Πώς να πάρεις το τρένο μόνη σου.
____________
Η ιστορία της Φοβισμένης όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Καλησπέρα Ρένα, διαβάζω εδώ κ καιρό τη στήλη σου και είπα με την ευκαιρία να σου στείλω και εγώ το πρόβλημα μου.
Είμαι 17 χρονών κοπέλα τα έχω με ένα παιδί, επίσης 17, εδώ κ τρεις μήνες περίπου. Είναι η πρώτη μου σοβαρή σχέση και γενικά είμαστε πολύ καλά μεταξύ μας. Το πρόβλημα είναι η απόσταση. Εγώ μένω Αθήνα και αυτός Χαλκίδα. Συνήθως βρισκόμαστε τα σκ και έρχεται συνέχεια αυτός, διότι οι γονείς μου δεν με αφήνουν να παίρνω τον προαστιακό και να πηγαίνω.
Σήμερα υποτίθεται ότι θα πήγαινα κρυφά, αφού οι γονείς μου ήταν στην δουλειά και δεν θα το καταλάβαιναν, αλλά τελευταία στιγμή του το ακύρωσα διότι φοβήθηκα να πάρω το τρένο μόνη μου. Ήμουν έτοιμη να μπω στο μετρό για να πάω στο σταθμό και με έπιασαν τα κλάματα μέσα στο κόσμο, επειδή είχα φοβηθεί πολύ. Φοβήθηκα επειδή θα ήμουν μόνη μου και τόσα ακούμε κάθε μέρα για επιθέσεις και τα συναφή προς τις γυναίκες.
Τον πήρα τηλέφωνο κλαίγοντας, τρομοκρατημένη, δεν μπορούσα να μιλήσω καθαρά και, ενώ περίμενα να με καταλάβει, ήταν πολύ ψυχρός μαζί μου στο τηλέφωνο και μου το έκλεισε απότομα και καλά για να πάει να διαβάσει. Εγώ του είχα εξηγήσει ήδη από πριν ότι φοβάμαι. Τώρα στεναχωριέμαι και σκέφτομαι ότι θα τον χάσω που δεν μπόρεσα να το κάνω.
Χρειάζομαι μια συμβουλή δεν ξέρω τι να κάνω.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Φοβισμένη
___________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Αγαπητή Φοβισμένη, δεν σε κατηγορώ που είσαι φοβισμένη. Πώς να μην είσαι; Τόσα ακούμε κάθε μέρα.
Έχει νόημα να ενδυναμωνόμαστε και να κάνουμε τις κατάλληλες ενέργειες για να αποφεύγουμε τους κινδύνους, μέχρι την ημέρα που θα έχουμε αναθρέψει σωστά τους άντρες ώστε να μην παρεκτρέπονται και να μην δημιουργούν φόβο με την λανθασμένη τους συμπεριφορά.
Κακώς κάθεσαι και σκέφτεσαι πώς θα αντιδράσει το αγόρι σου. Εφόσον ψυχράνθηκε, να σκέφτεσαι πως θα του περάσει αν πραγματικά σε θέλει και θα βρει τρόπο εκείνος να σε δει. Ο φόβος είναι ένα σεβαστό συναίσθημα και δεν χωρούν “τιμωρίες” γι’αυτό. Έχει δικαίωμα να του κακοφανεί μεν, αλλιώς είχε ονειρευτεί την ημέρα, αλλά αφού τα ζυγιάσει σε δεύτερο χρόνο μέσα του θα σε καταλάβει κι αν όντως ενδιαφέρεται θα βρει τον τρόπο και να το εξορθολογίσει και να το λύσει, ερχόμενος εκείνος σε σένα.
