Μεγάλωσα σε ένα σπίτι στην ελληνική περιφέρεια, όπου η μητέρα μου λόγω θέματος υγείας (ΣΚΠ) καθηλώθηκε από τα 6 μου σε αναπηρικό αμαξίδιο. Στην πορεία έχασε μεγάλη κινητικότητα και στα χέρια της.
_____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπέρα Ρένα αγαπημένη και αμποπαρέα μας!
Σήμερα είναι 3 Δεκέμβρη και είναι η Παγκόσμια Μέρα Ατόμων με Αναπηρία.
Λοιπόν, σας στέλνω με ένα μικρό θυμό και απογοήτευση και μια μικρή χαραμάδα ελπίδας. Είμαι 40 ετών και μεγάλωσα σε ένα σπίτι στην ελληνική περιφέρεια, όπου η μητέρα μου λόγω θέματος υγείας (ΣΚΠ) καθηλώθηκε από τα 6 μου σε αναπηρικό αμαξίδιο. Στην πορεία έχασε μεγάλη κινητικότητα και στα χέρια της.
Λοιπόν, σήμερα διαβάζω συνέχεια αναρτήσεις, σχόλια, πόστ για το δικαίωμα αυτών των ατόμων. Και θυμώνω Ρένα. Ίσως άδικα αλλά θυμώνω, γιατί νιώθω πως είναι ένα ψέμα.
Η μητέρα μου δεν μπορεί να βγει έξω χωρίς συνοδό, γιατί οι ράμπες είναι συνέχεια με παρκαρισμένο όχημα (έως όχημα της αστυνομίας έχω δει πάνω αυτά τα χρόνια). Ξενοδοχεία λένε για δωμάτια ΑμεΑ, τα πληρώνουμε χρυσά και πάμε εκεί και δεν χωράει ένα απλό συμβατικό αμαξίδιο στο ανσασέρ. Αναγκαστήκαμε να την κρατάμε όρθια 3 μέρες, 3 άτομα για να μπορεί να πάει στο δωμάτιο της. Παντρεύτηκα και η ράμπα του δημαρχείου, πέρναγε από την αποθήκη με αποτέλεσμα να μην μπορούν να βρουν τον κύριο που έχει τα κλειδιά για να μπει η μητέρα μου στο χώρο. Πήγαμε σε καράβι και αδυνατούσαμε να βρούμε τρόπο, χωρίς να την κουβαλήσουν ώστε να ταξιδέψει. Και άλλες πόσες ιστορίες καθημερινού αποκλεισμού ή “κουβαλήματός της” για να τα καταφέρουμε έχω να πω.
Θέλετε να σας πω για το πόσα λεφτά δίνουμε για την βοήθειά της; Για το δεύτερο αμαξίδιο που έχουμε στο σπίτι; Για 1000 πράγματα που ούτε φαντάζεσαι αν είσαι υγιής ότι θα χρειαστείς.
Δεν λέω ότι η μαμα μου αποτελεί εξαίρεση και περνά πιο δύσκολα από το μέσο ΑμεΑ της χώρας. Ίσα ίσα πιστεύω ότι είναι τυχερή γιατί μονίμως έχει εμάς δίπλα της και κυρίως τον πατέρα μου. Προσπαθούμε να βγαίνει για ένα καφέ, να παίρνει τον αέρα της να βλέπει κόσμο. Προσπαθούμε να μην αποκλείεται από κάπου, αλλά ως εκεί που μπορούμε. Προσπαθούμε και πληρώνουμε χρυσά υπηρεσίες ΑμεΑ.
Αλλά νιώθω αδιέξοδο Ρένα. Έξω από το σπίτι έχει πέσει από το αμαξίδιο γιατί προσπάθησε να ανέβει από την γωνία γιατί επάνω είχε παρκάρει κάποιος. Τρέχαμε στα νοσοκομεία με σπασμένο ΄χέρι. Και αναρωτιέμαι γιατί ένας άνθρωπος να βιώνει τέτοιο αποκλεισμό; Τέτοια δυσκολία; Τέτοια πίκρα; Και για εκείνη και προφανώς και για εμάς (προφανώς βιώνω και εγώ κάποια συναισθήματα).
