Δεν μπορείς και δεν πρέπει να κάνεις τον ψυχολόγο του αδερφού σου.
____________________
Η ιστορία της Ανάδελφης όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Για να είμαι ειλικρινής, αποφάσισα να σου γραψω γιατι έχω φτάσει σε σημεία οριακά οσον αφορά οικογενειακό μου ζήτημα. Και εξηγώ.
Είμαι 45 ετών κάτοικος Αθήνας, ενώ η υπόλοιπη οικογένεια (αδερφός και γονείς) μένει επαρχια. Τοσο εγώ όσο και ο (κατά ένα χρόνο μικρότερος) αδερφός μου μεγαλώσαμε με την βασική γραμμή να μοιραζόμαστε τα πάντα με τους δικούς μας. Πρακτικά αυτό μεταφράζεται στο ότι επιθυμουν να ξερουν το οτιδήποτε. Σε πολύ μικρότερες ηλικίες αυτό ειχε αποδειχθεί ανακουφιστικο, διότι ως παιδί γνώριζα ότι μπορώ να μοιράζομαι κάθε σκέψη/πράξη με τους δικούς μου και να βρίσκουμε από κοινού λύσεις. Με την πάροδο των χρόνων ανακάλυψα την αξία της ιδιωτικοτητας, κάνω ψυχανάλυση αρκετά χρόνια, γιατί θεωρώ ότι με κανει καλύτερο άνθρωπο και μοιράζομαι με τους δικούς μου όσα ΜΟΝΟ Θέλω να μοιραστώ. Φυσικά το ίδιο ισχύει και για αυτούς, γνωρίζουν ότι μπορούν να μου πουν το οτιδήποτε μεν, αλλά φυσικά κρατούν και θέματα υποθέτω για τον εαυτό τους.
Το μεγάλο προβλημα είναι με τον αδερφό μου. Και συγκεκριμένα με τον αδερφό μου οταν χωρίζει από σχέση, όταν για την ακρίβεια τον χωρίζουν. Πριν από δέκα μήνες, η επί ένα χρόνο σύντροφος του τον χώρισε εν μια νυκτί, δίχως εξηγήσεις. Ξέρω οτι υπήρχαν κάποιες διαφορετικές απόψεις ζωής μεταξύ τους, αλλά η εικόνα που η κοπέλα έβγαζε προς τα έξω ήταν εκείνη της ευτυχίας. Στην πράξη εννοείται πως εντέλει δεν είμαι καθόλου σίγουρη τι ίσχυε και τι όχι.
Έκτοτε ο αδερφός μου περνάει μια σαφώς έντονη καταθλιψη την οποία δεν παραδεχεται, ζει καθημερινά με το ερώτημα “πως να την κάνει να γυρίσει πίσω”, αρνειται να πάει σε ψυχολόγο και το έχει ρίξει στο (πολύ) ποτο. Είναι λειτουργικός μέσα στην ημέρα του, αλλά το βράδυ αρνείται να πάει έξω από φόβο μήπως τη δει με κάποιον άλλο ή μήπως ακούσει κάτι σχετικό. Καθημερινά επίσης μετά τη δουλειά δημιουργεί επίτηδες σκηνές ενάντια στη μητέρα μου, είτε γιατί δεν του προσφέρει κάποια λύση, ειτε γιατί δεν του λέει πράγματα που εκείνος θέλει να ακούσει.
Όταν η μητέρα μου τα φτύνει ψυχολογικά, παραλαμβάνω εγώ δια τηλεφωνου τη σκυτάλη περνοντας ατελείωτες ώρες να τον ακούω, να τον παρηγορω κλπ.
Στον ίδιο τον πατέρα μου δεν απευθύνεται καν, διότι δεν τον βολεύουν οι απαντήσεις που θα πάρει.
Ωστόσο τους τελευταίους μήνες όλο αυτό με υπερβαίνει. Η ζωή των δικών μου διαμορφώνεται με το πως θα ξυπνήσει ο αδερφός μου. Η αν θα ακούσει κάτι. Η ζωή η δική μου επίσης έχει επηρεαστεί πολύ, καθώς δεν αντέχω άλλο να κάνω τον ψυχολόγο και τη “νοσοκόμα” σε έναν άντρα 44 ετών. Έχω προσπαθήσει άπειρες φορές να τον πείσω να δει ειδικό. Αρνείται. Έψαξα του βρήκα εγώ αυτόν που θεωρείται ο καλύτερος στην περιοχή. Δεν πήγε ποτέ. Είμαστε η οικογένεια του και τον αγαπάμε και υποφέρουμε επειδή είναι στην κατάσταση αυτή. Όμως και εμείς είμαστε άνθρωποι με δικά τους θέματα ο καθένας. Ζητήματα που ούτε του περνούν από το μυαλο.
Είμαστε η οικογένεια του αλλά οπωσδήποτε όχι οι αρμόδιοι επαγγελματίες που θα μπορούσαν να δώσουν σωστές κατευθύνσεις.
