H Ρένα απαντά: Είμαστε οι επιλογές μας;

Μήπως έκανα λάθος επιλογές όσον αφορά τα άτομα που διάλεξα για φίλους, δηλαδή εκείνους που πραγματικά θεωρούσα φίλους μου και τους εμπιστεύτηκα, οι οποίοι εξαφανίστηκαν χωρίς καμιά εξήγηση.

___________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Χαιρετώ τη Ρένα και την υπόλοιπη παρέα.
Εδώ και λίγο καιρό γράφω αυτό το κείμενο προσπαθώντας να βάλω σε μια τάξη κάποια πράγματα που σκέφτομαι κατά καιρούς και θα ζητήσω προκαταβολικά συγνώμη εάν βγει μεγάλο το κείμενο, αλλά θέλω πραγματικά να το βγάλω από μέσα μου.

Θα ξεκινήσω με το γεγονός ότι το 2024 δεν θα έλεγα ότι ήταν η καλύτερη μου χρονιά, καθώς μέσα σε 1 χρόνο έχασα κάποιους φίλους, δεν είχα δουλειά κι ας έψαχνα σαν τρελή από ΄δω και από ‘κει. Κυριολεκτικά ήταν μια δύσκολη χρονιά.

Η ιστορία δεν έχει να κάνει απαραίτητα με αυτούς, αλλά με το πως κατέληξα εγώ μετά από όσα βίωσα και το ποια είναι τα σημερινά μου συναισθήματα.

Αν και ήμουν ανοιχτή σε νέες γνωριμίες, δεν φοβόμουν τις νέες γνωριμίες, ήμουν γενικά ένα άτομο που δεν δένεται εύκολα, αλλά για να δεθώ, πρέπει να νιώσω ότι όντως ταιριάζουμε και με κάνει να νιώθω ότι μπορώ να τον/την εμπιστευτώ, μιας και δεν εμπιστεύομαι εύκολα ανθρώπους.
Δεν με ενδιέφερε να ανοίγω τον κύκλο μου, με ενδιέφερε να μπορούμε να συζητάμε για βαθύτερα θέματα/ζητήματα. Τα επιφανειακά ποτέ δεν μου έκαναν κούκου.
Σίγουρα δεν είμαι τέλεια, δεν έχω και το καλύτερο χιούμορ πραγματικά και το λέω εξαρχής όταν γνωρίζω άτομα για να μην δημιουργούνται παρεξηγήσεις, και όταν τυχαίνει να κάνω λάθη, προσπαθώ να τα διορθώνω.

Νομίζω είχα την πεποίθηση ότι τους είχα βρει αυτούς τους φίλους, όμως ίσως και να έκανα λάθος.

Το 2024 λοιπόν, μια από την παρέα, βίωσε έναν χωρισμό και της συμπαραστάθηκα όσο μπορούσα. Κάποια στιγμή το ξεπέρασε, και άρχισε να ξανά φλερτάρει, και ήμουν χαρούμενη για εκείνη που προχωρούσε.

Σε κάποια φάση, την πείραζα λίγο που φλέρταρε με ένα παιδί, και την ενόχλησε και μου το είπε. Το θέμα είναι ότι πραγματικά δεν θυμάμαι καθόλου να είπα αυτό που την πείραξε, όμως πήρα την ευθύνη και της ζήτησα συγνώμη. Της εξήγησα ωστόσο ότι δεν έχω πραγματικά τίποτα μαζί της, και ότι νιώθω περήφανη που τη βλέπω να προχωράει. Δεν το είπα έτσι για να το πω, το εννοούσα. Την είχα ρωτήσει επίσης αν είναι σίγουρη ότι το είχα πει, μου είπε ότι δεν ήταν σίγουρη. Εκεί ήταν που λίγο μπερδεύτηκα αλλά δεν το συνέχισα. Της επαναλάβα ότι αν όντως το είπα, ζητάω πραγματικά συγνώμη.

Το θέμα εδώ είναι ότι παρόλο που το συζητήσαμε, θεώρησα ότι λύθηκε το θέμα ή αυτό νόμιζα τουλάχιστον διότι δεν είχε δείξει κάτι πχ. Ότι δεν θέλει να έχουμε επαφές κτλ.