Αυτό που θα έπρεπε να σκέφτεσαι είναι ότι οι γονείς σου σου βάζουν μια απαγόρευση επειδή κάτι φοβούνται κι οι ίδιοι. Το κάνουν για να σε προστατεύσουν. Δεν σου απαγορεύουν την επαφή με το αγόρι σου, σου απαγορεύουν την μετακίνηση με ξένο μέσο σε ξένο σημείο. Για να ελαχιστοποιήσουν τους κινδύνους, επειδή είσαι νέα και ακόμη δεν έχεις γνώση κι εμπειρία για να αποφύγεις κάποιες κακοτοπιές. Δυστυχώς αυτό που οι άντρες δεν κατανοούν, επειδή δεν το ζουν στο πετσί τους, είναι ότι η έμφυλη βία καραδοκεί, η παρενόχληση, η τρομοκράτηση, η παραβίαση. Είναι αρκετό για να μεγαλώνουμε πολύ, πολύ διαφορετικά. Κι ένας άντρας φοβάται μην του επιτεθούν για να τον ληστέψουν ή τίποτα νταήδες για να πουλήσουν νταηλίκι, αλλά αυτά είναι σπανιότερα. Η παραβίαση κι η παρενόχληση είναι φαινόμενα που βιώνουμε οι γυναίκες καθημερινά, πολλές φορές μέσα στη μέρα…
Όταν λοιπόν πας να κάνεις κρυφά αυτό που θες, παραβιάζεις την δικλείδα ασφαλείας που έβαλαν οι γονείς σου μέσα στον δικό τους φόβο κι ευθύνη, και εκθέτεις τον εαυτό σου.
Θα μπορούσες να κάνεις ανεξάρτητες κινήσεις σιγά σιγά μεγαλώνοντας εφόσον κάποι@ είναι πάντοτε ενήμερ@ για το πού θα είσαι, με ποιόν, πότε και για πόσο, και ότι θα είχες την δυνατότητα να επιστρέψεις μόνη σου εφόσον κάτι στραβό συμβεί. Ακριβώς επειδή τόσα συμβαίνουν, δεν εξαφανιζόμαστε έτσι απλά, να χρειαστεί amber alert για να μας βρούν.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Η κοπέλα που έστειλε την ερώτηση μας έστειλε διευκρίνηση: “Είμαι η κοπέλα με το τρένο. Αρχικά να πω ότι στην Αθήνα κυκλοφορώ μόνη μ με τα μέσα αλλά τον προαστιακό τον φοβάμαι αρκετά. Τελικά το αγόρι μου δεν έδειξε κατανόηση και με χώρισε λέγοντας ότι δεν μπορεί να τα έχει με μια κοπέλα που δεν μπορεί να έρθει να τον δει. Οπότε η ιστορία τελείωσε κάπου εδώ. Επίσης, επειδή η καταγωγή μου είναι από Θεσσαλονίκη μπαίνω στο τρένο από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Ξέρω να κυκλοφορώ μόνη μου αλλά εκείνη την στιγμή φοβήθηκα πολύ. Ευχαριστώ πάντως Ρένα για… Διαβάστε περισσότερα »
Κατανοώ απόλυτα τον φόβο του κοριτσιού. Μου συνέβη ανάλογο μετά τους δίδυμους πύργους. Μετά τον καταιγισμό των ειδήσεων/εικόνων/βίντεο με τα αεροπλάνα να πέφτουν πάνω στους ουρανοξύστες (ειδικά τον πρώτο καιρό), κρύφτηκα κάτω από το γραφείο όταν αεροπλάνο που πήγαινε για προσγείωση πέρασε πιο χαμηλά από το συνηθισμένο πάνω από το σπίτι μου. Είναι τεράστια η δύναμη της εικόνας, είναι αόρατα αλλά πολύ ισχυρά τα τραύματα που μας δημιουργεί η βία γύρω μας. Το περιστατικό στα Τέμπη θεωρώ ότι μας έχει τραυματίσει όλους με κάποιον τρόπο. Τα περιστατικά βίας κατά των γυναικών (που πλέον τα προσπερνάμε γιατί τα “συνηθίσαμε”), επίσης. Ζούμε… Διαβάστε περισσότερα »
Μια και δε φάινεται να έχει η κοπέλα πρόβλημα να μετακινείται μόνη της και.είναι και εξοικειωμένη με τα τρένα, ο φόβος πιθανότατα συνδέεται με το συγκεκριμένο γεγονός. Και υπάρχουν αρκετές εύλογες αιτίες άγχους (αλλά και έξαψης, κι αυτή μπορεί να είναι αποσταθεροποιητική 🙂), όπως το να βρεθεί σε ξένη πόλη (δλδ εκτός έδρας) με το αγόρι που είναι και η πρώτη σοβαρή σχέση, η πιθανή ενοχή για το ψέμα στους γονείς, η ανυπακοή σε ένα συγκεκριμένο κανόνα που όμως αφορά την ασφάλεια της… Απόλυτα φυσιολογικό μου φαίνεται αυτό που έγινε, κάθε αρχή και δύσκολη, θα υπάρξουν πολλές ευκαιρίες!
