H Ρένα απαντά: Έχω συναισθήματα για τον συνάδελφο

Με τον άντρα μου είμαστε δύο πολύ διαφορετικοί άνθρωποι με διαφορετικά ενδιαφέροντα, προτιμήσεις σε παρέες, επικοινωνιακά στιλ κοκ. Δεν μου έχει ξανασυμβεί να συναντήσω κάποιον, είτε πλατωνικά είτε ερωτικά, που να αισθάνομαι ότι ταιριάζουμε τόσο καλά σε τόσα επίπεδα.

_________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα
Είμαι παντρεμένη με δύο παιδιά. Με τον άντρα μου γνωριστήκαμε πολύ νέοι και έχουμε περάσει μαζί πολλές εξωτερικές δυσκολίες. Θεωρώ ότι, εκτός από τα παιδιά μας, μας δένει αμοιβαία αγάπη, τρυφερότητα και εκτίμηση, και παρά τα πολλά χρόνια σχέσης κάνουμε καλό σεξ. Παρόλα αυτά, η σχέση μας έχει διαχρονικά αρκετές εντάσεις, που προκύπτουν κυρίως από το γεγονός ότι είμαστε δύο πολύ διαφορετικοί άνθρωποι με διαφορετικά ενδιαφέροντα, προτιμήσεις σε παρέες, επικοινωνιακά στιλ κοκ. Έτσι, ενώ η οικογενειακή μας ζωή είναι κατά κύριο λόγο αρμονική και χαρούμενη, δεν μας έχουν μείνει πολλά πράγματα που να απολαμβάνουμε από κοινού ως ζευγάρι.

Πριν από δύο χρόνια περίπου ήρθε στην ομάδα μου στο γραφείο ένας νέος, single υπάλληλος και η χημεία ήταν άμεση. Παρόλα αυτά κρατήσαμε και οι δύο αποστάσεις, πράγμα που βοηθήθηκε από το γεγονός ότι τις περισσότερες μέρες του μήνα εργαζόμαστε από το σπίτι. Στην πορεία χρειάστηκε να δουλέψουμε σε ορισμένα πρότζεκτ μαζί, και γνωριστήκαμε καλύτερα. Δεν μου έχει ξανασυμβεί να συναντήσω κάποιον, είτε πλατωνικά είτε ερωτικά, που να αισθάνομαι ότι ταιριάζουμε τόσο καλά σε τόσα επίπεδα. Ανέπτυξα πολύ έντονα συναισθήματα για αυτόν τον άνθρωπο, τα οποία ήταν πιστεύω αμοιβαία. Δεν μπορώ να είμαι βέβαιη αφού ποτέ κανείς από τους δύο μας δεν πέρασε τα όρια (πράγμα που θα τον έριχνε στα μάτια μου), νομίζω όμως ότι μπορώ να εκτιμήσω την κατάσταση σε ένα αρκετά καλό βαθμό. Δημιουργήσαμε ωστόσο μια φιλική σχέση με αλληλοστήριξη και νοιάξιμο (αλλά και μια φοβερή από πλευράς μου έλξη). Τους τελευταίους μήνες αυτός έχει ξεκινήσει να βλέπει μια κοπέλα πιο σταθερά και η επικοινωνία μεταξύ μας έχει πια μειωθεί σημαντικά. Όταν βρισκόμαστε έχω την αίσθηση πως ακόμα διατηρεί τα όποια αισθήματα έχει για μένα αλλά το έχει πάρει απόφαση να προχωρήσει (και πολύ καλά κάνει, αφού εμάς δεν θα μας έβγαζε αυτό το πράγμα πουθενά).

