Ταιριάζει γάντι στη δική μου μάνα. Δεχόμουν προσβολές και ψυχολογικό πόλεμο μέχρι να υποκύψω, μέχρι να εξαντληθώ ψυχικά και να γκρεμίσω όλα όσα είχα δημιουργήσει.
______________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γεια σας. Ρενα σε διαβαζω και θα ηθελα την αποψη σου. Σε ηλικια 45 χρονων, αυτοκτονησε συγγενης συγγενικου μου προσωπου. Δεν τον ειχα δει ποτε. Οσο ζουσε, ακουγα οτι ηταν ενας ανθρωπος ηρεμος, χαμηλων τονων, συναισθηματικος, πραος, δεν δουλευε, δεν ειχε παντρευτει. Οταν πεθανε ο πατερας του, δεν το αντεξε και αυτοκτονησε.
Η αδερφη αυτου του ανθρωπου ριχνει ευθυνες στη μανα τους, οτι ηταν τοξικη, καταπιεστικη, ελεγκτικη, παρεμβατικη, χειριστικη και οτι στην ουσια αυτη ευθυνεται για τον χαρακτηρα, την προσωπικοτητα του και την τραγικη καταληξη. Ο αντρας της αδερφης του λεει οτι το προβλημα το ειχε ο 45χρονος εφοσον δεν υψωνε αναστημα, δεν εβαζε ορια, δεν εβαζε φωνες, ηταν υποτακτικος, εν ολιγοις οτι αν δουλευε καλα το μυαλο του θα μπορουσε να την αντιμετωπισει και εφοσον δεν το εκανε, κατι δεν πηγαινε καλα και οτι καπου που ειχε παει για δουλεια τον εδιωξαν γιατι δεν ειχε δυναμισμο και δεν ηταν επικοινωνιακος.
Εγινε λοιπον η διαφωνια μπροστα μου. Δεν πηρα θεση γιατι ηταν σοβαρο το θεμα και λεπτες οι ισορροπιες. Στην τελικη δεν ηξερα τον 45χρονο και τη μανα, δεν ζητηθηκε η γνωμη μου, ειναι οικογενειακα θεματα, δεν ηθελα να δημιουργηθει επιπλεον ενταση. Ειπα μονο οτι υπαρχουν και μητερες τοξικες. Τιποτα αλλο.
Ηθελα να πω οτι εχω προσωπικη εμπειρια, οτι η περγραφη που εκανε η γυναικα για τη μανα τους, ταιριαζει γαντι στη δικη μου μανα, οτι εγω δεχομουν προσβολες και ψυχολογικο πολεμο μεχρι να υποκυψω, μεχρι να εξαντληθω ψυχικα και να γκρεμισω ολα οσα ειχα δημιουργησει (δεν θα επεκταθω τωρα, ειναι μεγαλη ιστορια), εγινα υποχειριο, κλειστηκα στο σπιτι για να μην δινω δικαιωματα, φυλακιστηκα εχασα τον εαυτο μου, εχασα τα παντα. Τα παντα εκτος απο τη ζωη μου, σε αντιθεση με αυτον τον ανθρωπο. Ναι, υπαρχουν μανες που ειναι για τον ψυχιατρο και καταστρεφουν τα παιδια τους. Εχω μια μανα που ειναι ο ορισμος της τοξικοτητας. Η αδερφη μου δεν της μιλαει απο τοτε που παντρευτηκε, σχεδον 10 χρονια. Εγω σκεφτομαι να την εγκαταλειψω και να κοψω καθε επαφη, ομως την λυπαμαι. Ναι, ειμαι πιο ευαισθητος ανθρωπος απο την αδερφη μου. Αυτη εκοψε επαφες νωρις, εγω καταστραφηκα ολοσχερως.
Σημερα ειπα στη μανα μου οτι τους ανθρωπους με ευαισθησιες δεν πρεπει να τους πατανε κατω μεχρι να τους λιωσουν. Μου ειπε οτι οι ευαισθητοι ειναι γεννημενοι προβληματικοι. Της ειπα οτι καθομαι ακομα κοντα της επειδη την λυπαμαι, επειδη αν φυγω θα μεινει μονη. Οντως ετσι ειναι. Μου ειπε οτι καθομαι, για αλλο λογο, επειδη δεν εχω που να παω. Ποσο χαζη ειμαι, τρεφω ακομα αισθηματα κατα βαθος για αυτην, κι αυτη μιλαει για βολεμα. Ποσο ψυχρος ανθρωπος ειναι… Θα βαλω τα δυνατα μου να φυγω μακρια. Δεν υπαρχει σωτηρια. Ρενα θα ηθελα τη γνωμη σου σε ολα αυτα που ειπα. Φταιει η μανα; φταει το παιδι;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαρια
_______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Η προσωπικότητα της μάνας (του γονιού) είναι που διαμορφώνει το παιδί ή το παιδί έρχεται με προεγγραφές στον σκληρό του δίσκο που εκδηλώνονται κάποια στιγμή; Νομίζω και τα δύο. Κι επειδή δεν θέλω να πυροβολώ τις μανάδες γενικά κι αόριστα, είναι άδικο, αλλά πάντοτε προτεραιοποιώ το παιδί, επειδή το παιδί δεν έχει τον καταλογισμό της μάνας, είναι ανήλικο κι εξαρτημένο, θα έλεγα ότι όσο μιλάμε για παιδιά κι εφήβους η ευθύνη είναι ξεκάθαρη. Στο γονιό.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση καλά έκανες και δεν πήρες θέση, είναι ένα τραγικό περιστατικό και οπωσδήποτε υπάρχουν ευθύνες για να υπάρχει τέτοια κατάσταση (ένα άτομο χωρίς δουλειά και σχέση στα 45 πια, κι όχι στα 25 φερ’ειπείν, δείχνει εμπόδια στην προσωπική ανάπτυξή του που κάποιος του τα καλλιέργησε). Ταυτόχρονα υπάρχει κι ελεύθερη βούληση, αυτό που λέμε ατομική ευθύνη που είναι όρος που έχει δεινοπαθήσει από την πανδημία και δώθε. Δηλαδή η μάνα τον διαμόρφωσε μεν, αλλά θα μπορούσε να μην αυτοκτονήσει.
