Ίσως είναι ένδειξη άνοιας, ίσως όχι.
__________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Ξέρω ότι το θέμα μου δεν έχει προτάσεις προς επίλυση, αλλά γράφω θέλοντας να ακούσω γνώμες ή / και σχετικές εμπειρίες.
Δεν ξέρω πώς να διαχειριστώ (σε διάφορους τομείς αλλά κύρια στα πρακτικά θέματα) ένα ζήτημα υγείας που θα χαρακτηρίζει πλέον τον άντρα μου, 69 ετών. Εγώ είμαι 53 κι έχουμε 2 γιους στην εφηβεία (16 – 17). Εδώ κι 1,5 χρόνο περίπου, λίγο μετά που συνταξιοδοτήθηκε, ο Α. έχει αρχίσει να παρουσιάζει κάποια νοητική και πνευματική έκπτωση. Ήταν αεικίνητος, έκανε έντονα πνευματική εργασία στην οποία ήταν ιδιαίτερα πετυχημένος, βαθιά καλλιεργημένος, ανήσυχο πνεύμα και πολύ ακμαίος. Και σταδιακά, είναι σα να άρχισε να σκέφτεται λίγο πιο αργά από ότι συνήθως. Και σαν να καταλαβαίνει λίγο πιο αργά από ότι πριν.
Ίσως είναι ένδειξη άνοιας, ίσως και όχι – εννοείται ότι αρνείται και να το παραδεχτεί και να το ψάξουμε αναλυτικά. Η μαγνητική εγκεφάλου (στο πλαίσιο γενικού τσεκάπ) δεν έδειξε κάτι περισσότερο από αναμενόμενες αλλοιώσεις λόγω ηλικίας. Σίγουρα η απραξία της συνταξιοδότησης δεν βοηθάει, καθώς ήταν μαθημένος να είναι όλη μέρα με κόσμο, συνεχίζοντας τη δουλειά του και στο σπίτι. Και μετά τέλειωσαν οι επαγγελματικές και κοινωνικές συναλλαγές κι έγινε κάπως σαν διστακτικός. Διστάζει να βγει έξω, διστάζει να ασχοληθεί με τα γραφειοκρατικά (λογιστικά δικά του, λογαριασμοί, θέματα διαχείρισης σπιτιού, ιατρικά ραντεβού), με θέλει μαζί του σε ό,τι κάνει. Έκανε κάποια light αντικαταθλιπτική αγωγή μετά από επιμονή μου, απλά μειώθηκε λίγο το άγχος του – ήταν αγχώδης πάντα.
Θεωρώ πως είμαι γενικά ΠΟΛΥ υπομονετικός άνθρωπος, ΑΛΛΑ πλέον δε νιώθω να έχω πολλές αντοχές. Το θέμα μου είναι ότι δεν έχω την υπομονή να εξηγώ ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα, έτσι ανοίγουμε ένα αρχείο word, έτσι κάνουμε bold τα γράμματα, αυτό είπε ο λογιστής να κάνουμε, τότε πρέπει να πάει για σέρβις το αυτοκίνητο. Και δεν θέλω να με ακούνε και τα παιδιά να τα εξηγώ αυτά στον πατέρα τους. Τα οποία παιδιά, επειδή θεωρώ ότι είναι καλομεγαλωμένα, δεν δείχνουν την δυσφορία τους αλλά βλέπω ότι αποτραβιούνται. Δεν βασίζονται πια στον πατέρα τους, στα καθημερινά έχουν αντιστραφεί οι ρόλοι.
Εννοείται ότι είναι μάλλον κουραστική η καθημερινότητά μου, δουλεύω ως το απόγευμα και μετά έχω τα απαραίτητα οικιακά, τα παιδιά και τον Α, ο οποίος με περιμένει για να μιλήσει με έναν ενήλικο (τον μόνο που βλέπει) και να τον βοηθήσω σε οτιδήποτε κάνει. Κι εγώ το μόνο που θέλω για 2 ώρες είναι να μην ακούω ούτε μύγα – και δεν γίνεται αυτό εννοείται.