Όμως Ρένα μου λείπει πάρα πολύ. Τα συναισθήματά μου γι’ αυτόν με βασάνισαν και με βασανίζουν ακόμα, αφού σε άλλες συνθήκες ίσως θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια πραγματικά όμορφη σχέση. Όπως έχουν τα πράγματα ξέρω ότι το να πληγώσω τρεις ανθρώπους που αγαπώ βαθιά για να κυνηγήσω τη δική μου φαντασίωση είναι αδύνατον να με κάνει ευτυχισμένη, αλλά την ίδια ώρα, προσπαθώντας να είμαι σωστή και δίκαιη, αισθάνομαι ότι η ζωή μου στεγνώνει.
Οπότε σου γράφω, όχι για να με βοηθήσεις να επιλέξω αλλά για να με βοηθήσεις να συμφιλιωθώ με τις επιλογές μου. Πώς το παίρνω απόφαση ότι κάποιες φορές απλώς η προσωπική μας ευτυχία δεν είναι και τόσο εφικτή;

ΑΠΟ ΤHΝ – Κλισεδούρα

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Αγαπώ το ψευδώνυμο που μου δείχνει ότι έχεις μυαλό και καταλαβαίνεις. Πάμε να το κάνω ταληράκια παρ’όλ’αυτά για να φανεί κάτι ολοκάθαρα.

Γράφεις «σε άλλες συνθήκες ίσως θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια πραγματικά όμορφη σχέση». Αυτό πού το βασίζουμε; Στο ότι σου προκάλεσε μια απίστευτη έλξη. Ή στο «Δεν μου έχει ξανασυμβεί να συναντήσω κάποιον, είτε πλατωνικά είτε ερωτικά, που να αισθάνομαι ότι ταιριάζουμε τόσο καλά σε τόσα επίπεδα.» Όμως μας λες ότι γνωριστήκαμε πάρα πολύ νέοι με τον άντρα σου, οπότε να υποθέσω ότι εφόσον δεν έχεις απατήσει, οι εξωσυζυγικές σαρκικές ερωτικές γνωριμίες του παρελθόντος τείνουν προς το μηδέν ή κάπου εκεί κοντά. Δεν έχεις δηλαδή κάποιο ικανό δείγμα ώστε να πεις ότι μπορείς να συγκρίνεις για το ταίριασμα! Αλλιώς είναι να συγκρίνεις ανάμεσα σε 5 άτομα, αλλιώς ανάμεσα σε 100. Μπορείς να συγκρίνεις με τον άντρα σου, κι αυτό το δέχομαι. Ποια ειναι όμως αυτά τα «τόσα επίπεδα» που ταιριάζατε με τον συνάδελφο, ένα -το κυριότερο, το ερωτικό- έλειπε. Τρώγατε μαζί, κοιμόσασταν μαζί, πηγαίνατε σινεμά μαζί, πηγαίνατε στις ίδιες συναυλίες μαζί, διαβάζατε από κοινού τα ίδια βιβλία; Αμφιβάλλω. Όλα πρέπει να γίνονταν στο μιλητό, όπου είναι πολύ εύκολο, υπερβολικά εύκολο να «συμφωνεί» κανείς με έναν άλλο άνθρωπο.