Στενοχωρήθηκα πολύ μ’αυτη την ερώτηση. Βλέπω μια νέα γυναίκα που έχει τρομοκρατηθεί τόσο πολύ που δε μπορεί να κυκλοφορήσει μόνη της. Βλέπω δυο γονείς που φοβούνται τόσο πολύ που φέρονται στη σχεδόν ενήλικη κόρη τους σαν να είναι παιδάκι του νηπιαγωγείου. Και ενώ καταλαβαίνω τους φόβους, ρωτάω: σε ένα χρόνο που αυτή η κοπέλα θα είναι νομικά ενήλικη, πώς θα σταθεί και θα λειτουργήσει στον κόσμο; Δηλαδή μέσα σε ένα χρόνο θα έχει όλα τα εφόδια για να κυκλοφορεί μόνη και, πιθανώς, να μείνει μόνη σε άλλη πόλη; Ή το σχέδιο είναι να την κρατήσουν σπίτι τους μέχρι να παντρευτεί… Διαβάστε περισσότερα »
Κοίτα αν είναι 17 κ πηγαίνει σχολείο, το βλέπω κάπως λογικό να μην την αφήνουν να ταξιδέψει μόνη της, με τρένο κάπου που δν ξέρει κ να φοβηθει εάν πήγαινε να το κάνει κρυφα. Στα 18 κ χωρις σχολειο, ναι ειναι στεναχωρο να συμβαίνει
Και η μετάβαση από το ένα στάδιο στο άλλο πώς θα γίνει ακριβώς;
Όπως όλων πάνω κάτω. Πχ τελειώνεις το σχολείο, παίρνας σε σχολή ή πιανεις δουλεια, αρχίζεις να κάνεις ο,τι θέλεις. Κάπως έτσι. Νομίζω πως περισσότερο την τρομαξαν οι γονείς της κ ότι θα το έκανε κρυφα. Εμένα κάποτε με είχαν επηρεάσει κ τρομοκρατησει φιλοι, που θα έβγαινα ρνβ με κάποιον που είχα γνωρίσει σε chat. Ενώ είχα ξαναβγεί ρνβ στο παρελθόν, με τον συγκεκριμένο με είχε πιάσει απίστευτο άγχος. Αλλο δικο μου παραδειγμα ειναι οτι, όσο ήμασταν στο σχολείο, θυμάμαι πως κάποιοι μπορούσαμε να κάνουμε κοπάνες, ενώ άλλοι δν το είχαν καθόλου. Κ θυμάμαι οι πρώτες φορές στην κοπάνα ήταν δύσκολες.… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι, εδώ μιλάμε για κοπέλα που δεν τολμάει να μπει στον προαστιακό. Και σε άλλο παράδειγμα από το στενό μου περιβάλλον, αγόρι 17 χρονών δεν ήξερε να χρησιμοποιήσει το αστικό για να πάει από την Αργυρούπολη στο κέντρο. Οπότε μου φαίνεται πολύ απίθανο σε ένα χρόνο, με κάποιο μαγικό τρόπο, αυτά τα άτομα να μπορούν να σταθούν μόνα τους. Κάτι δε γίνεται σωστά.
Συμφωνω απολυτα. Και ως παθουσα, οταν οχι στα 18 αλλα στα 21 πηγα εξωτερικο πραγματικα μεσα σε ενα χρονο αντιμετωπισα περιστατικα για τα οποια δεν ημουν ουτε στο ελαχιστο προετοιμασμενη. Με το να κλεινουμε τα παιδια στο σπιτι και να τους δημιουργουμε μια στρεβλη εικονα του τι εστι κοσμος τα παγιδευουμε για τα καλα, πανε σαν το προβατο στη σφαγη.
Κραξτε ελευθερα, αλλα να κλαιει επειδή φοβαται να μπει στο τρενο μου φανηκε και εμενα too much. Στον προαστιακό θα έμπαινε, οχι στο γκετο που πουλάνε το κρακ.
