Η απλή απορία μου είναι η εξής: άραγε και οι άντρες αισθάνονται έτσι;
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπέρα Ρένα και συγχαρητήρια για τη στήλη!
Διαβάζοντας αρκετά συχνά τις ιστορίες των αναγνωστριών, θυμάμαι ένα πολύ συγκεκριμένο μοτίβο προβληματισμού μεταξύ των άλλων. Άραγε υπάρχει κάποιος άνθρωπος εκεί έξω που να μπορώ να συνεννοηθώ, να με κάνει να νιώσω όμορφα; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί κάποιος με νορμάλ συμπεριφορά και να καταφέρουμε να κάνουμε μια ουσιώδη σχέση με τα καλά και τα κακά.
Η απλή απορία μου είναι η εξής: άραγε και οι άντρες αισθάνονται έτσι; Παίζει να υπάρχει μια αντροπαρέα εκεί έξω που να έχουν βγει να τα πούνε και να συζητάνε πώς σκατά έχουν γίνει έτσι οι σχέσεις και οι άνθρωποι; Να αναρωτιούνται, εγώ τώρα πού θα στραφώ για να βρω την επόμενη σχέση μου, στα social media, σε κάποια δραστηριότητα; Να βιώνουν μοναξιά ακόμα και αν είναι με κάποιον μαζί;
Αυτό που προσπαθώ να καταλάβω είναι αν τελικά οι σχέσεις έχουν γίνει δύσκολες για όλους ή μόνο για τις γυναίκες.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Just wondering
_____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Σε ευχαριστώ θερμά!
Προφανώς και αναρωτιούνται κι οι άντρες! Μάλιστα είχαμε κάποτε σε δημοφιλή στήλη της Lifo έναν συγκεκριμένο που αναρωτιόταν γιατί ενώ έχει όλες τις προδιαγραφές δεν βρίσκει γυναίκα για σοβαρή σχέση. Η απάντηση, για όσες αναρωτιέστε, είναι γιατί αν και 40άρης επέλεγε να μένει με τους γονείς του στο ίδιο σπίτι ενώ υπήρχε η οικονομική δυνατότητα.
Όπως έχω ξαναπεί, κι εξελικτικά κι ιστορικά να το πάρεις, το ζευγάρωμα είναι μια πάρα πολύ σημαντική λειτουργία σε όλους τους οργανισμούς, κι επομένως και στον άνθρωπο.
Δεν υπάρχει κάποιο χρυσό παρελθόν απ’όπου εξέπεσαν οι σχέσεις. Το σημερινό κλαμπ και τα τσατ είναι η παλιά πλατεία στο κεφαλοχώρι που γινόταν το γάμπρισμα. Κι ο μεγάλος αριθμός “κατακτήσεων” σήμαινε απλώς ότι είχες την δυνατότητα να κάνεις επιλογή, για να ελαχιστοποιήσεις το ξεστράβωμα με τον πρώτο ακατάλληλο, να ξεσκαρτάρεις, να δεις τι παίζει. Βέβαια ούτε τότε το απέφευγες το ακατάλληλο ματσάρισμα. Αν πρώτα δεν σε πάντρευαν περίπου με το ζόρι με όποιον ήθελαν οι γονείς σου! Οπότε ας μην πετάξουμε έτσι ελαφριά τόσες δεκαετίες απελευθέρωσης. Είναι καλό που υπάρχει σήμερα ερωτική ελευθερία.
Yπάρχει βέβαια μοναξιά, η οποία οφείλεται κυρίως στο ότι η τεχνολογία κι η ταχύτητα της ζωής μας έχουν κάνει να στραφούμε στην μοναχικότητα σε όλες τις εκφράσεις μας. Δεν έγιναν κάπως οι σχέσεις και νιώθουμε μόνοι, επειδή ζούμε μοναχικά έχουν περιχαρακωθεί κι οι σχέσεις.