Έχω φωνάξει την αστυνομία σε ράμπα. Έχω διαμαρτυρηθεί με τον τοπικό σύλλογο ΑμεΑ, σε δράσεις στην πόλη μας. Έχω κατέβει Αθήνα μαζί της για να πάμε σε πορεία και να φωνάξουμε για βοήθεια. Έχω και εγώ ανεβάσει στα σόσιαλ μπας και κάποιος/α ακούσει. Άλλα τόσα έχουν κάνει όλα τα μέλη της οικογένειας μου και κυρίως η ίδια. Στέλνω και εδώ! Τι άλλο να κάνω;
Να έχει πρόσβαση στην εξω ζωή. Να έχει βοήθεια στο σπίτι. Να μην πελαγώνει. Να μην στεναχωριέται που δεν μπορεί να πάει ένα ταξίδι.
Στέλνω και εδώ ζητώντας να μεταφέρετε το μήνυμα. Μην κλείνετε ράμπες, μην βάζετε τραπέζια στη διαγράμμιση για τα άτομα με οπτική αναπηρία. Βάλτε ανθρώπους να μεταφράζουν ομιλίες και υπότιτλους για τα άτομα που το χρειάζονται. Αφήστε κενό τον χώρο στα ΜΜΜ που κάθονται τα ΑμεΑ. Αν ανοίγετε μαγαζί, βάλτε μια ράμπα και τουαλέτες ΑμεΑ πραγματικές, όχι στενές.
Δεν είπα να λυπηθείτε κανέναν! Απλά εφαρμόστε τα ελάχιστα δυνατά για να μπορούν όλες και όλοι να έχουν μια καλύτερη καθημερινότητα.
Σας ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε!
Αν ξέχασα πολλά αυτονόητα για διάφορες αναπηρίες, συγχωρέσετε με, καθώς γνωρίζω κυρίως τα θέματα κινητικής αναπηρίας και προσπαθώ πολύ να ενημερώνομαι και να προσαρμόζομαι βοηθώντας όσο ξέρω κάθε λογής αναπηρία. Οπότε, ίσως να έχετε να προσθέσετε πολλά στο γράμμα μου.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κόρη με ελπίδα
______________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Ενώ διαβάζω τις ερωτήσεις ανελλιπώς και προσπαθώ να απαντώ έγκαιρα ανάλογα το θέμα, έχασα την ημερομηνία, λυπάμαι. Έχεις τα δίκια σου και συμπονώ. Είναι για πολύ θυμό, πράγματι.
Ένα από τα πράγματα που με είχαν εντυπωσιάσει στην Ισπανία ήταν ότι υπήρχαν παντού ράμπες ανάβασης στο πεζοδρόμιο για άτομα με αναπηρία. Στην Ελλάδα ενώ έχουμε κάνει δειλές προσπάθειες αναβάθμισης (διαγράμμιση δρόμων για τυφλούς, περισσότερες ράμπες και θέσεις για αναπηρικά αμαξίδια κι αυτοκίνητα, υπηρεσίες βοηθού στο σπίτι κλπ.) πάλι οι άνθρωποι με αναπηρίες δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν και να βολευτούν όπως θα μπορούσαν με τις κατάλληλες συνθήκες.
Το δράμα του αμαξιδίου το κατάλαβα όταν γέννησα (γενικά η μητρότητα μου άνοιξε τα μάτια σε πάρα πολλά θέματα που το προνόμιό μου ως τότε με εμπόδιζε να δω). Ήταν αδύνατο να προχωρήσω με ασφάλεια κι άνεση στα πεζοδρόμια και τους δρόμους με το καρότσι με το μωρό… Φαντάσου ένας άνθρωπος που δεν έχει βοηθό να κάνει τις κατάλληλες διορθωτικές κινήσεις. Αδύνατον. Θεωρώ την υπέρτατη καφρίλα να δημιουργούμε προσκόμματα σε άτομα ΑμεΑ. Δεν είναι ότι γίνεται επίτηδες, να το δεχτώ ίσως, γίνεται όμως από αδιαφορία, άγνοια κι έλλειψη φαντασίας: ούτε που περνάει από το μυαλό του αρτιμελούς ότι υπάρχουν άνθρωποι με αναπηρίες που δεν μπορούν να κάνουν όλα αυτά που οι ίδιοι θεωρούν αυτονόητα!
