H Ρένα απαντά: Από χημικός μηχανικός σε…τι;

Είμαι 26 στα 27 και έχω σπουδάσει χημικός μηχανικός. Εργάζομαι αυτή την στιγμή σε μια μεγάλη εταιρία με αρκετά καλές απολαβές για την ηλικία μου.

______________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα Ρένα,

Μόλις διάβασα την ιστορία μιας κοπέλας που θέλει να κάνει αλλαγή καριέρας σε σχέση με το επάγγελμα που σπούδασε και είπα να θέσω και εγώ τον προβληματισμό μου.

Είμαι 26 στα 27 και έχω σπουδάσει χημικός μηχανικός. Εργάζομαι αυτή την στιγμή σε μια μεγάλη εταιρία με αρκετά καλές απολαβές για την ηλικία μου. Ωστόσο, οι προοπτικές ανέλιξης στην συγκεκριμένη εταιρία είναι περιορισμένες και για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω και αν επιθυμώ να κυνηγήσω κάτι τέτοιο, καθώς παρατηρώ ότι ένα εταιρικό περιβάλλον για διάφορους λόγους δεν είναι το ιδανικό για μένα. Το κύριο θέμα μου είναι ότι δεν με γεμίζει να κάνω μια δουλειά, που αναπόφευκτα σε τέτοια περιβάλλοντα, μετά από λίγο καταλήγει ρουτίνα χωρίς να έχεις πολλά περιθώρια πρωτοβουλίας και αυτενέργειας.

Για αυτό το λόγο σκέφτομαι έντονα να ακολουθήσω έναν δρόμο που είχα από μικρή στο μυαλό μου αλλά δεν το τόλμησα στην ώρα του – λόγω του ότι ο κλάδος ‘’δεν έχει δουλειά’’, όπως άκουγα – και αυτό είναι να δώσω κατακτητικές για αρχιτεκτονική. Τα θετικά που βλέπω εγώ σε αυτό το μέλλον είναι ότι είναι ένα αρκετά δημιουργικό επάγγελμα με περισσότερη ανεξαρτησία αφού σου δίνεται η δυνατότητα να δουλέψεις και μόνος σου.

Με κολλάει πολύ το ότι είναι μια μεγάλη αλλαγή και μεγάλο ρίσκο όλο αυτό, καθώς αυτό σημαίνει πως πρέπει να σπουδάσω για άλλα 5 χρόνια σχεδόν και από όσο γνωρίζω είναι σχολή που δύσκολα συνδυάζεται με δουλειά. Και μετά σκέφτομαι και το μέλλον μετά την σχολή που από ότι ακούω είναι και αυτό αρκετά δύσκολο στο ξεκίνημα του τουλάχιστον.

Η άλλη προοπτική που σκέφτομαι είναι να κάνω ένα μεταπτυχιακό που στρέφεται σε πιο ερευνητικούς τομείς πάνω στο τωρινό μου αντικείμενο, ώστε να αποκτήσω γνώσεις και να διεκδικήσω ανάλογες θέσεις , αλλά και πάλι αυτό θα είναι σε εταιρικά περιβάλλοντα που όπως προανέφερα η αυτενέργεια είναι περιορισμένη.

Το δεύτερο πλάνο μου ακούγεται πιο προσβάσιμο και ρεαλιστικό, ωστόσο δεν ξέρω αν θα είναι απλά μια αλλαγή που θα με βγάλει από την τωρινή μου ρουτίνα ή κάτι που θα με ανταμείψει όντως, με βάση τις ανάγκες μου, στο μέλλον. Επιπλέον, σκέφτομαι ότι αν ακολουθήσω το δεύτερο πλάνο σημαίνει ότι αφήνω εντελώς το πρώτο και δεν ξέρω αν είμαι σίγουρη για αυτήν την απόφαση μου.

Το ερώτημα μου είναι αν θεωρείται εφικτή μια τόσο μεγάλη αλλαγή καριέρας σε αυτή την ηλικία ή το έχω κάπως ιδεατά στο μυαλό μου σαν σενάριο και μήπως το δεύτερο πλάνο το προδικάζω κάπως άδικα καθώς είναι γεγονός ότι το τωρινό μου επάγγελμα διαθέτει διάφορες διεξόδους, απλά εγώ δεν τους έχω δώσει πιθανώς την απαιτούμενη βάση.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Πολυτεχνίτισσα

______________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Φαντάζομαι εννοείς την ερώτηση με την κοπέλα που θέλει να αποκτήσει πτυχίο μηχανικού. (Αν και θα μπορούσες να εννοείς και την καθηγήτρια που θέλει να γίνει αεροσυνοδός).