Αυτό που παρατηρώ είναι μια παρελθοντολαγνεία σήμερα, μια στροφή σε ένα “ιδανικό” παρελθόν, από άτομα ηλικίας τέτοιας που αυτό το εξιδανικευμένο, ιδεολογικοποιημένο παρελθόν δεν το βίωσαν. Πρόκειται για μια συντηρητική, νεοπουριτανική στροφή. Ο κόσμος μετά την nine eleven (11/9/2001) και τη διεθνή κρίση του 2008-2010 φοβάται. Κι όταν φοβάται, στρίβει συντηρητικά. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε (συζητήσεις για το λυμένο θέμα των αμβλώσεων, ενισχυμένος σεξισμός εξ αφορμής των σόσιαλ, κλπ) Έχει σημασία λοιπόν να βλέπουμε την πραγματικότητα όπως είναι, ώστε να μην τα βάψουμε μαύρα. Στο κάτω κάτω μέσα στο ισχύον πλαίσιο, καθένας κάνει τις επιλογές του. Δεν είσαι υποχρεωμένη να κάνεις τίποτα που δεν θες. Αυτό είναι αταλάντευτο και δεδομένο.
Όσο κι αν ακούγεται μηδενιστικό, πιστεύω πως αυτό που κάνει την διαφορά είναι που υπάρχει πολύ μεγάλη συναισθηματική ανωριμότητα γύρω-τριγύρω. Και φυσικά η απαίτηση οι σύντροφοι να λειτουργούν σαν ελβετικοί σουγιάδες: να είναι εραστές, συγκάτοικοι, μαμάδες, φροντιστές, ψυχολόγοι, εξομολογητές, συνταξιδευτές, συνέταιροι στα οικονομικά κλπ κλπ.
Η συντριπτική πλειοψηφία μπερδεύει την απλή καύλα με τον έρωτα, την ζήλια με το γουστάρισμα, το γουστάρισμα με την αγάπη, κλπ, κλπ. Οι λέξεις ξεπερνούν τις καταστάσεις, σαν να πείθουμε τους εαυτούς μας ότι ζούμε κάτι σπουδαιότερο απ’ αυτό που ζούμε. Για αυτό όπου και να κοιτάξεις, βλέπεις κι ακούς για δράματα κι απογοητεύσεις. Και η λέξη κλειδί πίσω απ᾽ όλα αυτά, είναι οι ανασφάλειες. Όταν τα όποια αισθήματα και συναισθήματα πηγάζουν από την ανασφάλεια, τότε και η ίδια η έκφρασή τους πηγάζει κι αυτή από εκεί.
Η σχέση όμως ως ταυτοποιημένη, ονοματισμένη ως τέτοια, ως ιερό δισκοπότηρο, νοηματοδοτείται από μια κοινωνική συνθήκη.
Την κοινωνική αναγνώριση. Το ερωτικό ζευγάρι “έχει σχέση” όταν αυτό είναι εμφανές σε κοινωνικό συγκείμενο. Όταν δηλαδή δεν “κρύβεται”, μπορεί να βγει άνετα έξω για έναν καφέ που θα τους δουν (έστω άγνωστοι, ή και κοινοί γνωστοί, μικρή σημασία έχει), μπορεί να πάει μαζί ένα ταξίδι ή μια εκδρομή, μπορεί να φέρει τ@ σύντροφο σε μια κοινωνική εκδήλωση όπως γάμος, βάπτιση, κηδεία (οι κατεξοχήν τοτεμικές εκδηλώσεις κοινότητας). Αυτό είναι που το ξεχωρίζει από το “μόνο σεξ” ή “το πάμε χαλαρά” (μαζί με την ερωτική αποκλειστικότητα, αλλά αυτή θεωρώ ότι μπορεί να υφίσταται και στις “μόνο σεξ” συσχετίσεις, εφόσον προσυμφωνηθεί)
Ακριβώς από τις υποχρεώσεις και τις δεσμεύσεις που απορρέουν από την κοινωνική συνθήκη εξηγείται γιατί οι άντρες συνήθως δεν θέλουν σχέση ενώ οι γυναίκες θέλουν (γενίκευση προς χάριν συντομίας της συζήτησης). Δεν έχει να κάνει με την συντροφικότητα, καθώς έχουμε επανειλλημένα πει ότι στις σύγχρονες μορφές σχετίζεσθαι η όποια μίνιμουμ αναγκαία συντροφικότητα πληροίται μέσα στο σχήμα. Αυτό που λείπει, που λείπει πάρα πολύ σε πολλές γυναίκες που θέλουν σχέση είναι η κοινωνική αποδοχή κι η αίσθηση ότι δεν υπολείπονται σε κάτι από τις άλλες που έχουν σχέση.