Για τον λόγο αυτό εγώ θα παρακαλέσω και θα φωνάξω να ενταθεί η ενημέρωση για τα ΑμεΑ ήδη από τις πρώτες τάξεις του σχολείου. Πρόσφατα έγινε εκπαιδευτική εκδρομή σε δομή για παιδιά σπαστικά. Κάτι που είναι ΤΟΣΟ εύκολο να συμβεί στη γέννα και θα μπορούσαν να το έχουν τα παιδιά μας. Τέτοιες δράσεις κι ενημερώσεις πρέπει να είναι μέσα στο curriculum όλων των σχολείων σε όλη την Ελλάδα όλο το χρόνο, όχι μόνο για την Ημέρα Αναπηρίας. Γιατί ο πολιτισμός μας φανερώνεται στο πώς φερόμαστε στους πιο αδύναμους. Καλή δύναμη!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Οι περισσότεροι άνθρωποι κοιτούν την πάρτη τους. Διπλοπαρκάρουν, παρκάρουν σε γωνίες, μπροστά σε ράμπες, πάνω σε πεζοδρόμια (είναι φοβερό που υπάρχουν περιοχές με μεγάλα πεζοδρόμια και είναι ακόμα χειρότερα από τα μικρά, γιατί παρκάρουν ολόκληρα τα οχήματα πάνω!!) κλπ! Κ όταν ξέρουν πως δεν είναι κατάλληλο το σημείο, ανάβουν και τα αλάρμ και θεωρούν ότι αυτό τους απαλλάσσει από την ευθύνη, ότι δείχνουν ενσυναίθηση με αυτόν τον τρόπο. Κ τι έγινε; Σε 5 λεπτά θα έχουν τελειώσει τη δουλίτσα τους. Στα 5 αυτά λεπτά όμως μπορεί να προκύψει κάτι εξαιρετικά επείγον για κάποιον άλλον άνθρωπο και να τον εμποδίζουν. Τώρα… Διαβάστε περισσότερα »
Κοίτα, δίκιο έχεις και μπράβο σου που φτιάχνεις το παιχνίδι. Εννοείται ότι υπάρχουν πολλοί κάφροι αλλά και η πολιτεία δε κάνει τίποτα. Στην Αθήνα των 4 εκατομυρίων, είναι σχεδόν ασύνατο να περπατήσεις στο πεζοδρόμιο! Σπασμένες πλάκες, δέντρα (που αν δεν ήταν εκεί δε θα είχε πουθενά), γενικά μια τραγική κατάσταση. Ζούμε σε μια πόλη που είναι επιθετική απέναντι στους κατοίκους της (αρτιμελείς κ αμεα) κ είναι καθήκον της πολιτείας να κάνει κάτι για αυτό.
Θα διαβαστεί το σημαντικό μήνυμά σου.
Είσαι πολύ καλή κόρη.
Δυστυχώς η χώρα μας είναι ακόμα πολύ πίσω σε αυτά τα θέματα, γίνονται προσπάθειες αλλά αν πας σε μερικές χώρες στο εξωτερικό, σου έρχονται δάκρυα στα μάτια από την τελείως διαφορετική αντιμετώπιση.
Και σαν άνθρωποι έχουμε κάνει πολλά βήματα αλλά ένας αρκεί για να κλειστεί μια ράμπα δυστυχώς.
Διαγραμμίσεις έγιναν για να γίνουν ,και πέφτουν πάνω σε δέντρα …
Είναι πολύ δύσκολα για όλους ,φαντάσου για ΑΜΕΑ.