Συγγνώμη για το τεράστιο σεντόνι, μα ειλικρινά δεν ξέρω πλέον τι άλλο να κάνω.
ΑΠΟ ΤΟΝ – Ανάδελφη
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Αγαπητή φίλη χαίρομαι που μας έγραψες και σίγουρα θα σε ανακούφισε που τα έβαλες σε μια τάξη και εκφράστηκες.
Έχεις κάνει (και συνολικά η οικογένειά σας) το καλύτερο δυνατόν για τον αδερφό σου. Μπράβο σας, δεν είναι αυτονόητο. Και μόνο που νιώθει ότι μπορεί να σας πει το οτιδήποτε και τον αντιμετωπίζετε με συμπάθεια κι ενδιαφέρον είναι μια οικογενειακή κατάκτηση.
Από δω και πέρα όμως η συνεχής επιφόρτισή σας εκ μέρους του αποτελεί χειριστικότητα. Πράγματι, δεν είστε επαγγελματίες. Ούτε μπορείτε να κάνετε κάτι εσείς για να μην τον χωρίζουν αυτόν. Και το πρόβλημά του, ότι τον χωρίζουν δηλαδή, έχει βάση σε κάτι που πρέπει να διερευνήσει ο ίδιος, με τον εαυτό του και τον θεραπευτή του. Αν δεν θέλει, κακό του κεφαλιού του, εκείνος θα μείνει χωρίς τη σύντροφο που τόσο επιθυμεί. Αυτό να του πεις την επόμενη φορά, κι ευγενικά αλλά σταθερά να του κλείσεις το τηλέφωνο “επειδή έχω και δουλειές τώρα”. Μια-δυο, θα το καταλάβει.
Ο πατέρας σου που δεν του λέει αυτά που θέλει να ακούσει, αλλά προφανώς του επισημαίνει τα δικά του λάθη, βλέπεις, δεν είναι αυτός που επωμίζεται την συνεχή κλάψα. Ούτε το πρόβλημα με το ποτό λύνεται από σας, κι ιδιαίτερα τη μητέρα σου. Πρέπει ο ίδιος ο άνθρωπος που έχει εθιστεί να θέλει να απαλλαγεί από τον εθισμό. Το γεγονός ότι όπως καταλαβαίνω μένει με τους δικούς σας στο ίδιο σπίτι, πάντως, είναι προβληματικό. Αν υπάρχει η δυνατότητα πρέπει να χωριστούν. Ας μείνει μόνος μέχρι να λύσει το θέμα του. Απαιτήστε το.
Έχει σημασία να ξέρουμε να ακούμε, έχει όμως άλλη τόση σημασία να ξέρουμε να μην ακούμε άλλο. Γιατί κι εμείς έχουμε ψυχική υγεία που είναι κρεμασμένη στην άκρη της κλωστής, με τόσα που ζούμε και βλέπουμε κάθε μέρα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

Και ακόμα αναρωτιέσαι γιατί η λεγαμενη τον χωρισε και εξαφανίστηκε? Εγώ διάβασα για ένα αλκοολικό,μισογυνη και εμμονικο μπέμπη ο οποίος αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες της ζωής του . Και ναι,είναι πααααρα πολυ μεγάλος για να τον νταντευει η μάνα σας και εσύ. Πρέπει να πιάσεις τους γονείς σου και να μιλησετε: αν δεν μπορεί μόνος του να αναλάβει την ευθύνη του εαυτού του ,πρέπει να τον αναγκάσετε. Και όταν λέω να τον αναγκάσετε, εννοώ να σταματήσει να μένει με τους γονείς σου και να πάει κάπου μόνος του να νοικιάσει. Δώστε του όπως φεύγει και μια καρτουλα ενός καλού… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι κιόλας πολύ σύνηθες και χαρακτηριστικό που παλι οι θηκυκες συγγενείς ενος άνδρα, επιφορτίστηκαν με το βαρος της συναισθηματικής εργασίας αυτού του κλαψα.
Όπως είπε η Ρένα, είναι καλο να ακούμε και να νοιαζόμαστε για τους δικούς μας ανθρώπους αλλά όταν είναι μονόπλευρο, είναι συναισθηματικη εργασία που μας ζητά ο άλλος και αυτό δεν είναι ανεκτο.
Επισης βλαπτει και τον ιδιο , η εκφορτιση του αγχους και της δυσφοριας του στα μελη της οικογενειας του , καθως παρατεινει την συναισθηματικη του εξαρτηση απο τους οικειους του και την αποφυγη ουσιαστικης ενηλικιωσης του.Οπως αναφερει η γραφουσα καποτε ,στην παιδικη και εφηβικη ηλικια , αυτο τροφοδοτηθηκε απο τους γονεις ,ισως υπερβολοκα ,για να κατευνασει τα δικα τους αγχη…απο τοτε περασαν δεκαετιες…πλεον σαν ωριμος ανθρωπος οφειλει να βρει ωριμοτερους μηχανισμους αμυνας ,με στοχο την αυτονομια του.Φυσικα ,μεσω εξειδικευμενης βοηθειας , απο ειδικο ψυχικης υγειας ,οπως εκανε και η γραφουσα και οπως προτειναι και η Ρενα.