Εκείνη σταδιακά απομακρύνθηκε, δεν έμαθα ποτέ αν ήταν αυτός ο λόγος.
Κατάλαβα κάποια στιγμή ότι έπρεπε απλώς να προχωρήσω μπροστά, παρόλο που δεν μπορούσα να καταλάβω αν ήταν αυτός ο λόγος. Αν και την είχα ρωτήσει 3 φορές, τις 2 φόρες σε μήνυμα και τη 1 φορά όταν τη πέτυχα τυχαία σε έναν φούρνο, και όλες τις φορές έλεγε ότι απλώς δεν έμπαινε πολύ στο κινητό, ότι δεν βγαίνει πολύ, ότι συνήθως της στέλνουν μήνυμα κι εκείνη δεν πολύ απαντάει. Όμως οι πράξεις της δεν ταίριαζαν με τα λόγια της, έβλεπα ότι ήταν ξεκάθαρα απόμακρη μαζί μου.

Και είχα μπερδευτεί κι άλλο.

Η αλήθεια είναι ότι προτιμούσα να μου πει την ωμή αλήθεια τύπου “Ξέρεις κάτι, απομακρύνθηκα διότι δεν νιώθω ότι σου έχω εμπιστοσύνη” ή ξέρω γω “μετά από αυτό που έγινε δεν θέλω καμιά επαφή”, να έλεγε απλώς την αλήθεια, όποιος και αν ήταν ο λόγος.

Θα το δεχόμουν κι ας με στεναχωρούσε η απόφαση της και ας χανόμασταν μετά. Το προτιμώ αυτό από το να με άφηνε με την απορία για όλη την χρονιά, αναρωτώμενη αν είναι αυτός ο λόγος ή κάποιος άλλος λόγος.

Εγώ αυτό θα έκανα, θα έλεγα την αλήθεια, για τον λόγο απομάκρυνσης μου, από το να άφηνα τον άλλον με την απορία. Προτιμώ να έχω μια απάντηση, κι ας πονάει, τίποτα άλλο.
Όταν ξέρω ακριβώς τον λόγο, με βοηθάει να προχωράω. Όταν μένω με την άγνοια, μου το κάνει πιο δύσκολο να προχωράω. Από την άλλη, αυτό που μπορώ να καταλάβω είναι ότι δεν το διαχειρίζονται όλοι με τον ίδιο τρόπο, απλώς για μένα προσωπικά, η ωμή αλήθεια μου το κάνει πιο εύκολο να προχωράω.

Το συζήτησα με μια φίλη μου (γειτόνισσα μου), που κάναμε επί 5 χρόνια παρέα και της φάνηκε περίεργη η στάση της κοπέλας, (την ήξερε τη κοπέλα μιας και κάναμε όλοι μαζί παρέα). Της εξήγησα ότι δεν την κατηγορώ για κάτι, διότι μπορεί όντως να είπα αυτή τη κοτσάνα, δεν το αποκλείω. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι δεν θυμόμουν (και ούτε θυμάμαι) καθόλου να το είχα πει. Κάποια στιγμή απομακρύνθηκε κι εκείνη, απομακρύνθηκαν και οι υπόλοιποι, το έβλεπα κι με πονούσε.

Σε έναν από αυτούς τους φίλους, κάποια στιγμή τον είχα πετύχει τυχαία στο μετρό, μιλήσαμε λίγο και τον ρώτησα τι έχει γίνει και χαθήκαμε, και μου είπε απλώς “α όχι, απλώς έτυχε να χαθούμε”. Δεν ένιωθα ότι με έπεισε η απάντηση του, δεν ένιωσα ότι ήταν ειλικρινής μαζί μου, αλλά δεν το συνέχισα. Μπορεί όντως και να ήταν έτσι, δεν ξέρω. Δεν θα μάθω μάλλον ποτέ.