Ως γενική αρχή στα 25-26 μπορεί να κάνει κανείς ό,τι θέλει. Έχει μια ολόκληρη ζωή μπροστά του! Όχι ότι δεν μπορεί και σε άλλες ηλικίες, αλλά σε τόσο μικρές ηλικίες όλα φαίνονται δυνατά και πρέπει να κυνηγιώνται.

Η αλλαγή καριέρας είναι κάτι που εξαρτάται από συγκεκριμένες συνθήκες. Η μεταπήδηση σε έναν τομέα χωρίς ιδιαίτερη απαίτηση για τυπικά προσόντα (πχ. αεροσυνοδός, όπως στο προηγούμενο παράδειγμα) ίσως είναι μια πιο εύκολη απόφαση. Όταν αφορά σε αλλαγές που αφορούν σε νέες σπουδές εξαρτάται από το πόσο δύσκολες είναι αυτές οι σπουδές, πόσο απορροφήσιμο το ίδιο το επάγγελμα, και βέβαια πόσο υπάρχει το οικονομικό περιθώριο -να ζεις όσο σπουδάζεις χωρίς να εξευτελίζεις την ποιότητα ζωής σου.

Η αρχιτεκτονική κυρίως έχει δυσκολία στο σχέδιο εφόσον θελήσεις να δώσεις καταταρκτήριες εξετάσεις. Δεν είναι ένα μάθημα για το οποίο προετοιμάζονται οι υπόλοιποι υποψήφιοι άλλων πολυτεχνικών σχολών, και μετράει ως απολύτως απαραίτητο, καθοριστικό, επομένως εκεί εντοπίζεται κι η μεγαλύτερη δυσκολία. Θα χρειαστείς φροντιστήριο. Από την άλλη, πράγματι υπάρχει θέμα με την επαγγελματική αποκατάσταση. Πρώτον είναι αρκετοί οι αρχιτέκτονες (θα μου πεις και σε ποιό επάγγελμα δεν είναι πολλοί…) Αλλά κυρίως δεν σημαίνει ότι ανοίγεις δικό σου γραφείο, περιμένεις τους πελάτες και κατόπιν σχεδιάζεις ό,τι νομίζεις εσύ καλύτερο και τους το «πουλάς». Ο πελάτης είναι πολύ ισχυρογνώμων, πάντοτε, κι αφού πληρώνει φυσικά και θα επιβάλλει τη γνώμη του τελικά -στο μέτρο του τεχνικώς εφικτού φυσικά, ιδιαίτερα σε τέτοια ζητήματα. Αλλά συνηθέστερα οι αρχιτέκτονες δουλεύουν σε μεγάλα γραφεία όπου υπογράφουν διάφορες μελέτες και πρότζεκτς, πάλι όχι και τόσο ελεύθερα αυτενεργώντας όπως φαντάζεσαι. Είσαι διατεθειμένη για μια απομυθοποίηση της δημιουργικότητας της αρχιτεκτονικής; Δεν θα είσαι ο νέος Le Corbusier κατά πάσα πιθανότητα, ή κι αν ακόμα μπορέσεις θα γίνει με το πέρας δεκαετιών, όχι κατευθείαν. Αν είσαι ΟΚ με αυτό, τότε ναι, βεβαίως, να το κυνηγήσεις.

Η προοπτική για μεταπτυχιακό ακούγεται πιο ρεαλιστική, όντως, καθώς απαιτεί μικρότερο κόπο και δυσκολίες για λιγότερα χρόνια, αρκεί να έχεις το κομπόδεμα ή τις προϋποθέσεις υποτροφίας. Πάλι η αυτενέργεια ίσως να είναι συγκεκριμένη όταν πλέον θα ασχοληθείς με την νέα διέξοδο που θα σου προσφέρει. Δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει ελεύθερο επάγγελμα, μάλλον όχι, ακαδημαϊκή πορεία πάλι είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, θα το σκεφτείς σφαιρικά, καθώς έχει τις δικές της απαιτήσεις και ρυθμούς. Γενικά πάντως πουθενά δεν υπάρχει απόλυτη αυτενέργεια, απόλυτη δημιουργικότητα, ίσως είναι ψευδαίσθηση να το πιστεύεις. Ούτε ακόμη στα καλλιτεχνικά δεν κάνει κάποιος ό,τι θέλει, εντάσσεται σε ένα πλαίσιο, σε ένα πρότζεκτ, σε μια προοπτική, δεν υπάρχουν πλέον πένητες Van Gogh να ζωγραφίζουν πυρετικά κυπαρρίσια στον γαλλικό Νότο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News