Εν μερει θα συμφωνησω.Πολλες φορες οι υπερβολικες αντιδρασεις σε ενα οχι ιδιαιτερης σημασιας γεγονος κρυβουν κατι αλλο.Ισως κατι που θα επρεπε να εξετασει ψυχολογος.
Ωχ αυτό δν το είδα! Γμτ τα διαβάζω πλαγίως τα κείμενα κ μου ξεφεύγουν λεπτομέρειες!! Όντως too much !! (Μπορει να κρύβει κάτι άλλο βέβαια, όπως λέει ο/η dimce, κ να χρειάζεται βοήθεια ψυχολόγου)
Εγώ πιστεύω ότι αν στα 17 σου φοβάσαι τόσο πολυ να πάρεις το τρένο που βάζεις τα κλάματα καλό θα είναι να το ψάξεις με ειδικο, αυτό που περιγράφεις μοιάζει με κρίση πανικού. Καλά έκανες βέβαια και δεν πήγες κρυφά, αλλά τι θα κανεις αν πχ σε εναν χρόνο τελειώσεις το σχολείο και μετακομίσεις σε άλλη πόλη για σπουδές; Η δουλειά των γονιών δεν είναι μόνο να μας προστατεύουν αλλά και να μας προετοιμάζουν για μια ανεξάρτητη ζωή. Δεν φαίνεται να το έκαναν αυτό.
Συμφωνω!
Διαβάζοντας το άρθρο σου η πρώτη σκέψη μου ήταν “δεν λέμε ποτέ ψέμματα στους γονείς μας για το που υποτίθεται ότι είμαστε και που βρισκόμαστε στην πραγματικότητα”.Δεν στο λέω για να σε μαλώσω(ολόκληρη κοπέλα είσαι) ,ούτε να σου κάνω υποδείξεις,απλά για λόγους ασφαλείας και εμπιστοσύνης θα σε συμβούλευα να μην το επαναλάβεις. Αναφορικά με τον φόβο σου, θα σου πω πως έχεις δίκιο και είναι φυσιολογικό να αισθάνεσαι έτσι.Νομίζω πως όλες οι γυναίκες,μικρές ή μεγάλες,με όλα αυτά που ακούμε,έχουμε ένα άγχος μην συμβεί κάτι.Θα μπορούσες να κινείσαι με περισσότερα άτομα (τις φίλες σου για παράδειγμα) για να μην αισθάνεσαι μόνη,ή… Διαβάστε περισσότερα »
Φίλη, εγώ παιδιά δεν έχω οπότε σχετική εμπειρία μηδέν. Αναρωτιέμαι, όμως, είναι τόσο διαφορετικός ο κόσμος σήμερα από αυτόν 30 χρόνια πριν; Πρώτη φορά που μου την έπεσε επιδειξιας έξω από το σχολείο ήμουν 7 χρονών. Από τα 10 μου έμπαινα στο αστικό 2 ή 4 φορές τη μέρα για να πάω σχολείο ή φροντιστήριο. Μπήκα μόνη σε αεροπλάνο στα 15. Είχα stalker από τα 15 μέχρι τα 21. Έκανα οτοστόπ από τα 17 μέχρι τα 22. Και ρωτάω, ήμουν η εξαίρεση ή υπήρχε εγκληματική χαλαρότητα στα 80ς και τα 90ς; Γιατί από το 2015 και μετά ακούω και διαβάζω… Διαβάστε περισσότερα »
Όχι, καλή μου, δυναμική έγινα σε πολύ μεγάλη ηλικία. Μικρή ήμουν πολύ ήσυχη και μαζεμένη. Σε συνδυασμό με τρομακτική άγνοια κινδύνου, απορώ που ζω ακόμα. Μια χαρά με πλησίαζαν και μου έκαναν όλα τα αισχη που τότε δεν είχαμε καν όρους να περιγράψουμε. Και δεν υποστηρίζω ότι πρέπει να αφήνεις τα παιδιά να τα βγάλουν πέρα μόνα τους και να ελπίζεις για το καλύτερο. Αλλά το να ακούω για αγόρι 17 χρονών που δεν ξέρει να μπει στο αστικό να πάει στον κινηματογράφο με κάνει να αναρωτιέμαι πώς αυτό το άτομο θα θεωρηθεί ενήλικος μετά από 12 μήνες.