Καλή δύναμη
Λογικό είναι να θυμώνεις, γιατί ουσιαστικά δεν υπάρχει ευαισθησία για τα ΑμεΑ άτομα. Από τότε που δουλεύω με τέτοια άτομα είχα αρχίσει να παρατηρώ πόσο άθλια δομημένες είναι οι περισσότερες πόλεις. Στενά πεζοδρόμια, έλλειψη ραμπών αναπήρων κλπ. Πριν αρκετά χρόνια, ψάχναμε με τον άντρα μου θέση να παρκάρουμε. Είχε δει μια ράμπα και ήθελε να πάει εκεί, αλλά του είπα να μην τολμήσει και κάνει κάτι τέτοιο. Έλεγε, σιγά μην την χρησιμοποιήσει κανένας αλλά εγώ επέμενα ότι είναι μεγάλη καφρίλα αυτό και μια μέρα μπορεί να την χρειαστεί και εκείνος. Τώρα έχουμε μωρό και το πάει βόλτα με το καροτσάκι.… Διαβάστε περισσότερα »
Δυστυχώς έτσι έχουν τα πράγματα. Ζούμε σε μια χώρα ζούγκλα ως προς τα άτομα με αναπηρίες. Να προσθέσω σε όσα ανέφερες, ότι συγγενικό μου πρόσωπο που έχει κι αυτό σκπ ζει στο εξωτερικό και το κράτος πρόνοιας του πληρώνει τα έξοδα για τα βαριά φάρμακα που παίρνει, τα οποία κοστίζουν 600 ε το μήνα. Στην Ελλάδα δεν καλύπτονται, θα έπρεπε να τα βάλει από την τσέπη. Κι όποιον δεν έχει, τον αφήνουν στη μοίρα του. Γι’αυτό αν και νοσταλγεί την Ελλάδα, παραμένει εκεί που υπάρχει νοιαξιμο και μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς. Να αναφερθώ επίσης στα παιδιά στο αυτιστικό φάσμα, μιας… Διαβάστε περισσότερα »
Υπάρχουν τα ΕΛΕΠΑΠ αλλά και πάλι δεν μπορούν να καλύψουν όλα τα παιδιά. Αν οι γονείς είναι ανασφαλιστοι δε δικαιούνται επιστροφές. Επισης στα ειδικά σχολεία γίνονται κάποιες θεραπείες λογο εργο
Σας είμαι ευγνώμων που μοιραστήκατε και που διάβασα την επιστολή σας.
Εύχομαι να “πέσει” στα χέρια ανθρώπων με τεράστια δύναμη και επιρροή στο κοινωνικό σύνολο.
Ίσως ετούτη εδώ η επιστολή, να αποτέλεσει το εναρκτήριο λάκτισμα για έναν καλύτερο κόσμο στους ανθρώπους με αναπηρία.
Τελεία.
Η κατάσταση είναι απαράδεκτη. Τα περισσότερα πεζοδρόμια στο κέντρο της αθήνας είναι απροσπέλαστα, δύσκολα ακόμα και για αρτιμελή. Και να ήταν μόνο οι μπλοκαρισμενες ράμπες. Τραπέζια, ταμπέλες, κάδοι, μηχανάκια και αυτοκίνητα, όλα πάνω στα πεζοδρόμια. Κάθε φορά που ανεβαίνω τη χαριλάου τρικούπη, βρίζω γιατί είμαι εκτός πεζοδρομίου κατά 70%, γιατί παρκάρουν όλοι πάνω! Σε μια περιοχή που ανά τρίτο τετράγωνο έχει πάρκινγκ! Απίστευτη γαϊδουριά. Σε μια πόλη που σπάνε ρεκόρ τα τροχαία και παγιδεύονται άνθρωποι μέσα σε σπίτια.
με θυμώνει πολύ που σπο.μεμονωμενα ατομα μέχρι επίσημοι φορείς το παίζουν ευαίσθητοι με ΑμεΑ, κακοποιημενες γυναίκες γενικα ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες αλλά μονο για το φαινεσθε. Κανουν δακρυβρεχτα ποστ στα σοσιαλ και την επόμενη ώρα παρκάρουν σε ράμπα ή λένε στο παιδι τους να μην κάνει παρέα με τον “καθυστερημένο” συμμαθητή του, κάνουν δράσεις κι ομιλίες σαν εταιρίες και μετα απολυουν την εργαζόμενη που διαγνωστηκε με χρόνιο νόσημα ή καρκίνο, κάνουν διαφημίσεις ότι είναι υπέρ της συμπερίληψης από τη μια κι απο την άλλη εμποδίζουν με κάθε τρόπο τα μη προνομιουχα μέλη της κοινωνίας να προχωρήσουν, ακομα και να επιβιώσουν. Παγκοσμιες… Διαβάστε περισσότερα »