπου πρέπει να μπει κόφτης. Άλλωστε και εμείς όταν ψάχνουμε επαγγελματία, τον καλύτερο θέλουμε όχι τον μέτριο μη στεναχωρηθεί… Ας γίνει η έρευνα για το συγκεκριμένο και για άλλα περιστατικά αυτοκτονιών σε νέους και μετά συζητάμε πιο… Διαβάστε περισσότερα »
Οι Πανελλαδικές είναι απλώς η έκφραση του φαινομένου. Το αναφέρω, χωρίς να υποτιμώ το ότι πλέον όλη αυτή η διαδικασία δεν έχει να προσφέρει τίποτα, παρά μόνον αρνητικά. Και χωρίς να υποβαθμίζω το ότι το ζήτημα δεν είναι το τεχνικό (θεσμός των πανελλαδικών) αλλά όλη η σύνδεση του σχολείου, αλλά και της ακαδημαϊκής περιόδου με την επαγγελματική αποκατάσταση. Παρόλα αυτά (δεν υποτιμώ την αξία της απάντησης) νομίζω ότι πρέπει να δούμε το γενικό ζήτημα. Αντιμετωπίζουμε τη γαλούχηση των εφήβων αποκομμένα από τις δικές μας ευθύνες, ως προς την υποχρέωση να λειτουργούμε ως παράδειγμα. Θέλω να πω ότι όταν το παιδί… Διαβάστε περισσότερα »
(μου το θυμισε με την αφορμη ενας φιλος, και το βαζω κι εδω)
https://www.youtube.com/watch?v=fElXwj95n4g