H Ρένα απαντά: Είχα άδικο που προσβλήθηκα;

Έπιασα τον εαυτό μου να αμφιβάλλει για την κρίση του!

_____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα,
Καλησπέρα και συγχαρητήρια για το safe place που έχετε καταφέρει να δημιουργήσετε!
Θα ήθελα να ακούσω τη γνώμη σου και των υπόλοιπων αναγνωστριών/ών για το προσωπικό θεμα που θα θέσω, κυρίως γιατί έπιασα τον εαυτό μου να αμφιβάλλει για την κρίση του.

Ξεκινώ με το ότι εδω και μερικά χρόνια έχω συνειδητοποιήσει ξεκάθαρα πια ότι οι γονείς μου είναι τοξικοί, με ο,τι αυτό συνεπάγεται: έχω υποστεί έντονη επίκριση-απόρριψη-έλεγχο, κυρίως στην ενήλικη ζωή μου, διότι πολυ απλα ποτέ δεν αποδέχτηκαν το γεγονός ότι διαγω τον ενήλικο βίο μου εκτός οικογενειακου πλαισίου, φεύγοντας από την πατρική στέγη στα 18 και ζώντας single έως τα 38. Το “σωστό” για αυτούς θα ήταν να μένω με τον μπαμπά και τη μαμά μέχρι να παντρευτω και να πάω να ζήσω με τον άντρα μου. Φυσικά δεν θα είχαν την ίδια άποψη αν είχαν γιο, αλλα αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Για να ερθω στο σημερα, προσφατα μετακόμισαμε με τον σύντροφό μου κ την 9 μηνων κόρη μας στην ίδια περιοχή με τους γονείς μου, ωστόσο οι σχέσεις μαζί τους παραμένουν τυπικές κ χωρίς πολλά πολλά. Τις προάλλες λοιπόν περνούσαμε από το σπίτι των γονιών μου, καθώς κάναμε τη βολτα μας και εγώ ανέβηκα πάνω γιατί ήθελε να μου δώσει κατι η μητέρα μου, ενώ ο σύντροφός μου εμεινε να περιμένει κάτω με το μωρό. Η μητέρα μου μόλις με ειδε μόνη μου, έντρομη μου λέει “άφησες το μωρό κατω μόνο του στο καρότσι?” (Ok δεν της ειχα πει στο τηλέφωνο λεπτομέρειες οτι θα ημασταν οι 3 μας, μονο οτι θα περνουσα ενημερωσα, αλλα και παλι…wtf??)

Και ερωτώ αγαπητή Ρένα και παρέα: μόνο εγώ νιώθω ότι πρέπει να θεωρείς τον αλλον εντελώς ηλιθιο, plus ανίκανο έως και επικίνδυνο γονιό, για να κάνεις μια τέτοια ερώτηση??? Με άλλα λόγια, δικαιολογειται το ότι ένιωσα προσβεβλημενη από την ερώτησή της ή μήπως αντιδρώ πλέον με υπερευαισθησια απέναντι στα λόγια των γονιών μου εξαιτίας του συσσωρευμενου “bullying” ολων των προηγούμενων χρόνων?

ΑΠΟ ΤΗΝ – Oversensitive?

_____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Να’σαι καλά, χαίρομαι που το λες, γι’ αυτό προσπαθούμε.

Νομίζω δικαιολογείσαι απόλυτα να προσβάλλεσαι.
Όχι τόσο επειδή πραγματικά πιστεύει η μητέρα σου ότι θα άφηνες το μωρό μόνο του κι ότι είσαι ανίκανη κι επικίνδυνη στο ρόλο σου. Όσο επειδή σε τιμωρεί μέσω αυτού του τρόπου (ψιλοασυνείδητα, ψιλοσυνειδητά) για το ότι τόλμησες να έχεις τυπικές σχέσεις μαζί τους, χωρίς πολλά πολλά. Εφόσον δηλαδή έχεις απορρίψει το δικό της καταπιεστικό γονεϊκό μοντέλο, ποιά είσαι εσύ που θα το παίξεις τώρα μάνα; Τώρα θα σου δείξει αυτή! Πάντοτε τέτοια πράγματα δεν εκκινούν από το πώς είναι ο άλλος, αλλά από κάποια προσωπική μας προβολή που του κάνουμε κι η οποία αντανακλά τις δικές μας φοβίες. Προφανώς η μητέρα σου κατανοεί ότι για να έχεις απομακρυνθεί κάπου το έχασε το παιχνίδι, κάπου απέτυχε στην δική της μητρότητα.

Το bullying των γονιών σου δεν τελείωσε, όμως, μόλις τώρα αρχίζει. Η μητρότητα  είναι το προνομιακό πεδίο του μισογυνισμού. Για να έχεις μωρό σε καρότσι είναι ακόμα μικρό. Περίμενε να ακούσεις ένα σωρό κριτικές για το πώς κάνεις τα πράγματα σε πρώτη ευκαιρία και κλιμακούμενα όσο το παιδί μεγαλώνει κι εμφανίζει δικές του πρωτοβουλίες και συμπεριφορές. Για όλα εσύ θα φταις. Η σοφότερη συμπεριφορά για εξοικονόμηση ενέργειας στο μέλλον είναι <ο γιατρός μας είπε να λέμε ναι> και να κάνεις στην πράξη αυτό που αποφασίζετε εσύ κι ο άντρας σου κάθε φορά.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News