Αργότερα την ίδια χρονιά με τον πολύ καλό μου φίλο, είχαμε τσακωθεί. Είχαμε μόλις φτάσει Αθήνα από εξωτερικό (ήμασταν καλεσμένοι σε γάμο μιας κοινής μας φίλης που είχαμε χρόνια να τη δούμε), και μέχρι να φτάσουμε σπίτι του, προκείμενου να μαζέψω τα πράγματα και να τα αφήσω στο πορτμπαγκάζ του αμαξιού μου και να πάω σπίτι μου, το κινητό μου είχε κλείσει από μπαταρία. Τον ρώτησα αν μπορούσε να αφήσει μήνυμα στη μητέρα μου να την ενημερώσει ότι έχω φτάσει κι ότι σε λίγο θα είμαι σπίτι, και της άφησε μήνυμα. Τον ευχαρίστησα, αλλά μετά από λίγο μου επιτέθηκε πολύ άσχημα λέγοντας μου ότι δεν κοιτάω τον εαυτό μου, ότι παραμελώ τον εαυτό μου επειδή είμαι όλη την ώρα στο κινητό και ότι δεν είμαι καθόλου υπεύθυνη. Του εξήγησα ότι αν δεν ήμουν υπεύθυνη, δεν θα έμπαινα στη διαδικασία να φροντίσω να μάθει η μητέρα μου ότι είμαι Αθήνα και ότι σε λίγο θα είμαι σπίτι. Με ενδιέφερε όμως να ξέρει η μητέρα μου που είμαι, άσχετα αν ήμουν 30. Δεν τον είχα ξανά δει έτσι τόσο θυμωμένο και με τρόμαξε όλη αυτή η συμπεριφορά, ένιωσα εκείνη τη στιγμή ότι ήθελα να φύγω από το σπίτι του. Και το έκανα, έφυγα με τη βαλίτσα.

Δεν είμαι γενικά πολλή ώρα στο κινητό, ωστόσο για κάποιο λόγο εκείνες τις 3 μέρες που ήμασταν στο εξωτερικό, δεν επικοινωνούσε πολύ μαζί μου, και ένιωθα άβολα. Δεν το συνήθιζε αυτό.

Τον είχα ρωτήσει αν έγινε κάτι και δεν μου έλεγε, και επειδή ακριβώς δεν επικοινωνούσαμε, δεν έδειχνε να προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί μου, να μου πει τα δικά του, και δεν είχα κάποιο βιβλίο μαζί μου να διαβάσω, απλώς ήμουν στο κινητό για να περάσει η ώρα.
Το ίδιο συνέβη και στο αεροδρόμιο. Ήταν σιωπηλός, αλλά αν τον έπαιρνε κάποιος τηλ μιλούσε κανονικά, και δεν είχα με κάτι να ασχοληθώ, όποτε ήμουν με το κινητό.
Ήξερα ότι μου τελείωνε η μπαταρία, και σκεφτόμουν ότι έπρεπε πραγματικά να αγοράσω powerbank για να μην το έχω άγχος.

Μετά από αυτό το συμβάν, δεν απαντούσε καν στα μηνύματα μου, τον ρωτούσα αν μπορούσε να κανονίσουμε να τα πούμε από κοντά για να λύσουμε το θέμα, να καταλάβω τι ακριβώς συμβαίνει. Ο τρόπος που εξαφανίστηκε τελείως, δεν ήταν η πρώτη φορά, ήταν η 3η φορά. Τις άλλες φορές εξαφανιζόταν χωρίς λόγο και μου ζητούσε συγνώμη μετά, όταν τον ρωτούσα εναγωνίως αν είναι όλα καλά. Τέλος πάντων, το αποκορύφωμα ήρθε, όταν είδα ότι δεν απάντησε ούτε όταν του ευχήθηκα για τα γενέθλια του. Με πόνεσε πολύ αυτό. Παραδέχομαι ότι έκλαψα. Πολύ.

Αρκετό καιρό μετά έμαθα από έναν συνάδελφο μου, που έκανε πολλή παρέα με τον τότε κολλητό μου (χωρίς να τον ρωτήσω, μόνος του μου το είχε πει) , ότι τα ίδια έκανε και στον συνάδελφο μου. Όλο εξαφανιζόταν, όλο έκανε παρατηρήσεις, ποτέ δεν παραδεχόταν κάποιο λάθος που μπορεί να είχε κάνει, και ήταν ο λόγος που ο συνάδελφος μου είχε απομακρυνθεί. Δεν ήταν έτσι τόσα χρόνια, τα τελευταία χρόνια έγινε έτσι. Τώρα, δεν ξέρω τι να πω πραγματικά.

Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι αργοπορημένα συνειδητοποίησα, ότι όλο προσπαθούσα να διορθώσω κάτι, και ότι ίσως να μην το έκανα με τον σωστό τρόπο. Ή ίσως να μην χρειαζόταν καν να προσπαθήσω. Αργοπορημένα συνειδητοποίησα, ότι αν ο άλλος θέλει πραγματικά να σου εξηγήσει, θα το κάνει και χωρίς να ρωτήσεις, αν ο άλλος σε θεωρεί πραγματικά φίλη, θα μείνει ή θα φροντίσει να βρείτε λύση μαζί, πολύ απλά. Και το έμαθα αυτό στα 31 μου, διότι δεν ήταν κάτι που είχα ξανά βιώσει, ήταν η πρώτη μου φορά. Και μου είχαν έρθει όλα μαζεμένα μέσα σε 1 χρόνο.

