Η ανιψιά γενικά σου αφήνει μια γλυκιά γεύση το να την συναναστρέφεσαι. Ο ανιψιός… Το ανάποδο. Παίζει ρόλο ο τρόπος που μεγαλώνουν;
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπέρα, συγχαρητήρια για τη στήλη σας!
Συγγνώμη για τους αγγλικούς όρους που ακολουθούν, δεν είμαι σίγουρη πως να τους μεταφέρω στην Ελληνική.
Στο θέμα μου: έχω μια ανιψιά και έναν ανιψιό, περίπου ίδια ηλικία, νήπια και τα δύο. Από διαφορετικό σετ γονέων. Την ανιψιά την μεγαλώνουν κυρίως με gentle parenting αλλά με αρκετά στοιχεία strict parenting. Ο ανιψιός μεγαλώνει με permissive parenting.
Η ανιψιά είναι ένα γλυκό κοριτσάκι, με το οποίο συνεννοείται κανείς λεκτικά, παίζει και μόνο του και με παρέα, είναι δοτική και αρκετά ζωηρή μεν, χωρίς να ξεφεύγει το πράγμα δε. Έχει τις καλές και τις κακές της μέρες όπως όλοι μας, κάποιες φορές είναι πιο δύσκολα από άλλες, αλλά γενικά σου αφήνει μια γλυκιά γεύση το να την συναναστρέφεσαι.
Ο ανιψιός… Το ανάποδο. Αρνείται να μιλήσει, αρνείται να δώσει σημασία ή να σε κοιτάξει όταν του μιλάς, δεν υπακούει ποτέ ούτε στην πιο απλή εντολή (φέρε τα παπούτσια σου πχ) είναι ένας σίφουνας που κανείς δεν μπορεί να συγκρατήσει, καταστρέφει τα πάντα, ουρλιάζει συνέχεια, και δεν μπορείς να του επιβάλεις τίποτα. Θα φάει αν θέλει και κυρίως αυτό που θέλει, θα κοιμηθεί αν θέλει και όποτε θέλει, θα παίξει με ότι θέλει και μόνος του πάντα, κανείς μην τολμήσει να αγγίξει παιχνίδι παρουσία του, αν θέλει να πάει βόλτα καλά θα κάνουν να τα σταματήσουν όλα να τον πάνε βόλτα, δεν δίνει ποτέ τίποτα και ουρλιαχτά ουρλιαχτά ουρλιαχτά συνέχεια ασχέτως πόσο παλεύουν οι δικοί του να μην του χαλάσουν κανένα χατίρι και να μην πουν κανένα όχι. Σε πιάνει πονοκέφαλος στο μισάωρο της συναναστροφής μαζί του. Έχει πάρει το πάνω χέρι στο σπίτι του και οι γονείς του οριακά τον φοβούνται πια. Έχουν εξαντληθεί και αυτό βγαίνει προς τα έξω.