Τι παραπάνω έχουν τέλος πάντων;
Αυτό το αδυσώπητο ερώτημα ταλανίζει αρκετές αδερφές μας, επειδή μας έχουν πείσει ότι υπάρχει κάποια αναγνώριση στην αξία μας μέσω της σχέσης. Κι έτσι παραλείπει να σκεφτεί μια γυναίκα ότι δεν είναι εκείνη που υπολείπεται ντε και σώνει σε κάτι. Είναι ο άλλος που δεν θέλει να αναλάβει υποχρεώσεις απέναντι στο ανώνυμο κοινωνικό σύνολο! Όταν έχεις σχέση είσαι υπόλογος στην κοινωνία. Επικοινωνείς; Βγαίνετε μαζί; Κάνετε δραστηριότητες μαζί; Της πήρες ένα δωράκι; Την κέρασες καφέ και προφιτερόλ; Ή την τρύγησες και την πέταξες σαν στιμμένη λεμονόκουπα, άθλιε άντρα, τς τς τς; Τι θα λέει εκείνη στις φίλες της και στη μανούλα της; Σου λέει κι αυτός, γιατί να βάζω αόρατους μπελάδες στο κεφάλι μου; Καλά είμαστε κι έτσι. Δεν δίνεις λογαριασμό, δεν παίρνεις λογαριασμό που έλεγε κι εταιρεία καρτοκινητής παλιά υπό τη φωνή του Βλάση Μπονάτσου.
Αυτό είναι και τίποτα άλλο πιο περίπλοκο.
Όταν το καταλάβουν όλες οι γυναίκες θα πάψουν και να δίνουν τόσο μεγάλη σημασία και να στενοχωριούνται αδίκως μέσα τους. Δεν φταις εσύ που ο άλλος είναι ευθυνόφοβος. Στα είπα αναλυτικά, αλλά ουσιαστικά για να αλλάξει όλο αυτό θα πάρει τουλάχιστον μια γενιά κι αλλαγή του τεχνολογικού μοντέλου ύπαρξής μας.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εγώ δε νομίζω ότι το χάλι είναι τωρινό φαινόμενο. Και παλιά δύσκολες ήταν οι σχέσεις. Απλά παλιά επειδή δεν υπήρχε τόσο υπερπροσφορά ανθρώπων, για να δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι έχεις πολλές επιλογές καλύτερες…έμπλεκες και με τον βλαχοκαγκουρα. Τώρα δεν τον θες και πράττεις άριστα. Και οι άντρες μη νομίζεις. Παλιά έμπλεκαν και με κοπέλες που δεν τους άρεσαν πολύ για να μην είναι μπακουρια και να μπαίνουν στα κλαμπ. Τώρα τη θέλουν τη γυναίκα ομορφη σέξι καλλιεργημένη, και να μην περιμένει να της πληρώσουν το καφέ για να κάνουν σχέση με τα όλα της. Το ότι μένουν ακόμα με τη… Διαβάστε περισσότερα »
Με κάλυψες πλήρως. Φτάνει αυτή η νοσταλγία του παρελθόντος. Ναι, γίνονταν περισσότεροι γάμοι, ναι ,δεν υπήρχαν πολλά διαζύγια αλλά κανένας δεν σκέφτεται αν οι άνθρωποι ήταν ευτυχισμένοι με αυτές τις επιλογές τους, αν ήταν επιλογές τους. Πόσο εγκλωβισμένοι ένιωθαν, ειδικά οι γυναίκες, που δεν είχαν άλλη επιλογή. Έχω παρατηρήσει, επίσης, ότι πάντα μιλάμε για τους άλλους. Έχουμε σκεφτεί άραγε αν εμείς μπορούμε να ξεβολευτούμε και να δώσουμε σε μια σχεση; Αν κάνουμε λάθη που απωθούν τους άλλους ή ακόμα κι αν έχουμε λάθος κριτήρια επιλογής; Όταν ΟΛΟΙ είναι λάθος κι εμείς σωστοί τόσο ώστε να παραπονιομαστε πάντα κάτι δεν μου… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ και ιδίως συμφωνώ με την δεύτερη παράγραφο. Οι περισσότερες επιστολές τέτοιου θέματος που έρχονται εδω μιλάνε μόνο για το πως είναι οι άλλοι που σχετιζόμαστε και ποτέ σχεδόν για το πως είμαστε εμείς στο σχετίζεσθαι. Δεν ξέρω, αλλά εμένα οι σχέσεις μου με τους άλλους (οικογενειακές, φιλικές, αισθηματικές, σεξ) άρχισαν να αλλάζουν προς το καλύτερο όταν εγώ άρχισα να δουλεύω εμένα και τον τρόπο μου προς τους άλλους.
