H Ρένα απαντά: Δυσκολεύομαι να βάλω όρια στους άλλους, κυρίως εξαιτίας της μητέρας μου

Ρενα, γεια σου. Σε ευχαριστουμε για τις απαντησεις σου.

Δυσκολευομαι να βαλω ορια στους αλλους εξαιτιας κυριως της μητερας μου. Για αυτο σου γραφω. Ειμαι ενοχικη για ολα, ενω ειμαι οκ με μερικες αποφασεις μου. Δεν μπορω αλλο να κανω οσα μας επιβαλει η κοινωνικη ευγενεια χωρις να το νιωθω.

Θα σου αναφερω δυο παραδειγματα. Μετακομισα προσφατα σε μια γκαρσονιερα διπλα στους δικους μου, που εμεινε αδεια. Ειναι των γονιων μου το σπιτι. Η κολλητη της μητερας μου, την οποια υπεραγαπω, να το αναφερω αυτο, πηγε επισκεψη στη μαμα μαζι με την αδερφη της. Α, να δουνε πως εκανα το σπιτι! Τσουπ, χτυπησανε με τη μανα μου, εγω δεν ηξερα πως ηταν μαζι, ανοιξα με το βρακι, γενικα εγινα εξαλλη μετα, και η μανα μου τα εβαλε με εμενα πως δεν μπορουσε να τους αρνηθει και ας μην ανοιγα. Μα μου φωναξες να ανοιξω πως εσυ εισαι, αλλιως ειμαι σιγουρη θα ανοιγε με το κλειδι.(υπαρχει δευτερο για ασφαλεια, επειδη εχω γατα..) Με κατηγορησε πως χαριν ευγενειας επρεπε να ανοιξω και καλα εκανε και τους ειπε οκ, ας δουμε το σπιτι! Ενα αλλο σπιτι, χωρις ενημερωση!

Το δευτερο περιστατικο ειναι η σχεση μου με την νυφη μου. Δεν την συμπαθω και δεν θελω πολλες σχεσεις, και η μητερα μου επιμενει για τον αδερφο μου. Εγω πιεζομαι, την θεωρω εντελως αλλης νοοτροπιας της δικης μου, δεν την εκτιμω ως ανθρωπο και δεν κολλαμε! Δεν ειναι κακια, αλλα δεν ειναι οπως εγω, και δεν θελω πολλα πολλα. Ειναι πολυ ο εαυτουλης της και απο οταν εγινε νυφη με στεφανι εχει γινει αλλος ανθρωπος. Εγω λοιπον δεν θελω πολλα πολλα, αυτη με πουτανιες κλαιγεται στον αδερφο μου και εκεινος στη μανα μου, κι εγω στη μεση. Δεν θελω πολλα πολλα και μενουμε κοντα, και οκ στις τυπικες συναναστροφες, αλλα αυτη η προσποιητη αγαπη και ευγενεια με ενοχλει. Με καλεσε σε μια εξοδο και αρνηθηκα και απο τοτε εχει μουτρωσει, βαζει λογια για εμενα στον αδερφο μου, κι εγω πιεζομαι που πρεπει να τα κανω για τον αδερφο μου!
Ξερω πως οπως λεγαμε και στο παλιο σαιτ πως εχω το θεμα με τη μανα μου η τον αδερφο μου, κι οχι με εκεινη ή την κολλητη της μανας μου και συμφωνω. Αλλα θελω να μου πεις αν ειναι λαθος.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Χαρις

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Παρακαλώ, χαίρομαι αν βοηθώ.

Χάρις, μικρή σημασία έχει αν θα σου πω αν είσαι ή όχι λάθος. Στο τέλος θα κάνεις αυτό που θέλεις εσύ. Ίσως η οπτική που θα σου δώσω όμως σε κάνει να δεις μια άλλη όψη του ζητήματος. Εκεί προσβλέπω.