Η ερώτηση μου είναι η εξής: ποιος ο λόγος της διαφοράς αυτής στη συμπεριφορά; Είναι ο χαρακτήρας κάθε παιδιού; Είναι το διαφορετικό φύλο; Παίζει ρόλο ο τρόπος που μεγαλώνουν;
Σκέφτομαι να κάνω παιδί και τρέμω μην γίνει η ζωή μου όπως της οικογένειας του ανιψιού. Δεν είμαι σε θέση να διαχειριστώ τέτοια συμπεριφορά. Καλύτερα να μείνω άτεκνη, αλήθεια το λέω. Αν ο λόγος που κάνει έτσι ο μικρός είναι το φύλο του ή ο χαρακτήρας του, πράγματα πάνω στα οποία μηδενική επίδραση μπορώ να έχω, τότε απλά δεν θα το παίξω τζόκερ (κι αν μου κάτσει;). Όμως, ο μικρός δεν άκουσε ποτέ την λέξη “όχι” από τότε που γεννήθηκε μέχρι σήμερα. Σίγουρα η φύση του είναι ζωηρή (πράγμα που πάντα θεωρούσα ότι είναι θετικό σημάδι στα παιδάκια), και ίσως απλά βρήκε χώρο να τους πατήσει κάτω; Ίσως αν είχαν βάλει όρια από την αρχή να ήταν ένα πιο διαχειρισιμο παιδί;
Συγγνώμη αν η επιστολή κάνει trigger για parent – shaming. Δεν είναι αυτή η πρόθεση μου. Η πρόθεση μου είναι να καταλάβω πόσο μπορεί ένας γονιός να “ελέγξει” την συμπεριφορά του παιδιού του. Στο 100% είναι απλά αδύνατον, ανθρωπάκι είναι κι αυτό, με τον χαρακτήρα και τις ιδιοτροπίες του. Και θα ήταν και τελείως λάθος να ελέγχει ένας γονιός πλήρως το παιδί του. Αλλά όσον αφορά κάποιες κόκκινες γραμμές… Όρια αν θέλετε. Σε τι ποσοστό μπορεί ένας γονιός να παρέμβει;
Ευχαριστώ.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Θεία
_____________
Aς οργανώσουμε τη συζήτηση
Σε ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα λόγια σου για τη δουλειά μου.
Λοιπόν, προβλέπω σφαγή στα σχόλια! Το θέμα με τα παιδιά πάντα πολώνει.
Μια χαρά είναι η επιστολή σου κι οι αγγλικοί όροι. Για όσους τυχόν δεν κατάλαβαν, αν και προκύπτει από τα συμφραζόμενα, η γράφουσα μας λέει ότι οι γονείς της ανιψιάς έχουν οριοθετημένη διαπαιδαγώγηση ενώ του ανιψιού πιο ελευθεριακή/επιτρεπτική. Κι αναρωτιέται αν αυτό παίζει ρόλο στην συμπεριφορά των παιδιών.
Φίλη, οφείλω να ξεκινήσω με κάτι βασικό. Κακώς κάνεις σύγκριση τα δύο παιδιά, καθώς κάθε παιδί είναι μοναδικό. Δεν είναι αυτονόητο να το συνειδητοποιεί αυτό κάποιος. Όμως ιδιαίτερα όσες έχουμε πάνω από ένα παιδιά, που τα μεγαλώνουμε (τι στο καλό!) με τις ίδιες αρχές, στις ίδιες συνθήκες και με την ίδια αγάπη, διαπιστώνουμε ότι τα παιδιά δεν είναι όμοια. Κι αυτό που λειτουργεί στο ένα, δεν λειτουργεί αναγκαστικά στο άλλο. Έρχονται με προπρογραμματισμένες εργοστασιακές ρυθμίσεις τα παιδάκια.
Δεν έχει να κάνει με τους γονείς αυτό συγκεκριμένα, ούτε είναι θέμα ορίων ή φύλου. Και θα αποτολμήσω να πω κάτι και θα μου πουν σίγουρα στα σχόλια ότι βιάζομαι να το πω, αλλά θα το πω, επειδή η ορατότητα είναι απαραίτητη. Αυτό που με τα δικά μου μάτια και την δική μου εμπειρία και παρατήρηση είναι ότι συγκρίνεις ένα «φυσιολογικό» παιδί με ένα «διαφορετικό» παιδί. Μπορεί να κάνω λάθος. Μπορεί και όχι. Δεν θα σε βλάψει όμως να το διαβάσεις, προχώρα λοιπόν στο παρασύνθημα.