Τώρα στα 32 μου, έχω κλειστεί στον εαυτό μου, φοβάμαι να κάνω γνωριμίες, στη δουλειά είμαι τυπική με όλους (προσλήφθηκα πρώτη φορά το Σεπτέμβρη του 2025) , και δεν κάνω αστεία για να μην γίνονται παρεξηγήσεις, πάρα μόνο κάτι ελάχιστα αστεία που τους κάνουν να γελάνε όντως με την καρδία τους.

Σκέφτομαι ωστόσο ένα πράγμα, “είμαστε οι επιλογές μας” ; Τι εννοώ; Μήπως έκανα λάθος επιλογές όσον αφορά τα άτομα που διάλεξα για φίλους, δηλαδή εκείνους που πραγματικά θεωρούσα φίλους μου και τους εμπιστεύτηκα, οι οποίοι εξαφανίστηκαν χωρίς καμιά εξήγηση. Ή μήπως είμαι εγώ πραγματικά τόσο λάθος και απομακρύνθηκαν από έμενα;
Eίναι ένα κομμάτι που με μπερδεύει διότι πιστεύω ότι αν είχα τις απαντήσεις, όλα θα ήταν ξεκάθαρα και θα ήξερα αν φταίω ή όχι. Ξανά λέω, θα προτιμούσα πραγματικά να μου πουν κατάμουτρα με ώμο τρόπο “δεν ταιριάζουμε” ή “δεν νιώθω ότι αυτή η φιλία μπορεί να συνεχιστεί”, κτλ κτλ. Υπάρχουν νομίζω ένα εκατομμύριο τρόποι να εξηγήσεις σε κάποιον τους λογούς της απομάκρυνσης σου, από το να τον αφήνεις με την απορία όταν σε ρωτάει.

Μήπως πρέπει να κάνω καλύτερες επιλογές και να δω αν θα υπάρξουν άνθρωποι που θα νοιαστούν πραγματικά για έμενα, πέρα από την οικογένεια μου;
Με την οικογένεια μου έχουμε πολύ καλές σχέσεις, ιδίως με την αδερφή μου, μιλάμε καθημερινά, βλέπω την 7 μηνών ανηψιά μου συχνά, και έχω έναν υπέροχο σύντροφο με τον οποίο είμαστε 1 χρόνο μαζί, και καταλαβαινόμαστε χωρίς να παρεξηγιόμαστε.

Έχω γνωρίσει καινούργια άτομα στη δουλειά, οι οποίοι φαίνονται να με συμπαθούν πολύ, ΄όπως κι εγώ τους συμπαθώ, καθώς κάποιες φορές βγαίνουμε έξω για φαγητό ή πηγαίνουμε σε παραστάσεις. Μια από αυτούς τυχαίνει να μένει κοντά σε μένα, και βγαίνουμε όταν βρίσκουμε χρόνο, όμως εγώ συνεχίζω να έχω τις επιφυλάξεις μου. Φοβάμαι κατά βάθος να ξανά περάσω τα ίδια, παρόλο που με εκείνους τους συναδέλφους νιώθω ότι έχω βρει ηρεμία.

Ο σύντροφος μου ας πούμε έχει 2 μακροχρόνιες φιλίες από τα νεανικά του χρόνια, τον θαυμάζω που έχει καταφέρει να διατηρήσει αυτές τις φιλίες, και αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι αν θα το έχω κι εγώ.
Δεν είχα την ευκαιρία να του γνωρίσω τον τότε κολλητό μου. Η φιλία μας διαλύθηκε πριν 2 χρόνια, και 1 χρόνο πριν ήταν που γνώρισα τον σύντροφο μου.