Ακριβώς, κι οι δικές μου σχέσεις άλλαξαν μετά από δουλειά με τον εαυτό μου. Όταν ξέρεις τι θέλεις και τι μπορείς να δώσεις τότε όλα γίνονται πιο εύκολα.
Ξέρεις και οι άντρες είναι άνθρωποι, όπως εμείς, και δυσκολεύονται με τις σχέσεις, όπως εμείς. It takes two to tango. To αν το συζητάνε τόσο μεταξύ τους όπως εμείς διαφέρει γιατί η πατριαρχία δεν τους το επιτρέπει. Όποια έχει φίλους άντρες όμως το ξέρει, γιατί σε φίλη τους θα τα συζητήσουν πιο άνετα αυτά απ ότι στην αντροπαρέα τους. Και όχι δεν δυσκολεύονται μόνο όσοι μένουν με τους γονείς τους, δεν έχουν καλή δουλειά ή είναι κ@λοχαρακτήρες. Οι λόγοι είναι πολυπαραγοντικοί.
Άσχετο, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί θεωρείται τόσο σημαντικό το να μην μένεις με τους γονείς σου. Εμένα ο αδερφός μου έμενε μέχρι τα 30 στο πατρικό, μάζεψε λεφτά και με την βοήθεια του πατέρα του αγόρασε σπίτι και το έχτισε μόνος του. Εγώ με τον άντρα μου μέναμε επίσης με γονείς. Όταν μπορέσαμε, πήραμε δάνειο και επισκευάσαμε ένα διαμέρισμα που του έδωσε η πεθερά μου. Το να απέρριπτε τον άντρα μου επειδή δεν έμενε μόνος του το θεωρούσα προκατειλημμένο. Όταν ακούω για άνθρωπος που μένουν μαζί με γονείς, από μια ηλικία και μετά, σκέφτομαι ότι απλά θέλουν να… Διαβάστε περισσότερα »
Θα σου απαντήσω. Επειδή δεν θέλουν να φορτωθούν τα “πεθερικά” όλες τις ώρες και στιγμές. Σκέψου το απλούστερο: πού θα κάνουν σεξ με ησυχία κι άνεση μέσα στο πατρικό σπίτι που να μην τους ακούν, να μπορούν να κυκλοφορήσουν άντυτοι, να κάνουν σεξ σε διάφορα δωμάτια του σπιτιού, φωνάζοντας, να έχουν τέλος πάντων την ιδιωτικότητά τους. Οι ηλικιωμένοι άνθρωποι (για να είναι αυτός 40, οι γονείς είναι τουλάχιστον 65, συνηθέστερα 70) δεν συνειδητοποιούν ότι οι νεότεροι έχουν άλλες ανάγκες κι οι ίδιοι βρίσκονται αρκετές φορές σε ευάλωτη φάση: χρειάζονται το ένα, το άλλο, το παρ’άλλο. (Ο συγκεκριμένος τέτοιους είχε, από… Διαβάστε περισσότερα »
Εμείς, αρχικά, πηγαίναμε σε ξενοδοχεία και μετά πήραμε το δάνειο. Και ποοοσες φορές στο αμάξι. Δεν ξέρω, εμένα αυτό δεν μου ακουγοταν τόσο άσχημο, εφόσον υπήρχε η προοπτική για μόνιμη κατοικία. Αλλά αυτή είμαι εγώ, που δεν καίγομαι και τόσο για σεξ.