Παραθέτεις μερικούς πολύ συγκεκριμένους δείκτες που αναγνωρίζονται από παιδοψυχιάτρους ως ενδείξεις διαταραχής φάσματος (ΔΑΔ/ΔΑΦ) και στους βάζω με τα δικά σου λόγια σε bullets για να γίνει απόλυτα κατανοητό αυτό που λέω. Στα ψυχομετρικά τεστ μετρώνται αριθμητικά κι αν συμπληρώνεται ικανός αριθμός δίνεται και προσωρινή διάγνωση ΔΑΔ/ΔΑΦ:
- αρνείται να μιλήσει
- αρνείται να δώσει σημασία ή να σε κοιτάξει όταν του μιλάς
- δεν υπακούει ποτέ ούτε στην πιο απλή εντολή (φέρε τα παπούτσια σου πχ)
- είναι ένας σίφουνας που κανείς δεν μπορεί να συγκρατήσει
- καταστρέφει τα πάντα
- ουρλιάζει συνέχεια, και δεν μπορείς να του επιβάλεις τίποτα
- θα φάει αν θέλει και κυρίως αυτό που θέλει
- θα κοιμηθεί αν θέλει και όποτε θέλει
- θα παίξει με ότι θέλει και μόνος του πάντα
Οι γονείς αυτοί λοιπόν ασκούν επιτρεπτική γονεϊκότητα επειδή δεν μπορούν να κάνουν και διαφορετικά! Όταν το παιδί δεν έχει ενδεχομένως την νευρολογική ικανότητα να ακολουθήσει εντολές, πώς ακριβώς θα του βάλεις όρια;
Παλιά αυτά δεν τα βλέπατε πιο έξω, επειδή όποιος είχε διαφορετικό παιδί οποιασδήποτε διαφορετικότητας το κλείδωνε τύπου Κωσταλέξι είτε για να μην ντροπιαστεί στη γειτονιά και την κοινότητα, είτε επειδή είχε βαθιά άγνοια. Γιατί μέσα τους οι γονείς αυτοί πεθαίνουν κάθε μέρα, άλλο που δεν το δείχνουν.
Επειδή εδώ τα παιδάκια είναι νήπια, δηλαδή μιλάμε για ηλικίες 2-3 άντε βαριά 4 ετών, οριστικές διαγνώσεις δεν μπορούν να δοθούν. Μην βιαστείς δηλαδή να αποφασίσεις ποιό είναι το καλό τους, καταλαβαίνω ότι το ρωτάς με καλή πρόθεση και γνήσιο ενδιαφέρον, οι ίδιοι το έχουν ψάξει είμαι σίγουρη. Ή αν επιμένεις να τους μιλήσεις, θέσε το πολύ διακριτικά και στον κοντινότερο σε σένα γονιό γιατί είναι πολύ ευαίσθητα τέτοια θέματα. Οι γονείς σε τέτοιες περιπτώσεις συχνότατα κάνουν την λεγόμενη πρώϊμη παρέμβαση με ειδικούς επαγγελματίες, η οποία βοηθάει μέχρι ενός σημείου αλλά ΜΟΝΟ ενός σημείου, δεν γίνεται ολική μεταμόρφωση, αλλά δεν το κοινοποιούν, συχνά ούτε σε πολύ δικούς τους ανθρώπους, επειδή πονάει πολύ. Να το έχεις κι αυτό στο νου σου.