Εύχομαι πραγματικά να είχα φίλους, να θεωρούν και να νιώθω έχω μια σημαντική θέση στη ζωή τους. Να μπορούσα να λέω στον σύντροφο μου “θέλω να σου γνωρίσω τον/την τάδε πολύ καλό/ή μου φίλο/η”. Ώρες ώρες σκέφτομαι αν φταίει όντως η συμπεριφορά μου ή το ότι απλώς αυτοί οι φίλοι δεν ήταν για μένα; Ή απλώς είναι επειδή όσο μεγαλώνουμε, λιγοστεύει ο αριθμός των παρεών, και μένουμε με αυτούς που αξίζουν;
Tι πήγε τόσο λάθος;
Συγνώμη και πάλι για το μακροσκελές κείμενο.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Συγχυσμένη

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Γειά και σε σένα! Καλά έκανες και έστειλες, δεν πειράζει το μακροσκελές κείμενο, ευκαιρία να δούμε κάτι που διαβάζω κι ακούω αρκετά συχνά.

Ένα πράγμα που με εντυπωσιάζει, πραγματικά με εντυπωσιάζει βαθιά, θα έλεγα με ταράζει, είναι πόσο η γενιά στην οποία ανήκεις έχει χάσει κάθε επαφή με το πώς δομούνται οι κοινωνικές σχέσεις. Πιστεύω οφείλεται στην υποκατάσταση της δια ζώσης επαφής μέσω της τεχνολογίας, και συνακόλουθα της απομόνωσης των ατόμων στα εφηβικά και φοιτητικά τους χρόνια. Οι σημερινοί τριαντάρηδες μεγάλωσαν μέσα στην τεχνολογία. Ελπίζω να μην ακούγομαι εντελώς boomer, αλλά δεν το θυμάμαι πάντοτε τόσο αδέξιο και προβληματικό το να μιλήσεις με γνωστούς και φίλους, να δηλώσεις προθέσεις, έμοιαζε πιο ξεκάθαρο το τοπίο. Όχι ότι δεν υπήρχε μοναξιά και τότε, όχι, άλλο λέω. Επίσης θα επανέλθω στο γενεακό στο τέλος της απάντησης.

Πάμε να δούμε όμως το όποιο «λάθος» σε αυτά που περιγράφεις εσύ. Δεν σε μαλώνω, θα προσπαθήσω να σε βοηθήσω να δεις κάτι που δεν βλέπεις.

Ο τρόπος επικοινωνίας «μα πες μου τι σου έφταιξα» κι οι ταπεινωμένες αιτήσεις συγγνώμης φέρνουν ψυχολογικά το αντίθετο αποτέλεσμα. Αυτό που συμβαίνει να θες closure, δηλαδή μια ξεκάθαρη εξήγηση γιατί κάποιος απομακρύνθηκε, είναι μια δεδομένη ψυχολογική κατάσταση που είναι έτσι καλωδιωμένη στον εγκέφαλο όλων των ανθρώπων. Δεν αποτελείς εξαίρεση. Όταν κάτι μένει αόριστο και ξεκρέμαστο μας «τρώει» να ολοκληρώσουμε την διάδραση με κάποια ξεκάθαρη εξήγηση. Aυτή η διαδικασία εκκρίνει ντοπαμίνη, την ορμόνη της ανταμοιβής, επομένως άμα σου στερούν την ντοπαμίνη το σύστημα «κολλάει» και νιώθεις άσχημα, μένει κολλημένο σε αυτό που δεν ολοκληρώθηκε, το σκέφτεται συνέχεια. Είναι το λεγόμενο Zeigarnik Effect. Σε αυτό το μηχανισμό άλλωστε βασίζονται τα λεγόμενα cliff-hangers σε ταινίες, βιβλία και σειρές, να σε αφήσουν ξεκρέμαστο ώστε να ανυπομονείς για το επόμενο και το επόμενο. Όμως η επιθυμία αυτή προσκρούει στο πόσο άβολο γίνεται για τον άλλον άνθρωπο το να του απαιτείς το closure. Eίναι ακριβώς ο λόγος που ορισμένοι επιλέγουν το ghosting κι ο λόγος που το ghosting πονάει.

Για να απομακρυνθεί κάποι@, κάποιος λόγος υπάρχει. Ο λόγος μπορεί να είναι σημαντικός, μπορεί να είναι και ασήμαντος. Μπορεί να είναι προσωπικός (να σχετίζεται με σένα) ή μπορεί και να μην είναι, να αφορά το άλλο άτομο (πχ. ένα άτομο με αρνητικό σχολικό παρελθόν σε προσωπικό επίπεδο να θέλει να ξεκόψει από οτιδήποτε του θυμίζει την περίοδο εκείνη, με στόχο την επανεφεύρεση εαυτού).