Δεν ξέρω πώς να διαχειριστώ την κατάσταση. Έχοντας χάσει πρόσφατα τη μητέρα μου σε μεγάλη ηλικία με ελαφρά άνοια, έχω ζήσει τον σπαραγμό που σε πιάνει βλέποντας αγαπημένο σου άνθρωπο να μην θυμίζει τον παλιό εαυτό του. Ήμασταν πολύ καλά με τον Α., τον αγαπάω, αλλά ναι, κουράζομαι κι εκνευρίζομαι. Που πρέπει πάντα να είμαι εκεί, που δεν θέλει να παραδεχτεί ή δεν καταλαβαίνει ότι έχει εκπέσει, που δεν μπορούμε να μιλάμε όπως πριν. Στα παιδιά δεν ξέρω τι να πω, ούτε αυτά ρωτάνε, αλλά για τα πάντα στρέφονται σε μένα ως τον μόνο διεκπεραιωτή. Και ναι, νιώθω εγκλωβισμένη, σκέφτομαι ότι δεν επιδιώκει κοινωνικές επαφές μήπως εκτεθεί, κι ούτε κι εγώ το θέλω αυτό. Σε ειδικευμένο νευρολόγο δεν μας βλέπω να πηγαίνουμε άμεσα, καναδυο φορές που έδειξα ότι εκνευρίστηκα μουρμούριζε «εντάξει, άμα δεν καταλαβαίνω να με πάτε σε ίδρυμα» και φυσικά τον καθησύχασα και ξεεκνευρίστηκα αμέσως. Δεν το δέχεται και δεν το καταλαβαίνει ότι δεν καταλαβαίνει.
Υπάρχουν σχετικές εμπειρίες? Περί ιατρικών, τα έχω σκεφτεί όλα, αλλά δεν είναι του παρόντος επειδή δεν το αναγνωρίζει – η διαχείριση της καθημερινότητάς μου όμως είναι.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Aspa
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Πολύ λυπάμαι ειλικρινά Άσπα και για την μητέρα σου, και για τον άντρα σου, και για τις δυσκολίες που περνάς στην καθημερινότητα με το άγχος του τι θα γίνει αργότερα. Πρέπει να είναι πολύ δύσκολο.
Πιστεύω εντούτοις ότι στα 69 ένας άνθρωπος (που είναι και τυπικώς ηλικιωμένος) δικαιούται τέλος πάντων να μην είναι όπως ήταν στη μέση ηλικία. Η αναπόφευκτη φθορά του χρόνου που δείχνει η μαγνητική εγκεφάλου, δηλαδή για να το πούμε ώστε να μας καταλάβουν κι όσοι δεν γνωρίζουν η συρρίκνωση/ατροφία του εγκεφάλου, είναι μια μη αναστρέψιμη βλάβη. Κι έχει τις παρενέργειες που διαπιστώνετε. Δεν ταυτίζεται αναγκαστικά με την άνοια. Μάλιστα υποστηρίζεται επιστημονικά ότι γενικά ως είδος έχουμε υποστεί συρρίκνωση εγκεφάλου, αλλά φεύγω από το θέμα.
Εσύ στα 53 σου είναι φυσικό επόμενο να είσαι σε καλύτερη νοητική κατάσταση και δυστυχώς γι’αυτό πέφτουν επάνω σου αυτά τα βάρη της καθημερινότητας. Η ενόχλησή σου είναι δικαιολογημένη και δεν χρειάζεται αυτομαστίγωση. Κάποιος θα πεταχτεί να πει ότι όταν παντρευόσουν με διαφορά ηλικίας 16 χρόνια αυτά έπρεπε να τα περιμένεις, ωστόσο δεν παθαίνουν όλοι οι ηλικιωμένοι έκπτωση των νοητικών τους λειτουργιών. Ταυτόχρονα είναι λίγο σαν να ακυρώνει την πολύ καλή σχέση που αναπτύξατε μεταξύ σας και φαίνεται. Επομένως δεν έχει σημασία να το επισημάνουμε.
