Φυσιολογικό… μια λέξη με τόσες συνδηλώσεις.
______________
Η ιστορία της Κατερίνας 19 Χρονών όπως την ξεχώρισα σήμερα.
κ.Ρένα είναι φυσιολογικό όταν ένα κορίτσι 17 χρονών τσακώνεται με την μητέρα του εκεινη να την κατεβάζει από το αυτοκίνητο και να τρέχει πίσω της;;;;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κατερίνα 19 χρονών
_______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Δεν μπορώ να σου πω ότι δεν έχω νιώσει αυτή την παρόρμηση ως γονιός, να παρατήσω το παιδί με το οποίο έχω έρθει σε σύγκρουση λες κι είναι ενήλικος. Το ομολογώ, το έχω νιώσει. Δεν το έχω κάνει όμως και δεν πρόκειται ποτέ να το κάνω. Επειδή συναισθάνομαι πάρα πολύ έντονα τους κινδύνους και την ευθύνη μου. Ιδιαίτερα σήμερα με τα τόσα που συμβαίνουν γύρω μας είναι ιδιαίτερα κακή επιλογή για την μάνα αυτό που περιγράφεις. Θα μπορούσε το παιδί να κινδυνέψει και σωματικά, όχι μόνον ψυχολογικά.
Με βάση αυτόν τον συλλογισμό, κι ας βάζω για μια φορά και το προσωπικό πρίσμα μέσα, δεν είναι υγιές το σκηνικό που περιγράφεις. Η λέξη “φυσιολογικό” σημαίνει κάτι που συμβαίνει στη φύση και μας αποπροσανατολίζει στην συγκεκριμένη συζήτηση.
Ο θυμός οφείλει να ελέγχεται κι η ευθύνη βαρύνει τον ενήλικο, όχι τον ανήλικο. Η ταπείνωση κι η ενστάλαξη φόβου δεν είναι tough love. Πάντα προέχει η προστασία του ανήλικου, πάντα. Η εμπιστοσύνη του παιδιού στο γονιό οφείλει να είναι ιερή και να μην προδίδεται. Το τίμημα για μια τέτοια προδοσία είναι ιδιαίτερα υψηλό.
Μου θυμίζει μια γαλλική ταινία, παιγμένη από πραγματικό πατέρα και γιο στους ρόλους, όπου σε κάποια φάση ο πατέρας κάνει ακριβώς αυτό στο γιο ως παιδί. (Βέβαια τον μαζεύει κατόπιν, αλλά η ζημιά έγινε…). Τα τραύματα είναι διαρκείας και δεν συγχωρούνται ούτε όταν το παιδί μεγαλώσει κι ωριμάσει. Όπως ακριβώς συνέβη με τους πραγματικούς ηθοποιούς.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εδώ πάει η φράση:
“Αυτά καλό είναι να μην γίνονται”….
Λίγος παραπάνω πολιτισμός δεν βλάπτει, ξεκάθαρα πολλοί δεν κάνουν για γονείς πάντως.
Συμφωνώ με το σχόλιο και ελπίζω να το διαβάσει η κοπέλα. Δυστυχώς δεν γίνεται κατανοητό ότι η γονεϊκότητα αποτελεί τεράστια ευθύνη και απαιτεί ωριμότητα, οι περισσότεροι γονείς απολαμβάνουν να ασκούν εξουσία μέσω αυτου του ρόλου περνώντας πολύ λάθος μηνύματα για τις ανθρώπινες σχέσεις σε πολύ κρίσιμες ηλικιακές περιόδους για την διαμόρφωση της προσωπικότητας τους και την αντίληψη του κόσμου γύρω τους. Βασικά είναι μια μορφή ψυχολογικής βίας που μπορεί να έχει δραματικές επιπτώσεις στο μέλλον και νομίζω αυτές οι δήθεν παιδαγωγικές μέθοδοι έχουν οδηγήσει στα σημερινά χάλια.
Δεν ταιριάζει η λέξη φυσιολογικός σε αυτό το ερώτημα. Η φυσιολογικότητα ή μη είναι μία κοινωνική συνιστώσα ορισμένη από τον άνθρωπο.
Το θέμα είναι ότι μία τέτοια συμπεριφορά είναι βαθιά κακοποιητική, επικίνδυνη και καταστροφική για ένα παιδί ή έφηβο. Εάν αυτή είναι δικιά σου εμπειρία, λυπάμαι πολύ! Αν δεν είναι, καλό είναι το άτομο που το έζησε να μιλήσει με ψυχολόγο.