Η μητέρα σου μοιάζει να υποχωρεί στις κοινωνικές προσδοκίες και σε αυτό την έχουμε πατήσει όλοι μας πολλές φορές στη ζωή μας. Η υποχώρηση στη φίλη να δουν το σπίτι, η προσδοκία να πηγαίνουν καλά οι σχέσεις κουνιάδων ώστε να υπάρχει το πλαίσιο της μεγάλης χαρούμενης οικογένειας… Κατανοώ κι αναγνωρίζω την αγανάκτησή σου για τις κοινωνικές συμβάσεις. Είναι ελαφρώς άνευ νοήματος, εφόσον δεν απορρέουν από γνήσιο συναίσθημα. Και κυρίως αναγνωρίζω τον θυμό που καταπατήθηκαν τα όριά μας.

Στα συγκεκριμένα περιστατικά όμως χωρίς φλυαρίες.

Όταν μου χτυπούν την πόρτα, ενώ ξέρουν ότι μπορεί να είμαι με το βρακί, η ντροπή δεν είναι δική μου. Δική τους είναι. Και δεν χρειαζόταν να τα βάλεις με τη μαμά σου κατόπιν εορτής. Αρκούσε να φέρεις την μαμά σου σε αμηχανία μπροστά στη φίλη της, ώστε να το σκεφτεί δύο και τρεις φορές πριν το ξανακάνει. Επίσης, ηπιότερη προσέγγιση, ανοίγοντας και βλέποντας περισσότερα άτομα από τη μαμά σου (ματάκι δεν έχετε στην πόρτα στην γκαρσονιέρα; δεν τσεκάρεις γενικά; κακώς), μπορείς να ξανακλείσεις αστραπιαία την πόρτα, και να πεις “περιμένετε να ντυθώ και θα τα πούμε”. Κι ας τους να περιμένουν να ντυθείς. Τι πιο φυσικό; Και τι πιο λογικό; Να δεις που θα ζητούσε συγγνώμη κι η μαμά κι η φίλη τότε, αντί να έβραζες εσύ στο ζουμί σου.

Το πρώτο περιστατικό μοιάζει ντροπιαστικό και παραβιαστικό, αλλά είναι κυρίως έλλειψη διαχειριστικής ικανότητας εκ μέρους και των δυο σας. Δουλεύεται κι επιλύεται. Και φυσικά χρειάζεται να της απαγορεύσεις να μπαίνει με το κλειδί της όποτε της καπνίσει. (Αν το κάνει, δοκίμασε μια φορά ν’αφήσεις έκθετους τίποτα δονητές, για να μάθει και να μην το ξανακάνει.)

Το δεύτερο είναι πιο σοβαρό, αλλά όχι από την πλευρά που νομίζεις. Από την αντίθετη.

Η κοπέλα που μπαίνει σε μια οικογένεια ως “νύφη” (ως σύντροφος τους αδερφού και κόρη της πεθεράς) διψάει λόγω θέσεως για τη αποδοχή της οικογένειας. Εσύ αυτή την αποδοχή της την στερείς, επειδή την υποτιμάς. Εκείνη το νιώθει αυτό και κάνει προσπάθειες, με αυτό που σου φαίνεται “προσποιητή αγάπη κι ευγένεια”. Εσύ είσαι σε θέση δύναμης, επειδή το προϋπάρχον σχήμα είστε εσύ, ο αδερφός σου κι η μάνα σου, ενώ εκείνη είναι η “ξένη” που τώρα μπαίνει στον κύκλο. Το γεγονός ότι έκανε προσπάθεια να οργανώσει έξοδο κι εσύ αρνήθηκες της στοίχισε, ακριβώς επειδή το εξέλαβε ως απόρριψη. Που είναι κιόλας…

Θα πρότεινα να το δεις υπ’αυτό το οπτικό πρίσμα. Θα συνειδητοποιήσεις ότι ναι μεν δεν είσαι υποχρεωμένη να κάνεις παρέα με κάποιον που δεν ταιριάζεις, αλλά το να μην νιώθει ο άλλος την αποδοχή σου τον φέρνει σε θέση άμυνας. Κι αυτό δεν είναι καλό, υποδεικνύει πολεμική δυναμική, ενώ ο στόχος υποτίθεται είναι η ουδετερότητα.
Ελπίζω να σου φάνηκα κάπως χρήσιμη.