Τα παιδιά στα 16 και τα 17 είναι πλέον καιρός να αρχίσουν να αναλαμβάνουν σιγά σιγά ευθύνες. Πολύ σύντομα θα ενηλικιωθούν, θα έχουν δικαίωμα υπογραφής σε δημόσια έγγραφα χωρίς εξουσιοδότηση ενηλίκου κηδεμόνα, ο ένας ψηφίζει ήδη. Δεν εννοώ να κάνουν τα λογιστικά της οικογενείας (ούτε εσύ, γι’αυτό υπάρχουν οι λογιστές, αναθέστε να κάνουν όλες τις ενέργειες), εννοώ να αναλάβουν τα τεχνολογικά που μπορούν να αναλάβουν ώστε να ξαλαφρώσεις λίγο κι εσύ. Ειδικά για την δική σου ξεκούραση σε πρακτικό επίπεδο, προτείνω να κάνεις ανάθεση όσων περισσότερων γραφειοκρατικών και διαδικαστικών εργασιών μπορείς σε άλλο άτομο, επί πληρωμή. Με μικρό αντίτιμο μπορείς να ξενοιάσεις και να ασχοληθείς με τα πολύ σοβαρά που απασχολούν το μέλλον της οικογένειάς σου, με τα παιδιά, το σύζυγο και τον εαυτό σου.
Για το ιατρικό του θέματος, εφόσον κάνατε μαγνητική εγκεφάλου, νευρολόγος οπωσδήποτε τον παρακολουθεί, φαντάζομαι θα είναι εύκολο να κλείσεις ένα ραντεβού σε δημόσιο νοσοκομείο ώστε να επανεξεταστεί και να δείτε την πορεία του. Εφόσον δεν καταλαβαίνει ότι δεν καταλαβαίνει, δεν είναι καν ανάγκη να εξηγήσεις αναλυτικά τι ακριβώς θα γίνει. Θα τεθούν ερωτήσεις και θα δοθούν απαντήσεις. Οι νευροεκφυλιστικές νόσοι είναι σκόπιμο να παρακολουθούνται ώστε να υπάρχει έγκαιρη παρέμβαση.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Από πλευράς ιατρικής, θα σου έλεγα τα εξής. Πήγαινε εσύ να συμβουλευτείς έναν ειδικό νευρολόγο σε θέματα άνοιας έστω και χωρίς το σύζυγο. Αυτός θα πάρει ένα ιστορικό με το οποίο θα σε ρωτήσει τι έχεις παρατηρήσει και θα σου επιστήσει την προσοχή, ποια συμπτώματα είναι ανησυχητικά και ποια είναι μια φθορά λόγω της ηλικίας κ κ ίσως κάποιας μικρής κατάθλιψης με την σύνταξη. Από κει και πέρα βέβαια η διάγνωση γίνεται μόνο με ειδικές εξετάσεις που περιλαμβάνουν και νοητικές εξετάσεις και αιματολογικές και τα λοιπά. Κάποιες φορές η άνοια επηρεάζει ακόμα και νέους ανθρώπους. Πέρα από το γνωστό αλτσχάιμερ… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό 👍
«Ετσι ανοίγουμε ένα αρχείο word, έτσι κάνουμε bold τα γράμματα, αυτό είπε ο λογιστής να κάνουμε, τότε πρέπει να πάει για σέρβις το αυτοκίνητο» Ολα αυτά δεν τα βρίσκω σοβαρά, για να εκφράζεστε με απέχθεια για τον σύζυγό σας, επειδή έχει χάσει κάποιες δεξιότητες. Γράφετε ότι βαρεθηκατε και κουραστήκατε, και του εκφράζετε και τον εκνευρισμό σας, πράγμα που βρίσκω απάνθρωπο. Ναι εγώ θα το γράψω, παντρευτηκατε έναν άνθρωπο 16 χρόνια μεγαλύτερο, καλά κάνετε, αυτόν θέλατε αυτόν πήρατε, σύζυγοι όμως, ως γνωστό, είναι στα εύκολα και στα δύσκολα. Τώρα που δυσκολεύεται κάπως λοιπόν, εσείς τον βλέπετε σαν γέρο που σας επιβαρύνει,… Διαβάστε περισσότερα »
Και μην ξεχνάμε πώς τα φέρνει η ζωή.
Στον καθένα μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή το οτιδήποτε.
