H Ρένα απαντά: Δεν θέλω να φροντίσω τον πατέρα που με κακοποιούσε

Μετά από 10 χρόνια ψυχοθεραπείας έχω πια κόψει κάθε επαφή και τον έχω διαγράψει, αφότου συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να τον συγχωρήσω.

______________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα και αναγνώστριες. Αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα με τη γονεϊκή μου οικογένεια και θα ήθελα τη γνώμη σας. Μεγάλωσα σε ένα ακραία κακοποιητικό περιβάλλον από βρεφική ηλικία, με κύριο θύτη τον πατέρα μου με πολύ ξύλο, παραμέληση, μη αντιμετώπιση ιατρικών προβλημάτων, εγκατάλειψη. Βιωσα πολύ πόνο, απελπισία, φόβο για την ίδια μου τη ζωή. Αυτά είναι οι πρώτες μου αναμνήσεις.

Πλησιάζοντας στα 40 πλέον και μετά από 10 χρόνια ψυχοθεραπείας έχω κόψει κάθε επαφή μαζί του και τον έχω διαγράψει εδώ και ένα χρόνο, αφότου συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να τον συγχωρήσω. Παρόλο που παλεύω ακόμα με το OCD και το PTSD, έχω αποδεχτεί την ψυχική ζημιά που έγινε και πιστεύω ότι έχω φτάσει σε ένα καλό επίπεδο. Έχω φτιάξει τη σχέση μου με τη μητέρα μου και μετά από χρόνια που την κατηγορούσα κατάλαβα τη δική της πλευρά της ιστορίας και τη βία που κι εκείνη υπέστη (σωματική, ψυχολογική, λεκτική, οικονομική, ακόμα και σεξουαλική με την απειλή ότι θα της πάρει τα παιδιά). Παραμένουν στο ίδιο σπίτι για λόγους βιοποριστικούς.

Η αδερφή μου, ούσα δεύτερη στη σειρά έζησε μεν σοβαρες καταστάσεις αλλά όχι στον βαθμό που τις βίωσα εγώ (πχ έφαγε λιγότερο ξύλο και σε μεγαλύτερη ηλικία). Αυτό δεν το λέω για να κάνω εγώ το μεγαλύτερο θύμα φυσικά, απλά προσπαθώ να καταλάβω τον λόγο που της είναι λίγο πιο εύκολο να διατηρήσει επαφή μαζί του. Οι σχέσεις τους παραμένουν τεταμένες ανά περιόδους αλλά σε γενικές γραμμές δεν έχουν κόψει επικοινωνία.

Το θέμα μου είναι ότι ο πατέρας μου χρειάστηκε να κάνει προγραμματισμένη επέμβαση ισχίου την περασμένη εβδομάδα. Τον ανέλαβε η αδερφή μου εξ ολοκλήρου εκείνες τις 2 ημέρες χωρίς να μου ζητήσει κάτι. Μου είπε αργότερα ότι δεν περιμένει κάτι από εμένα αλλά ότι δε θα ήθελε μελλοντικά να νιώθει ότι είναι δική της ευθύνη αποκλειστικά ο ένας γονιός, ειδικά εφόσον ετοιμάζεται να κάνει τη δική της οικογένεια. Από τότε έχω προβληματιστεί πολύ στο πώς να χειριστώ παρόμοια κατάσταση μελλοντικά. Μεγαλώνουν και οι δύο και ξέρω ότι κάποια στιγμή ισως προκύψουν καταστάσεις που θα απαιτήσουν τη συμβολή μου.

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής εγώ σε αυτόν τον άνθρωπο δε θέλω να δώσω τίποτα, ούτε μισό δευτερόλεπτο από τη ζωή μου. Θεωρώ ότι μού στοίχισε πάρα πολλά και αρνούμαι πλέον να δώσω περισσότερα. Επίσης θεωρώ ότι είναι ακόμα νέος (ούτε 65 χρονών), υγιής και έχει την οικονομική άνεση να φροντίσει για τα γεράματά του. Ξέρω όμως επίσης ότι η αδερφή μου δε θα θελήσει να “παραιτηθεί” από τον αναμενόμενο ρόλο της Ελληνίδας κόρης και θα με “αναγκάσει” με τη συμπεριφορά της να βάλω πλάτη, μόνο και μόνο για να μην τη βλέπω να ταλαιπωριέται. Η γνώμη της είναι ότι είναι ο πατέρας μας παρά τα όσα εκανε και ότι εφόσον έχει οικογένεια δεν μπορεί να τον παρατήσει σαν να είναι ολομόναχος στον κόσμο. Εγώ από την άλλη θεωρώ ότι για να έχεις οικογένεια θα πρέπει να την τιμάς και αναλόγως, και ότι δε θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένη η συμβολή μας σε έναν άνθρωπο που φέρθηκε με αυτόν τον τρόπο για δεκαετίες. Για τη μητέρα μου ή την αδερφή μου δε θα είχα κανένα πρόβλημα να κάνω ό,τι χρειαστεί.