Δεν μπορώ να σου πω κάτι πιο αισιόδοξο. Δεν έχω την απόλυτη βεβαιότητα φυσικά, ούτε κάνω επιστημονική διάγνωση, όπως είπα και πιο πάνω, είναι μια πιθανότητα που καλό είναι να έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας πριν προβούμε σε συγκρίσεις παιδιών. Επειδή κανείς δεν ξέρει τι θα του ξημερώσει αύριο κι επειδή τέτοιες τάσεις είναι κληρονομικές, ενημερώσου η ίδια για τον εαυτό σου και σκέψου ότι ένα διαφορετικό παιδί τελικά βοηθά να ωριμάσει ο γονιός με τρόπους που ούτε που τους φανταζόταν ποτέ. Δεν είναι όλα αρνητικά ωστόσο. Είναι μια εναλλακτική μορφή ύπαρξης και το παιδί αγαπιέται πολύ και βαθιά.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Έχω παιδί στο φάσμα του αυτισμου όλα όσα γράφει είναι αυτιστικά στοιχεία το καλό θα ειταν το παιδί να εξεταστεί από παιδοψυχίατρο αυτός θα κρίνει αν το παιδί είναι αυτιστικός η απλά κακομαθημένο ότι και να πούμε εμείς.ενα παράδειγμα θα σας πω ειμουνα με τον γιο μου σε παιδική χαρά όπου είχε ξεσηκώσει τον τόπο έρχεται μια μητέρα ενός άλλου παιδιού και μου λέει σε έντονο ύφος ότι το παιδί μου είναι πολύ κακομαθημένο και ότι πρέπει να του βάλω όρια της απάντησα ότι είναι αυτιστικός και είναι δύσκολο αυτό να γίνει και μου είπε απλά αφού το παιδί μου… Διαβάστε περισσότερα »
Πριν βγάλουμε διαγνώσεις, υπάρχουν και γονείς που συνειδητά δεν βάζουν κανένα όριο στα παιδιά τους. Φίλη της κόρης μου στην ηλικία των τεσσάρων ήταν ένα αγρίμι. Έχει τεράστια βελτίωση με τη βοήθεια των δασκάλων, στον χώρο του σχολείου φέρεται 100 φορές καλύτερα, χωρίς κανείς να της φωνάζει ή να της φέρεται άσχημα, απλά δεν υποχώρησαν από την αρχή σε παράλογες απαιτήσεις και το παιδάκι ξέρει μέχρι πού το παίρνει. Έχω σοκαριστεί άπειρες φορές από τον τρόπο που της φέρονται (ειδικά η μαμά, ο μπαμπάς βάζει όρια καλύτερα και πάντα με ψυχραιμία). Είπαμε να μην είμαστε άκαμπτοι, αλλά να μην διδάσκουμε… Διαβάστε περισσότερα »
Πράγματι το παιδί μπορεί να βρίσκεται στο φάσμα, και σαφώς αυτό δημιουργεί δυσκολίες στους γονείς. Παρόλαυτα υπάρχουν παιδιά νευροτυπικά τα οποία είναι πολύ κακομαθημένα, και η συμπεριφορά τους είναι παρόμοια με του ανιψιού. Έχω φιλικό ζευγάρι με 5χρονο στο φάσμα, δε μιλάει και δεν ακούει πάντα αλλά σε γενικές γραμμές είναι συνεργάσιμο παιδί και δε σε κουράζει στο μισάωρο να είσαι σπίτι τους. Δεν είναι παντα το παιδί με αυτισμό επειδή είναι πολύ ζωηρό ή δύσκολο. Καταλαβαίνω ότι η αναφορά γίνεται για ευαισθητοποίηση, αλλά δεν είναι τα παιδιά με αυτισμό πάντα σίφουνες που δεν ακούν κανέναν. Οπότε νομίζω ότι η… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβώς. Ο αυτισμός δεν δικαιολογεί αυτή τη συμπεριφορά. Μία φίλη της κόρης μου είναι στο φάσμα και αρκετά θα έλεγα, δηλαδή πλέον το καταλαβαίνεις ότι παρεκκλίνει του “φυσιολογικού” (τονίζω τα εισαγωγικά), αλλά το παιδί είναι συνεργάσιμο και ευγενικό. Μπορεί πράγματι κάτι να συμβαίνει με αυτό το αγοράκι, αλλά μπορεί απλά οι γονείς να μεγαλώνουν ένα μ@λ@κισμέν0. Το βλέπω στον κύκλο μου συνέχεια και όλως τυχαίως όλα τους είναι αγόρια.
Εμπίπτει στα ψυχομετρικά κριτήρια.
Επίσης η αναλογία διαγνώσεων ανάμεσα σε αγόρια και κορίτσια είναι 4,41 προς 1.
Για κάθε 4,41 αγόρια υπάρχει 1 κορίτσι.