Να είσαι καλά, είσαι γλυκύτατη. Η ανησυχία μου είναι ακαδημαϊκή εφόσον δεν έχω παιδιά. Και σκέφτομαι συχνά ότι, αν είχα κάνει, θα ήμουν μια τρελή υστέρω…
Οχι δεν εισαι η εξαιρεση, πολυ καλα εκανες! Και τοτε και τωρα πρεπει να ειναι σε θεση τα παιδια απο μικρη ηλικια να κυκλοφορουν μονα τους, πρωτα με το λεωφορειο, μετα πιο μακρια. Αγορια και κοριτσια. Αλλος στα 9, αλλος στα 10, αλλος πιο νωρις, θεωρω οτι το αργοτερο στα 13-14 πρεπει να γινει το πρωτο βημα γιατι αλλιως φτανουμε σε παραδειγματα οπως της καημενης της γραφουσας. 17? Που ακουατηκε? Μερα μεσημερι για Χαλκιδα? Απορησα με την απαντηαη της Ρενας. Και τα παιδια μου ετσι τα μεγαλωσα κι ας ετρεμε το φυλλοκαρδι μου για την κορη μου που ειναι αφηρημενη.… Διαβάστε περισσότερα »
Τώρα μόλις είδα το update που έστειλε η κοπέλα. Κάτι άλλο συμβαίνει. Αγχώθηκε πολύ για κάποιο λόγο που μάλλον πρέπει να εξερευνήσει. Αν έκανα καλά ή όχι, δεν ξέρω και δε μεγάλωσα στη σημερινή εποχή που είναι πολύ πιο άγρια. Ώρες ώρες νιώθω πολύ τυχερή που δε μου έτυχε κάτι τρομακτικό. Αυτό που με κάνει και φριττω είναι η μετάβαση από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση που δε βλέπω να συμβαίνει ομαλά – αυτό ήθελα να θίξω.
Μόλις λάτρεψα την κόρη σου. Κι εσένα λίγο περισσότερο που τη μεγαλώνεις έτσι. Φιλιά στο αγαπημένο Λονδίνο.
Υπήρχε χαλαρότητα στα 80s/ 90s σαφώς αλλά δεν ήταν και ο κόσμος τόσο κακός και τόσο ανώμαλος. Ή κ αν ήταν φοβόταν να προβεί σε πράξεις. Ή απλά δεν τα μαθαίναμε. Σε σχέση με την ιστορία εγώ πιστεύω ότι δεν είχε εμπιστοσύνη στον ίδιο τον σύντροφό της και δεν ήθελε να βρεθεί στο “γήπεδο” του μόνη. Και σωστά έπραξε όπως η ιστορία δείχνει. Κ το ότι την σχόλασε μετά το περιστατικό κ αυτό βρωμάει από μακριά.