Εξαρτάται και από άλλους παράγοντες πως θα το δεις. Άλλο να μένει με τους γονείς στα 25 , άλλο στα 35. Άλλο οι γονείς να είναι άνετοι και να αφήνουν χώρο και χρόνο στα παιδιά τους και να σέβονται την ιδιωτικότητα τους και άλλο να μην ξεκουμπιζονται ποτέ και να χτυπούν την πόρτα του γιόκα για να ρωτήσουν αν πεινάει. Άλλο ο γιος να συγκατοικεί με γονείς και να αναλαμβάνει υποχρεώσεις ,έξοδα, δουλειές να πλένει και να σιδερωνει τα σεντονια του και άλλο να γυρνάει από τη δουλειά , να τρώει μαμαδιστικο φαγητό και να κοιμάται σε στρωμένο κρεβάτι που… Διαβάστε περισσότερα »
Ποιός άνδρας σιδερώνει τα σεντόνια του;
Εγώ έχω γνωρίσει μερικούς. Και ξέρω κι έναν που τα απλώνει τόσο πολύ καλά και μετά τα στρώνει αλφσδια και τα διπλώνει και δε χρειάζονται σιδέρωμα. Επίσης ο δικός μου δεν έχει θέμα να είναι ασιδερωτα γιατί σκέφτεται ότι θα τα κάνουμε χαλια ούτως ή άλλως και μένουν σιδερωμενα μόνο για να τα δούμε πριν πέσουμε για ύπνο τη μέρα που θα τα βάλουμε. Οπότε τσάμπα η κούραση να τα σιδερωσει κάνεις. Όταν όμως πήγαινα σπίτι του πάντα τα είχε καθαρά και σιδερωμενα για να μου κάνει καλή εντύπωση. Και σίγουρα τα έκανε μόνος του γιατί η μαμά του δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Ο δικός μου
Ποιος άνθρωπος σιδερωνει σεντόνια εννοείς.
Ποιος άνθρωπος γενικά σιδερώνει σεντόνια; Βασικά υπάχρουν ακόμα άνθρωποι που σιδερώνουν το οτιδήποτε;
Κάπως έτσι είναι ο άντρας μου. Μαγειρεύει, πλένει και ράβει μόνος του. Έμενε με τους γονείς γιατί είχαν πολλά χρέη και βοηθαγε. Πέθανε μετά και ο πεθερός και χωρίς τον άντρα μου θα τους είχε πάρει το σπίτι η τράπεζα.
Δεν τον λες μαμακια, για κανέναν λόγο. Ο αδερφός του είναι μαμάκιας μέχρι αηδίας. Εάν είχαν τον ίδιο χαρακτήρα δεν θα το σκεφτόμουν ποτέ να κάνω κάτι μαζί του.