Το γιατί και πώς είναι ένα πολύ σύνθετο θέμα που έχει να κάνει και με την νευροβιολογία, αλλά και με την αποσιώπηση των κοριτσιών στο ζήτημα, καθώς και την διαγνωστική ευαισθησία, πράγμα που ελπίζω να αναδειχθεί στο πλαίσιο μεγαλύτερης ευαισθητοποίησης προς την ιδιαιτερότητα αυτή.
Το θέμα είναι πως βγάζουμε το συμπέρασμα ότι αυτές οι συμπεριφορές ερμηνεύονται με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Πχ “αρνείται να σου μιλησει”. Πως καταλάβαμε ότι αυτό είναι δείκτης για διάγνωση αυτισμού. Εξηγώ. Έχουμε καταρχάς το point of view της θείας και όχι γονέα. Άρα για τις παρατηρούμενες συμπεριφορές δεν ξέρουμε συχνότητα/διάρκεια και το γενικότερο πλαίσιο. Τι εννοεί με το “αρνείται να σου μιλησει”. Ότι είναι σαν να μην σε ακούει, ότι δεν γυρίζει όταν φωνάζεις το όνομα του; Ότι είναι σαν να μην ακούει το όνομα του; Ότι αρνείται επειδή ντρεπεται; Αρνείται επειδή είναι μονίμως στραβωμενο; Επειδή…
Κλπ
Ακριβως. Πολλά παιδιά σε αυτές τις ηλικίες αρνούνται να μιλήσουν σε ατομα που δεν εχουν πολλή οικειότητα χωρίς να έχουν κάποια νευροδιαφορετικοτητα
Το θέμα δεν είναι η αναλογία των διαγνώσεων (εξάλλου ας μην ξεχνάμε ότι πολλές φορές τα κορίτσια και οι γυναίκες είναι underdiagnosed είτε επειδή μαθαίνουμε να καταπνίγουμε τα συμπτώματα είτε επειδή οι επαγγελματίες υγείας τα αγνοούν ακόμα και όταν τα εκφράζουμε) αλλά να μην αποδίδουμε την κακή συμπεριφορά πάντα σε κάποιο θέμα. Το κρατάμε ως πιθανότητα, αλλά η κοπέλα γράφει ότι οι γονείς του είναι υπερβολικά επιτρεπτικοί και δεν βάζουν όρια. Και επαναλαμβάνω ότι ο αυτισμός δεν συνεπάγεται κακή και αγενή συμπεριφορά.
Όποιο παιδί είναι απλώς κακομαθημένο και απείθαρχο πλέον το λέμε αυτισμός
Αυτό ακριβώς.
Καλό είναι να μη συγκρίνουμε παιδιά. Πέρα από τη διαφορετικότητα του κάθε παιδιού, το ότι έρχεται με δικές του εργοστασιακές ρυθμίσεις, το ότι μπορεί να υπάρχουν θέματα που δε μπορείς με σιγουριά να ξέρεις ή ακόμα και το φύλο που παίζει κάποιο ρόλο , έχουμε να κάνουμε και με διαφορετικούς ενηλίκους που τα μεγαλώνουν. Δε μπορούν όλοι οι τρόποι διαπαιδαγώγησης να εφαρμοστούν σε όλα τα παιδιά, ούτε μπορούν να τους εφαρμόσουν όλοι οι γονείς. Για παράδειγμα ένας γονιός που θέλει να τα έχει όλα οργανωμένα και σε κουτάκια δε θα μπορούσε να εφαρμόσει επιτρεπτικη γονεικοτητα. Ένας γονιος που δεν θέλει… Διαβάστε περισσότερα »
Είμαστε της ίδιας “σχολής”. Εφαρμόζω τη συνέπεια-οχι ως τιμωρία αλλά ως φυσικό επακολουθο. Πέρασε και η κορη μου μια περίοδο που ήθελε να είναι “αρχηγός” στην παρέα της, αφού της εξήγησα ότι έτσι οι φίλοι της δε θα θέλουν να παίζουν μαζί της την άφησα, ε λίγο καιρό μετά κατάλαβε μονη της ότι η συμπεριφορά της απομακρύνει τους άλλους και έστρωσε.