Ταυτόχρονα τον συνάδελφο τον κρίνεις από το λίγο που δουλέψατε μαζί κι από το πολύ που μιλούσατε σε επικοινωνία -μέσω μηνυμάτων να υποθέσω. Δηλαδή το δείγμα γραφής είναι μηδαμινό ως προς το αν θα εμφάνιζε πιθανώς την ίδια απομάγευση που παρουσίασε ο άντρας σου σε σένα με το πέρας των ετών. Στο κοντινό, το καθημερινό και το οικείο είναι που οι άνθρωποι χάνουν την φαντασιακή αχλύ του «ιδανικού» και κατεβαίνουν στο ανθρώπινο επίπεδο. Επομένως η φαντασία σου πλανεύτρα έχει πλάσει μια πιο ονειρική κατάσταση από την πραγματικότητα για το συνάδελφο. Μάλιστα, πιθανολογώ με αρκετή σιγουριά ότι αυτό το «κανείς από τους δύο μας δεν πέρασε τα όρια (πράγμα που θα τον έριχνε στα μάτια μου)» είναι που σε έκανε να κολλήσεις. Σκέφτηκες, όπως τόσες ακόμα γυναίκες ανά τους αιώνες, «τι σπουδαίος, τι γενναίος, πόσο σχεδόν ηρωικός που αντιστάθηκε τόσο στην έλξη του!» Δεν είναι καινούργια αυτά τα ψυχολογικά μοτίβα, πάνω σε αυτό έχει χτιστεί όλες ο «μύθος του ρομαντικού έρωτα»: είναι ο ανέφικτος έρωτας ενός ιππότη για την παντρεμένη δεσποσύνη, όπως τραγουδήθηκε στις βασιλικές αυλές της Γαλλίας του 14ου αιώνα κι ένθεν από τους τροβαδούρους. Είναι ακριβώς το ανέφικτο που προκαλεί αυτό τον μαζοχιστικό -και γι’αυτό ακαταμάχητο- «πόνο» που δημιουργεί μια περίεργη ικανοποίηση από την δυστυχία. Επειδή πονάς νιώθεις ότι το συναίσθημά σου έχει αξία. Αφού πονάς! Άρα είναι σπουδαίο. Ο ηθικός μαζοχισμός δεν είναι κάποια κίνκυ διαστροφή, είναι ολόκληρο φιλοσοφικό θεμελίωμα της ανθρώπινης συνείδησης. Είναι η έννοια του «πληρώνω για τις επιθυμίες μου». Είναι σύμφυτος με την ανθρώπινη συνείδηση, γι’αυτό συνυπάρχει με το θρησκευτικό συναίσθημα. Τα ζώα δεν έχουν μαζοχισμό, ούτε θρησκευτικό συναίσθημα.

Το ερώτημα που προκύπτει όμως από την αυτοσυγκράτησή του, και συγγνώμη που σου γκρεμίζω το όνειρο, είναι ένα κι είναι κάπως οδυνηρό: είμαστε απόλυτα σίγουροι βρε παιδάκι μου ότι καιγόταν όσο ακριβώς καίγεσαι κι εσύ; Μήπως ήσουν μια ευχάριστη ανάπαυλα στην δουλειά για εκείνον και μια επιβεβαίωση του Εγώ του ή παρεούλα στις λοιπές ώρες; Αν ισχύει αυτό, κι είναι πολύ συνηθισμένο να ισχύει κάτι παρόμοιο (το ξέρεις κι εσύ, εξ ου το Κλισεδούρα ψευδώνυμο) τότε καθόλου δύσκολο δεν ήταν να αντισταθεί. Δεδομένου ότι ήταν μάλιστα ελεύθερος, δεν είχε και ουσιαστικό περιορισμό από πλευράς του, εκτός της δικής σου οικογένειας και της κοινής εργασίας. Όμως οι πραγματικά ερωτευμένοι άνθρωποι που μάλιστα είναι ελεύθεροι θέλουν να διερευνήσουν τα όριά τους. Θα έκανε κρούση. Θα έλεγε κάτι. Θα ζητούσε να χωρίσεις. Ξέρω ‘γω, δεν είναι κάπως λογικό κάτι τέτοιο; Δεν ζούμε μέσα σε «μυθιστόρημα της επιφυλλίδας» του 19ου αιώνα ή στο La Belle Dame Sans Merci (όχι, νομίζατε η Μεντά κι η Δημουλίδου καινοτόμησαν;)

Και προχωρώ στο άλλο που γράφεις για τον άντρα σου: «μας δένει αμοιβαία αγάπη, τρυφερότητα και εκτίμηση, και παρά τα πολλά χρόνια σχέσης κάνουμε καλό σεξ. Παρόλα αυτά, η σχέση μας έχει διαχρονικά αρκετές εντάσεις, που προκύπτουν κυρίως από το γεγονός ότι είμαστε δύο πολύ διαφορετικοί άνθρωποι με διαφορετικά ενδιαφέροντα, προτιμήσεις σε παρέες, επικοινωνιακά στιλ κοκ. Έτσι, ενώ η οικογενειακή μας ζωή είναι κατά κύριο λόγο αρμονική και χαρούμενη, δεν μας έχουν μείνει πολλά πράγματα που να απολαμβάνουμε από κοινού ως ζευγάρι.»