Κι καλό είναι να μην κανονικοποιούμε τέτοιες παρορμήσεις. Εάν ένας γονέας έχει τέτοιες τάσεις, πρέπει να τις αναγνωρίσει και τρέξει σε ψυχολόγο. Δεν είναι ντροπή να βιώνει κάποιος δυσκολίες με την γονεϊκότητα. Κακό είναι να μην τις αντιμετωπίζει.
Όχι, δεν καλό.
Το να μπούνε τιμωρίες στα παιδιά είναι κομμάτι της δουλειάς του να είναι κανείς γονέας, αλλά οι τιμωρίες πρέπει να είναι σχετικές με την παρασπονδία, όχι καθαρά τιμωρητικες ούτε σε στυλ να τι μπορώ να σου κάνω κοίτα πόση δύναμη έχω απάνω σου.
Επίσης, εκπαιδευτικά, πρέπει να εξηγήσεις στο παιδί το λόγο της επιλογής της συγκεκριμένης τιμωρίας, γιατί ο γονέας έχει αρμοδιότητα και υποχρέωση να την επιβάλει, καθώς και αιτιολόγηση για την κλίμακας της τιμωρίας.
Κοινώς η μαμά που το έκανε αυτό, έκανε γκάφα ολκής. Είναι δουλειά του γονιού να κρατάει την ψυχραιμία του.
Συμφωνώ με το σχόλιο και ελπίζω να το διαβάσει η κοπέλα. Δυστυχώς δεν γίνεται κατανοητό ότι η γονεϊκότητα αποτελεί τεράστια ευθύνη και απαιτεί ωριμότητα, οι περισσότεροι γονείς απολαμβάνουν να ασκούν εξουσία μέσω αυτου του ρόλου περνώντας πολύ λάθος μηνύματα για τις ανθρώπινες σχέσεις σε πολύ κρίσιμες ηλικιακές περιόδους για την διαμόρφωση της προσωπικότητας τους και την αντίληψη του κόσμου γύρω τους. Βασικά είναι μια μορφή ψυχολογικής βίας που μπορεί να έχει δραματικές επιπτώσεις στο μέλλον και νομίζω αυτές οι δήθεν παιδαγωγικές μέθοδοι έχουν οδηγήσει στα σημερινά χάλια.
Όχι δεν είναι. Να σου πω και την περίπτωσή μου. Δούλευα απο τα 14 μου, τα καλοκαίρια. Έπιανα απόγευμα και γυρνούσα σπίτι 2. Μου βρήκαν τη δουλειά γνωστοί, επειδή η μητέρα μου ήταν άνεργη και δε στα 44 της δε μπορούσε να βρει δουλειά (βέβαια ως ενήλικη αργότερα που τα σκεφτόμουν, άνετα οι καλοθελητές γνωστοί θα μπορούσαν να βαλουν εκείνη στη θέση μου αλλά anyway.) Μία μέρα άργησα γιατί βγήκαμε με παρέα μετά τη δουλειά. Έβγαλα τη νύχτα στη σκάλα της οικοδομής γιατί με κλείδωσε απ’έξω. Δεύτερη φορά, στα 17, την έβγαλα σε ξενοδοχείο. Και όταν γύρισα πίσω τα ρούχα… Διαβάστε περισσότερα »
θα συμφωνήσω και εγώ μαζί σου, θεωρώ ότι λείπουν κρίσιμες λεπτομέρειες, είναι η πρώτη φορά που έγινε κακοποιητική? για ποιο λόγο τσακωθήκατε? και για να εξηγήσω την σκέψη μου με ένα πολύ συγκεκριμένο παράδειγμα. Επειδή ως παιδί έχω δεχθεί κακοποίηση στο μετα τον μεγάλο φόβο μου μήπως κακοποιηθούν ή πέσουν θύματα buling οι κόρες μου είναι μήπως οι ίδιες γίνουν θύτες. Γιαυτο από τώρα που μικρούλες κάνουμε άπειρες συζητήσεις για την διαφορετικότητα και την ανοχή. Λοιπόν για να γίνω πιο συγκεκριμένη αν η σχεδόν ενήλικη κόρη μου (η γράφουσα είναι 17 χρονών) μου έλεγε στο αυτοκίνητο ότι έβλαψε κάποιον μπορεί και… Διαβάστε περισσότερα »