Για την περίπτωση της φίλης κατά πάσα πιθανότητα υπέθεσε ότι η ατάκα σου εμπεριέχει κάποια κριτική για το ότι προχωρά (ίσως ότι έγινε γρήγορα ή ότι άργησε πολύ) ή για την επιλογή της. Δεν έχει μεγάλη σημασία. Δεν ήσασταν πραγματικές φίλες, η επικοινωνία στα μηνύματα και στον φούρνο (!) αυτό δείχνει. Ήσασταν γνωστές που κάνατε παρέα.
Για τον φίλο σου, σου εξήγησε γιατί θύμωσε. Δεν τον δικαιολογώ, όμως ήταν αρκετά σαφής. Πιθανότατα ήθελε μια άλλη επαφή, μια άλλη διάδραση, η οποία δεν ήρθε εκ μέρους σου καθώς απασχολούσουν με κάτι που έβρισκες πιο ενδιαφέρον από εκείνον, εν προκειμένω το κινητό σου. Δεν μπορώ να μπω στο μυαλό του, χίλιοι λόγοι μπορεί να υπήρχαν, αυτό ήταν όμως που τον τρίγγαρε, μπορεί να έκανε προβολή εκείνη την ώρα από κάποια άλλη σχέση που φέρθηκε το ίδιο και εξερράγη. Ξαναλέω, δεν δικαιολογώ τον τρόπο του.

Ο λόγος όμως που απομακρύνθηκαν κι οι δυο πιο «οριστικά» είναι κάτι που έκανες εσύ. Τους έβαλες ενώπιον της αμηχανίας τους. Ιδιαίτερα με την διάθεση να ταπεινωθείς σαν σκουλήκι μπροστά τους, δίνοντας τόσο έμφαση στο να ζητήσεις διακόσιες φορές συγγνώμη, αυτό τους κάνει να συνειδητοποιήσουν πιο βαθιά πόσο «σκληροί» υπήρξαν και να νιώσουν κάποιες τύψεις. Αυτή είναι η πιο σίγουρη συνταγή για να φύγει κάποιος. Όλοι κάνουν φιλίες, παρέες και σχέσεις για να νιώθουν καλά με τον εαυτό τους. Το πώς καθρεφτίζονται στον άλλο άνθρωπο. Όταν νιώθουν άβολα, απομακρύνονται. Είναι τόσο απλό κι απορώ που το συζητάμε τόσες φορές. Για να είναι κανείς ευχάριστος στην φιλία, πρέπει να εκφράζεται με τρόπο που δεν φέρνει τον άλλον σε άβολη θέση. Να πει ένα παράπονο εξυπακούεται, όχι όμως με τρόπο που προκαλεί αμηχανία, αλλά με τρόπο που προκαλεί υπευθυνότητα και διάθεση ισόμετρης συζήτησης. Αυτά τα «θα σου ζητήσω συγγνώμη γονυπετής» δημιουργούν απώθηση, μη σου πω και μια διάθεση αμφισβήτησης, σαν να σκέφτονται «μα καλά βλαμμένη είναι και δεν καταλαβαίνει τι με ενόχλησε;» Είναι ανθρώπινες αντιδράσεις, δεν τους δίνω δίκιο, τις αναλύω για να ξέρουμε με τι έχουμε να κάνουμε.

Επιπλέον μεγαλώνοντας και διαμορφώνοντας μια διαφορετική καθημερινότητα είναι κάπως αναμενόμενο να χάνονται οι παλιότερες επαφές, αυτές του σχολείου, των σπουδών, των πολύ νεανικών χρόνων, καθώς οι άνθρωποι περνούν διάφορα κοινωνικά ορόσημα. Κάτι τέτοιο μοιάζει να σου συμβαίνει. Καινούργιες φιλίες όμως μοιάζουν να δημιουργούνται. Τέλος, πιστεύω πως την γενιά σου την «κατέστρεψε» στο κοινωνικό κομμάτι της φιλίας και της παρέας η τηλεοπτική σειρά Friends, η οποία προβαλλόμενη σε επανάληψη τόσα χρόνια εδραίωσε μια έννοια φιλίας μη ρεαλιστική και βασισμένη σε εξωπραγματικές προσδοκίες. Είδατε πώς αλληλεπιδρούν κι αναρωτιέστε γιατί δεν σας συμβαίνει κι εσάς το ίδιο (για να μην πιάσω το Λόγω Τιμής για τους λίγο μεγαλύτερους). ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News