H Ρένα απαντά: Είναι τόσο κακό να βλέπω τα πράγματα πιο ποιητικά;

Δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο.

______________
Η ιστορία της Χαμένη στην Μετάφραση όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα Ρένα μου,
Είμαι σε μια υπαρξιακή κρίση από χτες και σε υπερπαρακαλω να μου δώσεις μια απάντηση, γιατί είμαι σε μια φάση που δεν είναι διαθέσιμος κανένας να μιλήσω. Νιώθω απαισια..
Εκτιμώ πολύ αυτά που λες..

Λοιπόν, μου λέει το αγόρι μου που είναι ένας κυνικός, ότι ζω σε ένα παραμύθι. Το λέει επειδή γενικά μαρεσουν τα ρομαντικά πράγματα κλπ.
Δεν ξέρω αν όντως όμως μπορούμε να πούμε αυτό για μένα.. υπάρχουν και χειρότερες καταστάσεις..
Εγώ είμαι μουσικός στο επάγγελμα.
Θα μπορούσα να είμαι κυνική;
Εντωμεταξυ έτσι είναι και οι γονείς μου, έτσι με μεγάλωσαν.. η μάνα μου ζει σε παραμύθι πιο πολύ από μένα.
Γενικά έχω μεγάλη επίγνωση του τι γίνεται στον κόσμο, πειράζει που καμία φορά επιλέγω να τα βλέπω πιο ποιητικά τα πράγματα;
Όλοι αυτό δε λένε; ότι χωρίς την τέχνη η ζωή είναι πεζή; ότι μόνο αυτή μας σώζει;
Τέχνη ίσον ποίηση, παραμύθι, κλπ
Δεν ξέρω λοιπόν αν έχω τόσο μεγάλο πρόβλημα.

Η αλήθεια είναι ότι όταν γύρισα από το ταξίδι, κατάλαβα ότι θα ήθελα να μεταναστευσω εκεί.
Δεν αντέχω την Ελλάδα.
Αυτό θα μπορούσαμε να πούμε ότι ίσως ναι, είναι ένα δείγμα ότι ζω σε παραμύθι.
Αν μεταναστεύσω, μόνο παραμύθι δε θα ζω όμως. Δε θα είναι όλα όπως τα φαντάζομαι εκεί μαγικά κλπ, θα είναι απλά ένας εφιάλτης. Δεν μπορείς να κάνεις μια καλή ζωή ως μετανάστης και στο επάγγελμα που έχω. Αν έχεις πάντως ιδέα για αυτό, πες μου.
Τι μπορεί να κάνει ένας μουσικός στο εξωτερικό; (πιάνο. Το οποίο δεν είναι και όργανο ορχήστρας)
Πχ στην Αγγλία.

Και επανερχόμαστε.
Γίνεται ένας ρομαντικός να ζει με έναν κυνικό;
Δεν ξέρω που βαδίζω στη ζωή μου..
Όλο αυτό μου λέει.. ο κόσμος σου, ζεις σε παραμύθι κλπ.
Γι αυτόν το μόνο σημαντικό είναι η δουλειά και τα λεφτά.
Όντως χωρίς αυτά δεν μπορείς να ζήσεις.
Και δημιουργείται αυτή η σύγκρουση μέσα μου..
Αφού όντως όλα όσα θέλω να κάνω απαιτούν λεφτά, πολλά λεφτά, πως σνομπαρω την εργασιομανια του;
Πώς απαξιώνω τα λεφτά;
Ταυτόχρονα όμως, αυτός δουλεύει όλη μέρα.
Δε θα ήθελα να δουλεύω όλη μέρα για να μπορώ μια φορά το χρόνο να κάνω ένα μεγάλο ταξίδι..
Δε θα το ήθελα αυτό…

Από την άλλη σκέφτομαι ότι αυτή είναι η πραγματικότητα σήμερα. Ή παίζεις αυτό το παιχνίδι του συστήματος, η αλλιώς ζεις στη φτώχεια, ή παιρνεις τα βουνά και βγαίνεις από το παιχνίδι.
Η άλλη λύση είναι απλά να σε συντηρεί κάποιος άλλος.
Κι αν είμαι από αυτές τις γυναίκες;
Αν μου ταιριάζει να με συντηρεί ο άντρας μου;
Πόσο κακό είναι;
Πόσα εκατομμύρια γυναίκες στον κόσμο ζουν έτσι;
Και αντρες βέβαια.

Επίσης κάτι που μου τόνιζε συνέχεια το αγόρι μου ήταν ότι κάτω από το ωραίο περιτύλιγμα που βλέπω, είναι σάπιο. Πχ μέσα στα ωραία κτίρια του Παρισιού, έχει ποντίκια.
Όλα αυτά τα γνωρίζω πολύ καλά.
Έχω περάσει πολύ σκοτεινές περιόδους στη ζωή μου. Έχω υπάρξει κι εγώ κυνική.
Και δε θέλω να μου το χτυπάει ο άλλος, λες και είμαι χαζή και δεν το αντιλαμβάνομαι.
Είναι κακό να επιλέγω να μην το βλέπω;
Να θέλω να βλέπω μόνο το ωραίο;

Μετά σκέφτομαι, εσύ ονειροβατεις και η μάνα σου αυτή τη στιγμή είναι στο νοσοκομείο με τη μάνα της. Βλέπει σκληρές εικόνες, εικόνες φρίκης.
Ποια είναι η ζωή; ποια είναι η αληθινή ζωή;
Η ωραία αρχιτεκτονική η ένα νοσοκομείο;
Μάλλον βέβαια, για αυτό ο άνθρωπος έφτιαξε όλα αυτά τα ωραία, για να ξεχνάει τη φρίκη.
Αλλά πρέπει τελικά να την ξεχνάει;
Μάλλον πρέπει απλά να αγκαλιάσουμε το κακό.
Να μην το ονομάζουμε κακό πλέον.
Να μην το βιώνουμε ως κακό.