Στα εύκολα και στα δύσκολα…
Βρε elisa, μη γελιόμαστε:
Οι σύντροφοί μας δεν θέλουμε να μας είναι απλώς ανεκτοί, δεν αρκεί αυτό. Καμιά φορά το ‘συμπαράσταση’ και το ‘σύντροφοι’ μπορεί να μην καταφέρουν να συμβαδίσουν
“τα απαραίτητα οικιακά” γιατί δεν τα κάνει ο συνταξιούχος σύζηγος που απ’ότι καταλαβαίνω κάθεται όλη μέρα.
Μια χαρά αρχή για να ενεργοποιηθεί είναι… και αυτονόητο να τα αναλάβει εφόσον εσύ εργάζεσαι.
Μπισκοτάκι μου εδώ θα διαφωνήσουμε μάλλον μόνο και μόνο διότι η Άσπα αναφέρει ότι ο άντρας της δεν είναι απλά ένας συνταξιούχος που έβαλε τα πόδια στο τραπέζι, αλλά ότι μάλλον υπάρχει ιατρικό πρόβλημα. Δεν νομίζω να λυθεί το πρόβλημά της με το να ξεκινήσει ο σύζυγος να κάνει τις δουλειές του σπιτιού.
Προσωπικά την νιώθω θλιμμένη διότι “χάνει” τον άντρα της και πόσο μάλλον δε αφού έχασε και την μητέρα της.
Δεν ξέρω αν υπάρχει ιατρικό ή ψυχολογικό πρόβλημα αλλά όπως και να έχει δεν χρειάζεται να γίνεται λάστιχο in the meantime, ούτε να επιβαρυνθούν τα παιδιά. Δεν βλέπω γιατί δεν μπορεί να πάει σουπερμαρκετ, να καθαρίσει, κ να κάνει ένα φαγητό.
Τώρα σε σχέση με το ιατρικό πρόβλημα δεν ξέρω πως μπορεί να τον πείσει να το ψάξει οπότε δεν μπορώ να προτείνω κάτι.
Αν υπάρχει ιατρικό πρόβλημα (τέτοιου είδους) δεν είναι καθόλου καλή ιδέα να πλησιάζει την κουζίνα, πόσο μάλλον να μαγειρεύει.
Οταν λέει “εχω” τα οικιακά χωρίς να το αναλύει, υπονοει ακριβώς αυτό που λέει η cookie monster. Δε μας γράφει εστω σαν σκέψη το ενδεχομενο να ανταλλαξουν τις οικογενειακές υποχρεώσεις ωστε να κανει τα λιγότερο απαιτητικα εκείνος.
Ρενα το λεει ξεκαθαρα οτι δεν θελει να παει σε νευρολογο.
Ειναι νωρις για γεροντικη ανοια, για αλτσχαιμερ μου μοιαζει δυστυχως και το μια ζωη αγχος ειναι σταθερος επιβαρυντικος παραγοντας.
Πρεπει να παει σε νευρολογο πολυ γρηγορα για να σταματησει – επιβραδυνει την εξελιξη. Η γραφουσα που ζει μαζι του χρειαζεται ψυχολογικη στηριξη ειδικη για φροντιστες τετοιων ασθενων
Καλυτερα να απευθυνθει στο Αιγινητιο
“ Η γραφουσα που ζει μαζι του χρειαζεται ψυχολογικη στηριξη ειδικη για φροντιστες τετοιων ασθενων”
Αυτό η παρατήρηση είναι καίρια!