Η δυσκολία του ζευγαρώματος τη σήμερον ημέρα, αφορά και στα δύο φύλα προφανώς,it takes two to tango.. Mόνο που, βιώνεται ,κατ’ εμέ πάντα, τελείως διαφορετικά από τις μεν και τους δε. Οι “είμαι γω γυναίκα φίνα ντερμπεντέρισσα,που τους άντρες σαν τα ζάρια τους μπεγλέρισα” είναι ισχνή, ισχότατη,σχεδόν αμελητέα μειοψηφία. Ενώ,οι “θα ζήσω ελεύθερο πουλί,,,κι από κανάρα σε κανάρα θα πετάω,” είναι πολλοί, πάρα πολλοί, ίσως και λίγο παραπάνω από τους μισούς. Οι άντρες αποδέχονται πολύ πιό εύκολα τους εαυτούς τους ως single απ’ ότι οι γυναίκες. Γι αυτές η Θεά σχέση, είναι εντελώς απαραίτητη, για να μην αισθάνονται, καημένες, μίζερες,… Διαβάστε περισσότερα »
Μιλαω καθαρα μέσα απο τις δικες μου εμπειριες , τις εμπειριες των γυναικων η γκεη αντρων φιλων και καποιων στρεητ . Αυτο που εχω παρατηρησει ειναι οτι για τις γυναικες τα πραγματα γινονται ολο και πιο δυσκολα ενω οι στρεητ αντρες παλι εχουν απειρες καλες επιλογες στη διαθεση τους απο πλευρας επιλογης συντροφου. Οι αντρες που ειναι 30 με 40 πχ μπορουν να βγουν και με μια 27αρα και με μια 45αρα.και αυτο το ηλικιακο φασμα ειναι μεγαλο και εχει οντως πολυ καλες επιλογες . Γνωριζω συνεχως Πολλες γυναικες μορφωμενες καλλιεργημενες, με δουλεια και εισοδημα, με ενδιαφεροντα, με χομπυ ,… Διαβάστε περισσότερα »
Η κατάσταση είναι “χαλιά” γιατί επωμίζεσαι όλη την ευθύνη εσύ η ίδια. Εσύ πρέπει να βρεις πως θα κοινωνικοποιηθεί με άντρες, εσύ πρέπει να μάθεις να κρίνεις αν είναι καλός σε κοινωνικό περιβάλλον και αν σου κάνει σε προσωπικό επίπεδο. Αν πάλι επιλέξεις κάποιον που δεν τον γουστάρουν οι φίλοι σου και η οικογένειά σου, πρέπει να τους αποδείξεις ότι η κρίση σου ήταν σωστή για να μη σου λένε μετά “στα’λεγα εγώ”. Παλιά όμως, ακριβώς γιατί δεν είχες όλη αυτή την ελευθερία επιλογών δεν είχες όλες αυτές τις ευθύνες και τις πρωτοβουλίες που πρέπει να παίρνεις σε καθημερινή βάση,… Διαβάστε περισσότερα »
Τα είπες όλα. Το παλιό μοντέλο εξυπηρετούσε την σταθερότητα και την αναπαραγωγή της κοινωνίας. Η κοινωνία πήγαινε καλά. όλες οι γυναίκες είχαν σύζυγο όλες είχαν παιδιά τα χωράφια και οι δουλειές κληρονομούνταν από γενιά σε γενιά οι κοινωνικές σχέσεις ενισχύονταν με τα μέλη της κοινότητας αφού όλοι αναμεταξύ τους συνδεονταν με κουμπαριες συνυφαδιλικια μπατζανιλικια συμπεθιριλικια και φυσικά αφού το γενικότερο μοντέλο είχε σημασία τα όποια ατομικά προβήματα κρυβονταν κάτω απο το χαλί. Σήμερα σημασία έχει το άτομο και η ατομική του ευημερία. Αυτό ευνοεί πολλαπλώς τον καπιταλισμό από το να χαλαρώσουν οι δεσμοί με το έδαφος και την κοινότητα να… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ μου άρεσε η τέταρτη παράγραφος σου.
Αντίστοιχα ούτε και Πηνελόπη μπορεί να υπάρχει αν δεν έχει έναν Οδυσσέα να περιμένει έστω και με φρούδες ελπιδες που της τονώνουν τη μουντη καθημερινότητα.