Δεν ξέρω πώς να το λύσω και νιώθω πολύ μπερδεμένη. Φαντάζομαι θα μου πείτε ότι έχω πάθει γρύλλο και ότι δεν υπάρχει κάτι να λύσω εφόσον μια χαρά είναι τώρα τα πράγματα, να το δω μελλοντικά όταν και αν προκύψει ανάγκη. Παρόλ’ αυτά εξακολουθεί να απασχολεί το μυαλό μου εδώ και μία εβδομάδα και θα ήθελα τη γνώμη σας. Ενώ μέσα μου είναι λυμένο (δεν τον αναγνωρίζω ως πατέρα μου, έχει όλα τα εφόδια να πληρώσει για ό,τι χρειαστεί μελλοντικά), στην πραγματικότητα πρακτικά δεν είναι λυμένο και φοβάμαι ότι θα προκύψουν εντάσεις ή ακόμα και ρήξη με την αδερφή μου μελλοντικά. Να συμπληρώσω επίσης ότι δεν έχω παιδιά και δεν έχω σκοπό να κάνω ενώ η αδερφή μου προσπαθεί ενεργά και καλώς εχόντων των πραγμάτων σύντομα θα έχει και άλλες πρακτικές δεσμεύσεις πέρα από τη δουλειά της στη φροντίδα των γονιών μας. Να σημειώσω τέλος ότι φυσικά ο ίδιος δεν κάνει την κατάσταση ευκολότερη, εφόσον δεν πήρε καμία πρωτοβουλία σχετικά με το χειρουργείο του και ήταν ο κλασικός πασάς-πατριάρχης που περίμενε να τα κανονίσουν όλα οι άλλοι επειδή το θεωρεί αυτονόητο πως έχει κάθε δικαίωμα σε αυτήν τη φροντίδα. Η μητέρα μου δε θέλει επίσης να εμπλακεί περισσότερο από το να του ετοιμάσει ένα φαγητό ή να βάλει ένα πλυντήριο, οπως κάνει και τώρα, και εννοείται δε θεωρώ ότι θα έπρεπε να είναι δική της ευθύνη ο συγκεκριμένος άνθρωπος.
Κάθε γνώμη ή ανάλογη εμπειρία καλοδεχούμενη.
Σας ευχαριστώ που με διαβάσατε και συγγνώμη για το σεντόνι

ΑΠΟ ΤΗΝ – (την) L.

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Δεν κούρασες καθόλου, μην ζητάς συγγνώμη. Πάρα μα πάρα πολύ λυπάμαι που έχεις περάσει (κι όλες οι γυναίκες της οικογενείας) τέτοια κακοποίηση ανά τα χρόνια… Πήρες πιστεύω την σωστή απόφαση για την ψυχική σου ηρεμία.

Ο νόμος, όπως μας έχουν καταθέσει στο παρελθόν οι δικηγόροι στη στήλη, ορίζει ότι υπάρχουν κάποιες υποχρεώσεις των κατιόντων στους ανιόντες,  όμως δεν νομίζω ότι ευσταθούν με τόση λεπτομέρεια και προσωπική φροντίδα σε περιπτώσεις τέτοιες όπου η κακοποίηση μάλιστα είναι δεδομένη βάσει μαρτυριών και των άλλων μελών.

Το ζήτημα ωστόσο είναι άλλο. Πώς να μην διαρρήξεις την σχέση με την αδερφή σου και τη μητέρα σου, χωρίς όμως να αναγκαστείς να φροντίσεις τον πατέρα σου η ίδια στο μέλλον. Θα σου πω το εξής. Σε τέτοια περιστατικά υγείας η βαριά «ευθύνη» είναι ποιος θα το «τρέξει» το θέμα στο νοσοκομείο, ποιος θα επιβλέπει, ποιος θα οργανώνει, ποιος θα κάνει τα επισκεπτήρια και την γραφειοκρατία. Προφανώς επειδή εσύ έχεις αποστασιοποιηθεί πλήρως δεν θα είσαι εσύ, κι αυτό κάνε το άμεσα σαφές και ξάστερο και στις δυο συγγενείς σου, ώστε να μην έχουν μελλοντικές προσδοκίες. Αυτό που μπορείς να τους πεις για να μην νιώθουν ότι τους πέφτει όλο το βάρος στους ώμους, είναι ότι αν χρειαστούν να βρεθεί άτομο που να τον φροντίσει είσαι πρόθυμη να συμβάλλεις οικονομικά, αλλά μέχρι εκεί. Κι ας μην συμβάλλεις τελικά, αφού έχει την οικονομική δυνατότητα ο ίδιος -αυτό είναι κάτι για το μέλλον, θα το δείτε όταν τυχόν προκύψει. Κάνε το όμως τώρα σαφές γιατί προβλέπω ότι αργότερα θα ανακύψουν παρεξηγήσεις. Η αδερφή σου εφόσον θέλει να αποκτήσει δική της οικογένεια, πολύ καλά κάνει, αλλά άμα ταυτόχρονα θέλει να παρίσταται και στον πατέρα σας, ας πληρώσει κι εκείνη για εξωτερική βοήθεια. Ό,τι δεν λύνεται με προσωπική εμπλοκή, λύνεται ικανοποιητικά με τα χρήματα. Ευτυχώς διαθέτει ο ίδιος, ώρα να αξιοποιηθούν. Όσο για το οργανωτικό, καταλαβαίνω ότι έπεσε στη μαμά σου η ευθύνη, κάποια στιγμή επομένως πρέπει να του εξηγήσει ότι την επόμενη φορά θα τύχει της φροντίδας που προβλέπει το νοσοκομειακό πρωτόκολλο για όλο τον κόσμο χωρίς οικογένεια.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News