Πες μου την γνώμη σου στα ερωτήματα μου, σε εκτιμώ ιδιαίτερα..
Καλή συνέχεια και σόρρυ για τον όγκο

ΑΠΟ ΤΗΝ – Χαμένη στη μετάφραση

_____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Σ’ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη. Θέτεις ουσιαστικά ερωτήματα, αλλά σε ένα μόνο πράγμα έχω ουσιαστική απάντηση: με το αγόρι σου δεν ταιριάζετε. Και εν είναι επειδή είναι κυνικός κι εσύ ρομαντική. Είναι επειδή υποτιμά την προσωπικότητά σου. Επειδή σε αντιμετωπίζει ως να μην έχεις συναίσθηση της πραγματικότητας.

Τι είναι όμως τέχνη, τι ποίηση, πού αποσκοπεί η τέχνη, πόσο μας φέρνει σε επαφή με την βαθύτερη ουσία, πόσο αποτελεί διαφυγή (escapism);

Συχνά υπάρχει η αίσθηση ότι μόνο η όμορφη τέχνη, η τέχνη που σε κάνει να νιώθεις καλά είναι τέχνη, ή τέλος πάντων καλαίσθητη και χρήσιμη τέχνη. Κλασικά αγάλματα, Προραφαηλίτες, σονάτες του Μότσαρτ. Όμως σίγουρα υπάρχει κάτι στην ποίηση του Poe, στους πίνακες του Γερμανικού Εξπρεσιονισμού, του Francis Bacon, στα γλυπτα του Giacometti, στην ατονική μουσική του Schoenberg και στα πρελούδια του Prokofiev που ταλανίζει τις πιο μύχιες χορδές της καρδιάς. Δεν μας κάνουν να νιώσουμε όμορφα. Μας κάνουν όμως να νιώσουμε λιγότερη μοναξιά στη σκοτεινιά του μυαλού μας. Κι αυτό μας καθαρίζει, έννοια που προκύπτει από την αριστοτελική κάθαρση. Μετουσιώνουμε, πάει να πει  αμυνόμαστε στις παρορμήσεις μας.

Τι θα πει ποίηση, ποιητικότητα; Είναι μόνο όμορφα ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις, που λέει και το (ποιητικότατο) άσμα; Εμένα ας πούμε με συγκινεί αυτό εδώ το ποίημα με τον κοιμισμένο κι ας μιλάει για κάτι που ανατριχιάζει. Ή τούτα εδώ.

Η μουσική από τη φύση της είναι έκφραση: αυτοέκφραση και ψυχική μπουγάδα. Δεν αποτρέπει την επιβίωση, παρόλο που δεν είναι κι ακριβώς μέσον πλουτισμού. Εντούτοις το πιάνο, ως δημοφιλέστατο όργανο, προσφέρει την δυνατότητα να παίζεις σε διάφορα μέρη (λ.χ. κέντρα με μουσική), να ακκομπανιάρεις τραγουδιστές κι άλλους ερμηνευτές στην πρακτική τους ή σε εκδηλώσεις/παραστάσεις (πχ. βιολιστές, τσελίστες, δεύτερο πιάνο σε εξετάσεις ωδείων εκεί που ο διαγωνιζόμενος παίζει κάποιο κονστέρτο όπου υποκαθιστάς την ορχήστρα), να παραδίδεις μαθήματα σε ωδείο και ιδιωτικά σε παιδιά ή ενηλίκους. Η απορρόφηση δηλαδή υπάρχει. Μπορείς να βγάλεις χρήματα. Ξαναλέω όχι για πλουτισμό, αλλά για να ζήσεις ναι, με κυνηγητό και κόπο βέβαια. Αλλά η ζωή έτσι είναι, κόπος, αλλά και δώρο.

Αν μετακομίσεις στην Αγγλία, ή όπου αλλού, δεν είναι ανάγκη να είναι τα πράγματα εφιαλτικά. Μπορούν να είναι ομορφότερα, μπορούν να γίνουν ομορφότερα, αλλά όχι επειδή θα είναι πιο ποιητικά. Επειδή εσύ θα τα κάνεις βήμα βήμα. Την ποίηση εμείς την φτιάχνουμε. Ταξιδεύει γρήγορα εκείνος που ταξιδεύει μόνος. Δεν το λέω εγώ, ο Κίπλινγκ το’γραψε. Ποιητικά. Κι αν θες κι άλλο, πάρε κι αυτό: Καλό είναι να έχουμε ένα σκοπό στο ταξίδι μας και προς αυτόν να ταξιδεύουμε. Αλλά το ταξίδι είναι αυτό που μετράει, τελικά (Ursula K. Le Guin)

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News