44 χρονών με βαρέα κοντεύεις στην σύνταξη,δεν κάθεσαι να κλαιγεσαι στην μαμά σου γιατί σε παράτησε η κοπέλα σου. Ωφειλετε αφού δεν καταλαβαίνει ο ίδιος να κόψετε τον ομφάλιο λώρο και να του δώσετε να καταλάβει ότι πρέπει ο ίδιος να φροντίσει τον εαυτό του και να μην περιμένει την τροφή του μασημένη. Δυστυχώς πρέπει να γίνουν δυσάρεστες αλλά απαραίτητες συζητήσεις στην οικογένεια σας. Δεν μπορείτε να λειτουργείτε πλέον ως ενιαίο σώμα,δεν είστε ανήλικοι, είστε ξεχωρίστες μονάδες και προσωπικότητες που πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες του εαυτού τους.
Σου γράφω ως το μεγαλύτερο παιδί μιας πολύτεκνης οικογένειας που έχει αναλάβει κατά καιρούς διάφορα βάρη. Είναι όμορφο που είστε δεμένη οικογένεια και μπορείτε να στηρίζεστε ο ένας στον άλλο όμως αυτή η κατάσταση δεν βοηθάει κανέναν σας. Πρέπει να θέσεις τα όριά σου και να σταματήσεις να εμπλέκεσαι τόσο. Ο αδερφός σου δεν είναι δική σου ευθύνη. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΕΥΘΥΝΗ. Ούτε η μητέρα σου είναι. Το ξέρω ότι δεν είναι εύκολο. Η ψυχοθεραπεία όμως μπορεί να σε βοηθήσει. Πες του ότι μπορείς να του κλείσεις ραντεβού σε ψυχολόγο αν θέλει να πάει αλλά κάνε ξεκάθαρο ότι δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Ο μικρότερος (κατά ένα χρονο) αδερφός είπαμε, ε; Μήπως κάπως τον έχετε κακομαθει;;; (εκτός αν υπάρχει άλλη περίπτωση ψυχικής ή σωματικής υγείας κ είστε κάπως υπερπροστατετυτικοι). Είναι ωραίο που μεγαλώσατε σε μια οικογένεια που να μπορείτε να μοιράζεστε πράγματα, αλλά το θέμα είναι ολες οι συμβουλές να είναι ευπρόσδεκτες, κ όχι μόνο αυτές που βολεύουν. Ως γενικότερη στάση ζωής θα σου πρότεινα να κάνεις πράξη τις οδηγίες για ώρα ανάγκης που λένε οι αεροσυνοδοί στα αεροπλανα: πρώτα βάζουμε τη μάσκα οξυγόνου σε εμάς κ μετά στο παιδί (ή άλλο ατομο) που είναι δίπλα μας. Άρα κοίτα πρώτα να είσαι εσύ… Διαβάστε περισσότερα »
Ζω την ίδια ακριβώς κατάσταση με τον αδερφό μου. Μια τα ερωτικά του, μια τα επαγγελματικά του.
Τον έχω βοηθήσει πολύ,αλλά προσπαθώ να βάλω όρια. Με αποκαλεί σκληρόπετση και αναίσθητη γι αυτό.
Μετά από πολύ πίεση τον κατάφερα να επισκεφθεί ψυχολόγο κ έχω σωθεί.
Πίεσε κ άλλο για ψυχολόγο.
Αλλιώς θα ξοδευεις χρήμα κ χρόνο στον ψυχολόγο σου για τον αδερφό σου.
Είναι κρίμα
Δυστυχώς και η μάνα σου και εσύ, θέλοντας να τον βοηθήσετε, το μόνο που κάνετε είναι να του ενισχύετε την συμπεριφορά. Τον επιβραβεύετε. Για ποιο λόγο να κάνει κάτι για τον εαυτό του, όταν έχει εσάς δίπλα του να κάνετε όλη την προσπάθεια αντί για εκείνον? Αυτό που περιέγραψες, δεν αντέχεται ούτε για 2 μήνες, πόσο μάλλον για έναν ολόκληρο χρόνο. Είναι απόλυτα λογικό να αισθάνεσαι εξαντλημένη. Έχεις στερέψει ψυχολογικά, προσπαθώντας να κάνεις έναν ενήλικα να σταθεί στα πόδια του. Το μόνο αστείο κομμάτι της υπόθεσης, είναι που σου κάνει εντύπωση γιατί χώρισε ξαφνικά. Όλοι εδώ αναρωτιόμαστε πως είναι δυνατόν… Διαβάστε περισσότερα »