Για τι είδους εντάσεις μιλάμε; Λες διαχρονικά. Εφόσον υπήρχαν από την αρχή οι διαφορές σας γιατί δεν χωρίσατε αλλά κάνατε και δυο παιδιά από πάνω; Τα παιδιά δεν φτιάχνουν τη σχέση, αναδεικνύουν τα εγγενή προβλήματά της. Ταυτόχρονα πώς συμβιβάζεται το «αισθάνομαι ότι η ζωή μου στεγνώνει» με την «αρμονική και χαρούμενη ζωή»; Δεν θέλω να ακουστώ αυστηρή, υπάρχει όμως σε όλες τις μακροχρόνιες σχέσεις, και δη αυτές που ξεκινάνε από τα πρώτα νεανικά χρόνια, μια στιγμή που αναρωτιέται κανείς «δηλαδή αυτό ήταν; δεν θα ξαναερωτευτώ ποτέ ξανά μέχρι να πεθάνω;», Κι ακολουθεί μια υπαρξιακή απελπισία. Και τότε έρχεται η τέλεια καταιγίδα. Κινδυνεύεις να απλώσεις τον έρωτά σου ως μπουγάδα στον ήλιο για να πέσει πάνω της κάποιος που θα σε έλξει και που δεν έχει τους ίδιους προβληματισμούς, γιατί δεν έχει περπατήσει στα δικά σου παπούτσια, και κάθεσαι τότε κι υποφέρεις από το ανέφικτο της κατάστασης. Κι αποκτάς και σκισμένη μπουγάδα! Ζητάς να μην κλωτσήσεις το δεδομένο, αλλά να νιώσεις και την έξαψη της πρώτης αγάπης ξανά. Η ζωή όμως δεν είναι δράμα, είναι η βίωση της πραγματικότητας. Αυτή τη στιγμή έχεις μια οικογένεια με έναν σύζυγο που δεν περνάτε κακά, απλά δεν περνάτε ιδανικά ή τέλος πάντων συναρπαστικά. Έχετε από κοινού συζητήσει πώς θα μπορούσε αυτό να διορθωθεί; Υπάρχει περιθώριο να τα βρείτε κάπου στη μέση; Έχετε την διάθεση να προσπαθήσετε; Του έχεις εξομολογηθεί ότι δεν είσαι πια ερωτευμένη; Τον απασχολεί αν δεν είσαι ερωτευμένη; Είναι εκείνος ακόμη, δεν είναι, τον απασχολεί αν είναι; Αυτά είναι ζωτικά ζητήματα για κάθε μακροχρόνια σχέση με ελπίδα να συνεχίσει. Αν δεν υπάρχει πλέον διάθεση, ένας είναι ο δρόμος: χωρίζεις και ζείτε χωριστά. Κι είσαι έτσι ελεύθερη να κυνηγήσεις οποιαδήποτε φαντασίωση. Άλλωστε στις φαντασιώσεις δεν υπάρχει χαλινάρι, δεν θα βάλουμε και αστυνομία, στην καθημερινότητα είναι που ζορίζει το πράγμα. Να είναι όλοι ταυτόχρονα ευχαριστημένοι με συμβατικό τρόπο δεν γίνεται, επειδή η μονογαμία είναι η default συνθήκη του γάμου της μεσαίας τάξης όπως βιώνεται τα τελευταία 150 χρόνια περίπου.

Η Ρένα απαντά: Τι εννοείς “δραματοποιούμε λόγω ηθικού μαζοχισμού”;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News