Η πηνελοπη ειναι λατρεμενη μυθικη ηρωιδα…ο οδυσσεας περασε των παθων του ταραχο για να μυθοποιηθει.. κι αυτη..υφαινοντας και ξηλωνοντας…να που κι αυτη ηταν πολυμηχανη…ο ανδρας επιβαλλεται δια της ρωμης παντα ενοπλος και παντα κανοντας φονο. Αυτο ειναι το αρχετυπο. Κι εχεις κατι γυναικειες μορφες που επιβαλλονται επειδη απλα υπαρχουν. Γυμνες αοπλες δια της ομορφιας ( που ειναι ανεπιτηδευτη απλη φυσικη) δια της θυσιας ειναι απιστευτα γοητευτικη αυτη η αρχετυπικη δυναμη της θηλυκοτητας. Πως το λεει το τραγουδακι Του ερωτα θα βαλω το πουκαμισο Και θα νικησω διχως πανοπλια Αυτη η νικη διχως πανοπλια ειναι για μενα ολη η μαγεια του… Διαβάστε περισσότερα »
Μακάρι να μπορούσαν όλοι να βγάζουν τις πανοπλίες τους, τις μασκες τους και να φυλάσσουν τα όπλα τους γιατί οντως μια ουσιαστική σχέση αυτό αποζητά. Κι ας ηττηθείς, μένεις αληθινη ή αληθινός
Ισχύει και για τους άντρες. Κι αυτοί δεν βρίσκουν γυναίκες, κι αυτοί -λιγότερο και ύατερα από μία ηλικίά- πιέζονται απο την κοινωνία. Το λένε οι φίλοι άντρες.
Θα εστιάσω όμως σε αυτο που έγραψε η Ρενα, τους θέλουμε και μας θέλουνε “πολυεργαλεία”. Δεν λέω ότι είναι κακό να έχουμε απαιτήσεις, ωστοσο οι υψηλές απαιτήσεις και δη σε όλα τα πεδία ειναι δύσκολο να ικανοποιηθούν από έναν άνθρωπο.
Αυτό όπως και να το κάνεις δυσκολεύει το ζευγάρωμα.
Εννοείται ότι και οι άντρες προβληματίζονται με παρόμοιο τρόπο, απλά το ζήτημα δεν είναι απλό, αλλά πολύπλοκο, γιατί ο κάθε άνθρωπος θέλει το μακρύ του και το κοντό του. Έχω ακούσει μέχρι και βίαιο άντρα να παραπονιέται πίνοντας με ανδροπαρεες για το ότι δεν βρίσκει κοπέλα για σχέση. Το ίδιο έχω ακούσει από άντρα που έκανε ταράνδους τις συντρόφους του, αλλά και από γκέι που έκρυβε το τι ήταν και ήθελε να δείξει ότι του αρέσουν οι γυναίκες. Δηλαδή, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου και το τι λέγεται προς τα έξω όπως αναρωτιέσαι, δεν έχει πραγματικά καμία σημασία. Από την… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ και σήμερα πέταξα όλη την ενδυνάμωση και την αισιοδοξία στα σκούπιδια και κλαίω κάτω από τη κουβερτα για τον κακοποιητικο πρώην μου εδώ και ώρες …οπότε δεν μπορώ να βρω τίποτα αισιόδοξο να πω .Βέβαια είμαι και στα 38 τα κουραγια τελείωσαν…Δε ξέρω ,ίσως θα πρέπει να δεχτούμε με γενναιότητα ότι τα πράγματα θα μείνουν έτσι .Δεν έχω κουράγιο να γράψω τα ψεύτικα αισιόδοξα σχόλια που γράφω όταν είμαι καλά .Είμαι να πεθάνω .Απλά θα ευχηθώ καλή τύχη σε όλες τις ελεύθερες κοπέλες .Αυτό .
Ει τα κουράγια σου τελείωσαν στα 38?? Τώρα αρχίζουν γιατί έμαθες ήδη πολλα!
Ελπίζω να στενοχωριέσαι μόνο επειδή λυπάσαι τον εαυτό σου, κι όχι επειδή έχασες αυτόν. Μόνο τους εαυτούς μας πρέπει να λυπόμαστε, οι κακοποιητες είναι μια χαρά, ζουν και βασιλεύουν και συνεχίζουν να ασχημαινουν τον κόσμο με την παρουσία τους.
Αυτό που αναφέρεις σαν νορμάλ συμπεριφορά και ουσιώδη σχέση έχει τόσες μεταφράσεις όσοι άνθρωποι υπάρχουν…
Τί σημασία έχει για εσένα αν οι σχέσεις είναι δύσκολες για όλους; θα αισθανθείς καλύτερα;
Εννοείται ότι και οι άντρες αισθάνονται έτσι, ίσως και χειρότερα. Εξάλλου μία σχέση απαιτεί δύο.