Κι αυτό πιθανότατα απαντά και στο προσωπικό σου ερώτημα. Η μάνα σου έχει μια σκληρή στάση ζωής που ίσως να διαμορφώθηκε κι από δικά της προηγούμενα, δικές της προσλαμβάνουσες κι εμπειρίες που πιθανά να μην γνωρίζεις ούτε εσύ. Αυτό φυσικά δεν την απαλλάσει από τις ευθύνες της. Είναι δύσκολος ρόλος ο γονιός, πρέπει να παραμερίσεις το Εγώ σου, είναι άσκηση στην προτεραιοποίηση ενός άλλου ανθρώπου. Έχεις λοιπόν το δικαίωμα να απομακρυνθείς αν το θεωρείς αναγκαίο για την ψυχική σου ισορροπία. Έχεις το δικαίωμα να μην την ανέχεσαι στις λεκτικές σκληρότητες που εκστομίζει. Επειδή ένας γονιός μας ανέθρεψε δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανεχόμαστε τα πάντα. Ταυτόχρονα έχεις το δικαίωμα να αναπτύξεις εναλλακτικές ώστε αν τυχόν αποφασίσεις να μείνεις να είναι ακριβώς ενσυνείδητη επιλογή. Δική σου. Ευθύνη σου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Με πόνεσε πάρα πολύ αυτό που διάβασα. Φταίει ο γονιός, Μαρία μου. Σχεδόν πάντα. Ναι, θα μπορούσε να μην βάλει τέλος στη ζωή του, αλλά η γαμημένη η παιδική ηλικία δεν σβήνει. Φεύγουν για να μην νιώθουν άλλο πόνο. Και ζωντανός να ήταν, θα υπέφερε. Το έχουν πει οι καλύτεροι ψυχίατροι που πέρασαν: Ό,τι γράφει, δεν ξεγράφει. Και όσο οποιαδήποτε έχει αιδοίο και οποιοσδήποτε έχει πέος είναι ελεύθεροι να αναπαράγονται, αυτά θα έχουμε. Ευαίσθητος άνθρωπος, ειδικά σ’ αυτούς τους καιρούς… Πολύ σκούρα τα πράγματα. Κι αν έχεις και ευφυΐα; Τον έχεις πιει, με μαθηματική ακρίβεια. Αν παρατηρήσεις, οι πιο μεγάλοι… Διαβάστε περισσότερα »
Φυσικά και σχεδόν πάντα φταίει ο γονιός, έχει την αποκλειστική ευθύνη!
Αν όλοι οι υποψήφιοι γονείς το συνειδητοποιούσαν αυτό πριν κάνουν παιδί, θα είχαμε λιγότερους δυστυχισμένους ανθρώπους.
Τα βιώματα της παιδικής μας ηλικίας έχουν καθορίσει αυτό που είμαστε.
(παρενθετικά):
κανείς δε φταίει
ή μάλλον δε σε νοιάζει ποιος φταίει
το ‘ποιος φταίει’ είναι αντιπερισπασμός (για την ώρα)
αυτό που σε νοιάζει είναι το ‘τι κάνουμε τώρα?’
(αν ήσουν με κομμένα φρένα μπροστα από το γκρεμό θα αναρωτιόσουν ποιος έκανε τη ζημιά? ή θα έβρισκες τρόπο να εγκαταλείψεις το αυτοκίνητο?)