Επίσης πολύ χρήσιμη είναι και η δουλειά που γίνεται στο
https://alzheimerathens.gr/ypiresies-gia-frontistes-atomon-me-ania/
Ας γράψω και εγώ
1.τα παιδιά είναι αρκετά μεγάλα για να αναλάβουν πράγματα
2.λογιστές υπάρχουν για έναν λόγο και όχι να δυσκολευόμαστε εμεις
3.θα επιμένεις για βόλτες εκδρομές ή ένα κοινό χόμπι
4.προσεχε τον εαυτο σου
5.η αγχώδης διαταραχή φέρνει χάος,ξαναμίλησε με τον ψυχίατρο/νευρολόγο
Υγ:απορια,από ποτε η μαγνητική εγκεφάλου είναι στο πλαίσιο τσεκ απ;
Πάρτε βοήθεια επι πληρωμή: Λογιστικά στον λογιστή, οικιακή βοηθός έστω μια φορά την εβδομάδα για το σπίτι, λογαριασμοί με πάγια εντολή (δεν ξέρω γιατί στην Ελλάδα ο κόσμος το φοβάται, εγώ έχω χρόνια τους λογαριασμούς να πληρώνονται έτσι). Λογικά αν είχε τόσο καλή πνευματική εργασία θα έχει και ικανοποιητική σύνταξη… Επίσης θέλει και μια οριοθέτηση, μια χαρά μπορούν να κάνουν κάποια πράγματα αλλά παραιτούνται. Μη γίνετε η δούλα του συζύγου, ας βρει άκρη μόνος του σε αυτά που ζητάει βοήθεια ή ας μην τα κανει καθόλου! Δείτε το σαν εξάσκηση για αυτόν! Αν του τα φέρνετε όλα στο χέρι ολοένα… Διαβάστε περισσότερα »
Σε κάποιους ανθρώπους δυστυχώς η εγκεφαλική φθορά ξεκινά πριν τα 70. Ωστόσο, από τα γραφόμενά σας καταλαβαίνω ότι περισσότερο από την κατάστασή του, σας ενοχλεί το ότι ο άνδρας σας δεν μπορεί πλέον να αναλάβει κάποια διαδικαστικά, τα οποία θα μπορούσατε να κάνετε πλέον εσείς και τα παιδιά σας. Στα 16 και τα 17 είναι σε θέση να πηγαίνουν στο σούπερ μάρκετ και να πληρώνουν διαδικτυακά τους λογαριασμούς.
Μου κάνει σε νεύρο εκφυλιστική η κάτι πιο συγκεκριμένο εκτός από άνοια της μεγάλης ηλικίας. Ψάξτε το για να πάρει όσο το δυνατό μεγαλύτερη βοήθεια. Μόνο αν βρεθεί τι είναι θα βοηθήσει την κατάσταση του
Άσπα, η διαφορά ηλικίας σας, δυστυχώς, σας έχει βάλει σε άλλες φάσεις ζωής. Ο άντρας σου βιώνει μια παραίτηση, ψυχικά έχει αποστασιοποιηθεί από τα δρώμενα. Με τη συνταξιοδότηση πέρασε στην απραξία, ηθελημένα ή και άθελά του, έχασε τις σταθερές του, τη ρουτίνα του και περνάει μία κατάθλιψη. Παρουσιάζει μια άρνηση για συμμετοχή στα καθημερινά. Είναι πολύ δύσκολο να βρει τα πατήματά του. Θα πρέπει να στήσετε τη ζωή σας από την αρχή, εντελώς διαφορετική καθημερινότητα, διαφορετικοί στόχοι. Θα χρειαστεί να τον εκπαιδεύσεις, να αναλάβει αρμοδιότητες στο σπίτι, σχετικά με τα παιδιά. Πρέπει να αισθανθεί και να γίνει χρήσιμος στο παρόν… Διαβάστε περισσότερα »
Δυστυχώς, μετά τα 65 της άρχισα να βλέπω κι εγώ μεγάλη διαφορά στη μητέρα μου, παρόμοια με αυτή που περιγράφεται. Θα ήθελα να πω ότι καταλαβαίνω την γραφουσα ότι αυτή τη στιγμή θρηνεί για την αλλαγή στον άντρα της, λες και δεν είναι ο ίδιος και μετά για τη σχέση τους και το σημαίνει για την οικογένειά της. Και ο θρήνος μέχρι την αποδοχή παίρνει μερικά χρόνια κι ενδιάμεσα είναι δύσκολο να το διαχειριστούμε. Κάποια στιγμή όμως θα το αποδεχτείς, αυτή είναι η πορεία του. Καλό είναι να κάνει αιματολογικές και ενδοκρονολογικές εξετάσεις για να σιγουρευτεί ότι δεν τον επηρεάζει… Διαβάστε περισσότερα »