Γραφούσα αυτό που περιγράφεις είναι το αποτέλεσμα του να μεγαλώνει κανείς το παιδί του χωρίς όρια. Μη μπερδεύεις το ζωηρό με το ανορίοτο παιδί, έχουν τεράστια διαφορά! Προσωπικά απο αυτά που διάβασα παραπάνω πιο πιθανό θεωρώ να μιλάμε για ένα παιδί χωρίς όρια και όχι για ένα παιδί στο φάσμα. Ρένα θα μου επιτρέψεις διαφωνήσω με το εξής: ”Οι γονείς αυτοί λοιπόν ασκούν επιτρεπτική γονεϊκότητα επειδή δεν μπορούν να κάνουν και διαφορετικά! Όταν το παιδί δεν έχει ενδεχομένως την νευρολογική ικανότητα να ακολουθήσει εντολές, πώς ακριβώς θα του βάλεις όρια;” Υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά τα οποία είναι στο φάσμα και… Διαβάστε περισσότερα »
Φυσικά και μπορείς να διαφωνήσεις, αλίμονο. 😎
Η γράφουσα ας ψάξει (για την δική της ενημέρωση) για το ADOS2 test που υπολογίζει όλα αυτά που μας λέει για το παιδί: μη βλεματική επαφή, μη λεκτική επικοινωνία, μη κοινωνική διάδραση, μη εκτέλεση εντολών, τροφική μονοθεματικότητα, ουρλιαχτό κλπ.
https://www.totalcareaba.com/autism/ados-testing-for-autism
https://www.freekids.gr/ados-2-autism-diagnostic-observation-schedule-test
Θα είναι βοηθητικό να ψάξει η γραφούσα το ados2test, ωστόσο όμως ακόμα και αν το παιδί είναι στα φάσμα με την κατάλληλη εκπαίδευση οριοθετείται , αρκεί να μπορούν να το υποστηρίξουν και οι γονείς.
Το αγοράκι όπως το είδες και συ ακολουθεί ένα δικό του πρόγραμμα προφανώς έχει μια παρορμητικη συμπεριφορά και κάποια άλλα στοιχεία που παρεκλινουν της κανονικοτητας.
Συνεπώς το θέμα όπως είπε και η Ρένα δεν είναι τον γονέων,οι ιδιαιτεροτητες του παιδιού καθορίζουν την ανατροφή του.
Το τί περνάει ο κάθε γονιός μόνο ο ίδιος το ξέρει. Οι απέξω βλέπουν μόνο το αποτέλεσμα. Πιθανόν ο μικρός να είναι στο φάσμα. Το πιο χτυπητό είναι ότι θέλει να παίζει μόνος του.
Ναι, υπάρχει κληρονομικότητα. Αλλά είναι από αυτά που δε λέγονται, υπάρχει ομερτά και μέσα στην ίδια οικογένεια. Μπορεί να είναι από την άλλη πλευρά.
Καθένας το αντιμετωπίζει όπως το αντέχει καλή μου.
“Είναι μια εναλλακτική μορφή ύπαρξης και το παιδί αγαπιέται πολύ και βαθιά.”.
Αυτό!