Αχ γλυκό μου παιδί!! ποτέ ψέμματα στους γονείς για το που βρίσκεσαι! αυτο δεν αφορά μονο εσένα και την ανηλικότητα αφορά όλους μας!! παντα πρέπει να ξέρει καποιος πού βρισκόμαστε και γιατί.. οι καιροι είναι επικίνδυνοι για όλους! Εχοντας παιδια ακριβώς στην ηλικία σου και με παρέες στη Χαλκίδα πρεπει να σου πώ οτι κι εγώ περιπου στα16-17 αφησα την κόρη μου να παρει τον προαστιακό για να παει στους φίλους της..οχι όμως μονη! με αλλες δυο φιλεναδες. Επίσης η κόρη μου ηταν αρκετα εξοικειωμένη με τα μεσα μεταφορας στην Αθηνα μια που τα χρησιμοποιουσε απο το γυμνασιο για σχολειο… Διαβάστε περισσότερα »
το θεσσαλονικη – αθήνα βραδινό τρένο καρβουνιάρης από θεσσαλονικη πρωινό από αθήνα χωρίς να ξέρουν οι γονείς οτιδήποτε ήταν η πρώτη αλητεία και ταυτόχρονα τελετη ενηλικιωσης. είχα ένα φίλο που ο πατέρας του ηταν ελεγκτής εισιτηρίων στα τρένα και όλη η οικογένεια είχε δωρεάν πάσο. παίρναμε το πάσο της αδερφής του βάζαμε πάνω την δική μου φωτογραφία και το έδειχνα κρατώντας το και σκεπάζοντας με το δάχτυλο το σημείο οπου εμπαινε η σφραγίδα πάνω στην φωτο. οι γονείς μας ξέρανε ότι θα κοιμηθεί ο ένας στο σπίτι του άλλου. παρέα δεν κάνανε κινητά δεν υπήρχαν το κάναμε ενα σκ το… Διαβάστε περισσότερα »
Στέφανε, εμένα αυτό που με ξενίζει πιο πολύ είναι ότι δε βλέπω στα παιδιά καμία διάθεση για παρέκκλιση από τους κανόνες των γονιών . Κι εγώ έτσι μεγάλωσα, μικρή έπαιζα στο δρόμο, στο γυμνάσιο και στο λύκειο η κοπάνα πήγε σύννεφο και από τα 15 και μετά “κοιμόμουν σε φίλη” που “κοιμόταν σ εμένα” και ξενυχταγαμε σε μέρη που αν τα έβλεπαν οι γονείς μου θα πάθαιναν τρία εγκεφαλικα. Κινητό είδα στα 25. Κι εγώ εκ του ασφαλούς μιλάω και δεν υποστηρίζω ότι εμείς μεγαλώσαμε ολόσωστα αλλά είναι τεράστια η απόκλιση μεταξύ των δυο καταστάσεων.
ένα τεράστιο μάθημα είναι η υπακοή στους κανόνες. κι ένα ακόμα μεγαλύτερο η αμφισβήτηση τους και η ανυπακοή. κι ένα ακόμα το να μάθεις να διαλέγεις τις μάχες σου πότε να αμφισβητείς και πότε να υπακους. κανείς δεν δύναται να ενηλικιωθεί επί της ουσίας αν δεν έχει πάρει αυτά τα μαθήματα.
και ποτέ η κοινωνία δεν θα γίνει κάτι διαφορετικό καλύτερο η χειρότερο από ανθρώπους που δεν έχουν λάβει αυτά τα μαθήματα.
Με πέτυχες σε ευαίσθητη φαση αλιως ισως το προσπερνουαα…πριν λιγο ειχα μια κουβέντα τα με τη 10χρονη κορη μου για το ψεμα και το ποσο σημαντικο ειναι να μην λέει ψέματα σε μενα…..φοβήθηκε μην της φωνάξω….έτσι είπε αλλα….για μεμα το ψέμα μεταξύ παιδιου και γονιού δεν πρπει να υπάρχει….μου έχουν φωνάξει και εχω φαει άπειρο ξυλο από τη μανα μου πιτσιρικα αλλα παντα ελεγα την αληθεια ποτε δεν ελεγα ψεματα ακομα κι αν ήξερα πως οτι κανω ηταν λαθος….ειδικά όσον αφορά το που ειμαι και με ποιον ηταβ παντα βασικο μεσα μου να το ξέρουν δικοί μου άνθρωποι κι ετσι… Διαβάστε περισσότερα »
Ο ανθρωπος κινητοποιειται για οτιδηποτε ΜΟΝΟ οταν υπαρχει αναγκη. Και τολμα και μαθαινει και προστατευται και ξεπερνα φοβιες και εξορθολογιζει καταστασεις. Η αναγκη να παει μονη της στο φροντιστηριο οταν οι γονεις δεν μπορουν να την πανε οδηγει τους γονεις να την ενδυναμωνουν να περνουν τα μεσα μαζι της απο πολυ μικρη ετσι ωστε οταν χρειαστει να το κανει μονη της να της ειναι κατι οικειο. Δυστιχως ελαχιστοι γονεις κατανοουν οτι στα 15, 16, 17 μια απο τις αναγκες των παιδιων ειναι και η εξερευνηση της σεξουαλικοτητας και το να εχουν καποια σχεση ωστε σταδιακα να εξικοιωσουν τα παιδια μ… Διαβάστε περισσότερα »