H Ρένα απαντά: Έχω αποκοπεί από τους ανθρώπους

Χρειάζεται χρόνο επεξεργασίας και το ένα και το άλλο περιστατικό.

___________

Η ιστορία της Στρείδι όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Από τη στιγμή που απέκτησα συναίσθηση του εαυτού μου, κατάλαβα πως είμαι πολύ πιο εσωστρεφής απ’ ό,τι νόμιζα. Και πλέον ενδέχεται αυτό να δημιουργεί προβλήματα.

Λίγο context: Στην επιφάνεια των κοινωνικών επαφών ανταπεξέρχομαι μια χαρά: το έχω με το λέγειν, μπορώ να μιλήσω με αρκετή άνεση σε κοινό, αναλαμβάνω ηγετικούς ρόλους και δεν έχω πρόβλημα να ξεκινάω συζητήσεις όταν χρειάζεται. Σπάνια νιώθω όμως την ανάγκη να είμαι με κόσμο, σπάνια με καλύπτει η παρέα των άλλων περισσότερο από την παρέα του εαυτού μου. Ειδικά φίλους, δυσκολεύτηκα πολύ να βρω. Έχω συνδεθεί πολύ βαθιά με 2-3 άτομα στη ζωή μου, κατά βάση σε ερωτικές σχέσεις, αλλά ως εκεί. Στους υπόλοιπους δύσκολα εμπιστευόμουν τον εαυτό μου και δύσκολα περνούσα καλά μαζί τους. Συνήθως σκεφτόμουν στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι, αν φερόμουν με απόλυτη διαφάνεια, θα άφηνα την παρέα και θα πήγαινα να περάσω χρόνο μόνη μου.

Μέχρι τώρα αυτό δεν έμοιαζε να είναι ιδιαίτερο πρόβλημα, παρότι πολλές φορές με έφερνε στο σημείο να βρίσκω δικαιολογίες για να μην συναντηθώ με κάποιον κλπ. Το φετινό καλοκαίρι όμως συνέβησαν πολλά πράγματα που με έκλεισαν ακόμα περισσότερο στον εαυτό μου.

Αρχικά χώρισα με το αγόρι μου μετά από 4 χρόνια σχέσης (είμαι 20 χρονών), με δική μου απόφαση, διότι δε μπορούσα να υπομείνω ορισμένα στοιχεία της συμπεριφοράς του, τα οποία εκείνος αδυνατούσε να αλλάξει άμεσα. Ήταν ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους με τους οποίους αισθανόμουν ότι περνάω όντως όμορφα, ότι δε χρειάζεται να αναγκάζω τον εαυτό μου να κάνει οτιδήποτε, ότι μπορώ να αφήσω ελεύθερα όλα τα στοιχεία της προσωπικότητάς μου μαζί του.

Η απουσία του, σε συνδυασμό με τις ενοχές που αισθανόμουν επειδή τον πλήγωσα χωρίζοντάς τον, ήταν η αρχή της δικής μου αποστασιοποίησης από όλους τους άλλους. Μερικές εβδομάδες μετά έχασα ένα πολύ κοντινό μου οικογενειακό πρόσωπο που πάλευε χρόνια με τον καρκίνο. Ήξερα ότι κάποια στιγμή θα πέθαινε και ήταν αρκετά μεγάλος, αλλά και πάλι η απώλεια με έκανε κομμάτια.

Από τότε ως τώρα δεν υπήρχε η παραμικρή διάθεση να κάνω κάτι που περιλαμβάνει άλλους ανθρώπους εκτός της οικογένειάς μου. Μοναδική εξαίρεση ένας πάρα πολύ καλός παιδικός μου φίλος (ένα από τα 2-3 άτομα), ο οποίος αυτή τη στιγμή ζει μακριά.

Και ενώ βλέπω το θάνατο του οικογενειακού προσώπου να έρχεται, ο φίλος μου αρχίζει από το πουθενά να αποστασιοποιείται. Ούτε απαντήσεις σε μηνύματα ούτε τίποτα. Του στέλνω να τον ενημερώσω για το θάνατο, ελπίζοντας στη στήριξη που πάντα παρείχε ο ένας στον άλλον σε δύσκολες στιγμές, και απαντάει ψυχρά μετά από τρεις μέρες. Και συνεχίζει τις αραιές και αδιάφορες απαντήσεις μέχρι τώρα.

Ο φόβος ότι πρόκειται να χάσω και αυτό το άτομο είναι εκείνος που με έχει αποτελειώσει. Αισθάνομαι πως δε θέλω να ξαναπροσπαθήσω ποτέ να βρω νέα σχέση και νέους φίλους, ή να ενισχύσω τις ήδη υπάρχουσες φιλίες μου. Οι φίλοι μου βέβαια ήταν πολύ υποστηρικτικοί και στο χωρισμό και στο θάνατο, πράγμα που μας έφερε και λίγο πιο κοντά, αλλά αφενός ήταν ο καθένας στην πόλη του/στο χωριό του λόγω καλοκαιριού και αφετέρου πάλι αισθάνομαι στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι μας χωρίζει τεράστια απόσταση, ότι η επαφή μαζί τους δε με γεμίζει τόσο.

Δεν έχω ενέργεια και θέληση ούτε για τους φίλους ούτε για νέες γνωριμίες. Θέλω απλώς να είμαι με τον εαυτό μου και να κάνω ό,τι με ανακουφίζει, από κοίταγμα ταβανιού μέχρι συγγραφή μέχρι φαγητό μόνη μου μέσα ή έξω από το σπίτι.

Όσο κι αν το θέλω όμως αυτό, είναι εφικτό και υγιές; Είναι πρόβλημα που οι συνεχόμενες ματαιώσεις του τελευταίου καιρού μου έχουν ρουφήξει την λίγη θέληση που είχα να αλληλεπιδράσω με κόσμο; Αυτά είναι τα ερωτήματα που με ταλαιπωρούν.

ΥΓ: Ζήτησα πριν λίγο εξηγήσεις από τον εν λόγω φίλο, και ΟΤΑΝ απαντήσει θα ξεκαθαρίσω τι ήταν αυτό που με πλήγωσε. Οπότε δεν έχω προδικάσει ακόμη το τέλος της φιλίας μας. Επίσης έχω επιδιώξει τις συνεδρίες με δωρεάν ψυχολόγο, αλλά υπάρχει λίστα αναμονής και ένιωθα πως αν δεν τα έβγαζα τώρα από μέσα μου θα έσκαγα. Γι’ αυτό και το σεντόνι.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Στρείδι

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Φίλη συλληπητήρια, Είναι ηλίου φαεινότερο ότι πενθείς και για το θάνατο, και για τον χωρισμό. Είναι οι πρώτες σου αποκλειστικά ενήλικες εμπειρίες κι είναι λογικό να τις νιώθεις συντριπτικές.

Το πένθος ειδικά είναι κάτι εξατομικευμένο και δεν το περνούν όλοι όμοια. Χρειάζεσαι χρόνο κι οι φίλοι ήταν εκεί αλλά οι φίλοι έχουν και τα δικά τους. Κι έτσι είναι η ενήλικη ζωή. Άσε που απομακρύνονται ενίοτε από αμηχανία…

Θα έλεγα ότι πρέπει να δώσεις άφεση στον εαυτό σου για τον χωρισμό (δεν έκανες έγκλημα) και χρόνο για την διαχείριση του πένθους. Και στο μετσξύ να κάνεις πράγματα που σε ευχαριστούν χωρίς τύψεις.

Μεγάλη αγκαλιά!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News