Θα απαντήσω σαν μητέρα 2 παιδιων στο φάσμα και έχοντας αποκτήσει σχετική κατάρτιση στην ειδική αγωγή μονον και μονο γι αυτο το λόγο. Αρχικά πέρα από τις συμπεριφορές που δειχνουν ότι το παιδί έχει κάποια νευροδιαφορετικοτητα χρειάζεται εξέταση από αναπτυξιολογο ή παιδοψυχιατρο ώστε να είναι σίγουρη και ακριβής η διάγνωση. Θα σου πω λοιπόν για τα παιδιά μου. Η μεγάλη μου κόρη είχε πολύ σοβαρό θέμα με το φαγητό, κι ακόμα στα 16 της έχει, και μέχρι τα 5-6 ήταν σβούρα με πόδια, αλλά επειδή έκανε το λεγόμενο masking μας έδωσαν διάγνωση ΔΕΠΥ. Σιγά σιγά εφαρμόσαμε κάποιες τεχνικές ώστε να… Διαβάστε περισσότερα »
Καλό είναι να μη συγκρίνουμε παιδιά,το καθένα είναι ένας ολόκληρος ξεχωριστός κόσμος.Ακομα και με αδέρφια και θα εξηγηθώ.Οταν έρχεται το πρώτο παιδί , εισέρχεται σε μια οικογένεια με δύο ενήλικες (αναφέρομαι σε οικογένειες με 2 γονείς)Το μοντέλο που βλέπει είναι 2 γονεις , παίρνει προσοχή από δύο ενήλικες ,όταν έρχεται το δεύτερο ,υπάρχει ήδη ένα παιδί στην οικογένεια και το δεύτερο παιδί δεν παιρνει την ίδια προσοχή διότι αυτή μοιράζεται ,ήδη το μοντέλο οικογένειας έχει αλλάξει.Επειδη υπάρχει ήδη ένα παιδί ,το δεύτερο κοιτάζει σαν μοντέλο το άτομο που είναι κοντά στην ηλικία του δηλαδή το αδερφάκι οπότε μεγαλώνει διαφορετικά αν… Διαβάστε περισσότερα »
Όταν ήμουν παιδί είχα την τάση να μην απαντάω όταν μου μιλάνε, να μην συμμετέχω ποτέ σε δραστηριότητες με άλλα παιδιά και γενικά να είμαι χαμένη στον κόσμο μου. Η μητέρα μου με πήγε σε παιδοψυχολόγο και λογοθεραπευτή, αλλά κανείς δεν με διέγνωσε με νευροδιαφορετικοτητα. Απλώς, η μητέρα μου ήταν υπερβολικά προστατευτική, σε σημείο που δεν με άφηνε ούτε νερό να πιω μόνη μου. Εκείνη προσπάθησε να το περιορίσει, αλλά ποτέ δεν έγινα ιδιαίτερα κοινωνική.
Θα έλεγα πως ναι, εμείς οι γονείς μπορούμε να ελέγξουμε την συμπεριφορά του παιδιού, αλλά όχι ταυτόχρονα. Ο κάθε άνθρωπος έχει δικιά του προσωπικότητα.
Τι εννοείς, “όχι ταυτόχρονα “;
Ναί αλλά και όχι, ταυτόχρονα.
Πρέπει να κάνω καλύτερο proof reading από εδώ και πέρα.
Μπορεί να είναι στο φάσμα μπορεί να είναι απλά κακομαθημένο. Τα παιδιά χρειάζονται όρια γιατί μέσα σε αυτά αναπτύσσονται με ασφάλεια. Όχι τρομερή πειθαρχία κι αυστηρότητα αλλά όρια .Είναι δύσκολο για κάποιους γονείς και κυρίως για κάποια παιδιά. Έχει φυσικά να κάνει καιεντον χαρακτήρα του παιδιού. Η ανηψια μου είναι έτσι, ενώ όρια μπαίνουν και με το παραπανω, είναι ένα δύσκολο παιδί , από την αρχή ηταν. Ατιθαση, πεισματάρα, άτακτη, αποφασιστικη, με έντονα συναισθήματα και ξεσπάσματα. Πιστεύω κάποια μέρα θα κατακτήσει τον κόσμο, αλλά προς το παρόν μας βγάζει την πίστη. Η παιδοψυχολογος μας είπε απλά να την αποδεχτούμε ,έτσι… Διαβάστε περισσότερα »