Ανατριχιαστικό αυτό που περιγράφεις. Κρίμα νέος άνθρωπος, αν το κυνηγούσε θα μπορούσε να φτιάξει τη ζωή του χωρίς τους γονείς του. Ίσως, ο πατέρας του ήταν το στήριγμα του για αυτό επέλεξε να φύγει μετά τον θάνατο του. Δεν νομίζω ότι ήταν αδύναμος, μάλλον ήταν άνθρωπος που βίωσε την απογοήτευση και τις συνεχείς απορρίψεις. Στο λέω διότι είχα προσπαθήσει στο παρελθόν να κάνω αυτήν την πράξη. Αλλά είχα σκεφτεί τη ζωή που θα έχανα, ότι μπορούσα να διεκδικήσω αυτά που θέλω. Αυτό έκανα. Είχα νιώσει εκτεθειμένη από τη συμπεριφορά και την απόρριψη που έλαβα από κάποιον. Είχα κάνει το πρώτο… Διαβάστε περισσότερα »
Πουλάκι μου….χαίρομαι που εισαι εδω, χαίρομαι που διεκδικείς αυτά που θέλεις…σου στέλνω μεγάλη αγκαλιά
Η αυτοκτονία είχα διαβάσει κάπου πως είναι το σύμπτωμα ενός προβλήματος, είτε αυτό λέγεται κατάθλιψη είτε κάτι άλλο. Δεν είναι αδυναμία χαρακτήρα όχι. Αν προσπαθήσουμε να το δούμε επιδερμικά, απ’ την θέση στην οποία είμαστε η οποία είναι έξω απ’ τα πράγματα και τον ψυχισμό του, μπορούμε να δούμε πως δεν ζούσε όμορφα, φαίνονται, όπως λέει πολύ καλά κι η απάντηση που σου δόθηκε, εμπόδια στην προσωπική του ανάπτυξη, και όχι μόνο, και το ότι έχασε ίσως τον κοντινότερο σε αυτόν άνθρωπο, έναν λόγο για να ζει, ήταν κάτι που βάρυνε ακόμα περισσότερο έναν ήδη ευαίσθητο ψυχισμό. Ίσως. Όμως αυτό… Διαβάστε περισσότερα »
Φταίει η μάνα που σκορπάει πόνο και το παιδί που ανέχεται κακοποιητικές συμπεριφορές.
το παιδί δεν έχει μάθει αλλιώς..
κάθε πρσπαθεια να σπάσει τον πόνο,φερνει ενοχές και τύψεις με αποτελεσμα να μένει εκεί στάσιμο.
πάντα φταίει ο γονιός.
Συμφωνώ απόλυτα,η αναφορά στο παιδί σαν παραίνεση περισσότερο ειπώθηκε.
Επειδή μιλάμε για αυτοκτονία,και επειδη μας διαβάζει πολύς κόσμος,και μάλιστα κόσμος που υποφέρει,μαμάδες και παιδιά, εξακολουθώ να υποστηρίζω ότι υπεραπλουστευετε.Η ψυχική νόσος είναι πολυπαραγοντική,έχει βιολογικο,κοινωνικό και οικογενειακό υπόβαθρο.Οι ίδιοι οι επιστήμονες δεν έχουν τόσο απλές απαντήσεις να μας δωσουν.Κανεις δεν αυτοκτονεί μόνο λόγω μαμάς.Θα την είχαμε κάνει όλοι.
Φυσικά υπάρχει ψυχική νόσος και το οικογενειακό περιβάλλον θα παίξει καταλυτικό ρόλο στην αντιμετώπιση της ασθένειας του πάσχοντα.
Εδώ φάνηκε οτι η απώλεια της μητέρας πυροδότησε συναισθήματα που οδήγησαν στην αυτοκτονία.
Παρ όλα αυτά,ας εστιάσουμε λίγο και στον κοινωνικό περίγυρο,ας δούμε ότι τα ποσοστά αυτοκτονιών ποικίλουν από χώρα σε χώρα,ότι είναι εξαιρετικά υψηλά σε χώρες όπου υπάρχει ευμάρεια και πολύ προοδευτική διαπαιδαγώγηση, ότι,αντιθέτως η ψυχική ανθεκτικότητα – που είναι η πιο σημαντική έννοια στην σημερινή ψυχολογία – είναι πιο ισχυρή σε χώρες φτωχές με πολύ παραδοσιακές οικογενειακές δομές και γονείς που ελέγχουν πολύ το μέλλον και την εξέλιξη των παιδιών τους.Η αυτοκτονία είναι και κοινωνικό φαινόμενο,όπως και η ψυχιατρική νόσος,οπότε,όπως λέγεται παρακάτω,ας περάσουμε από την απόδοση ευθυνών στην πρακτική αντιμετώπιση.Δεν θα δεχθώ ποτέ ότι το δίδυμο μητερα- παιδί είναι ανεξάρτητο από… Διαβάστε περισσότερα »
Respect!
Ναι φταίει ο γονιός. Αλλα όταν ρωτάει « Εγω σκεφτομαι να την εγκαταλειψω και να κοψω καθε επαφη, ομως την λυπαμαι.» Για την επιλογή της να μείνει φταίει αυτή. Πρώτα πρέπει κάποιος να νοιαστεί κ να φροντίσει τον εαυτό του , για να μπορεί να βοηθήσει τους όποιους άλλους.
Συμφωνώ με τη Ρένα.