Το υπερπροστατευμένο παιδί που δεν μπορεί να ενηλικιωθεί είναι απότο ακριβώς της κατηγορίας αμαρτίες γονέων.
_______
Η ιστορία της Aνώνυμης Μητέρας που Προσπαθεί όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπέρα σε όλους…
Σας ανακάλυψα πριν έναν μήνα περίπου και έκτοτε σας διαβάζω εντατικά. Συγχαρητήρια για το πολύ καλό περιεχόμενο!!! Πήρα το θάρρος να σας γράψω σχετικά με ένα πρόβλημα μου. Να μοιραστώ το βάρος μου εδώ και να ακούσω λύσεις/προτάσεις, που ίσως μπορέσουν να βελτιώσουν την κατάσταση.
Έχω δύο κόρες. Η μεγαλύτερη (32 ετών πια) έχει το δικό της σπιτικό, την εργασία της και τη ζωή της. Στην εφηβεία και μετεφηβεία έκανε πολλά κι επικίνδυνα λάθη, τα οποία ούτε ο νευρικός κι απότομος τρόπος του συζύγου μου κι ούτε η συγκαταβατική και διαλεκτική μου στάση δε μπόρεσαν να τα αποτρέψουν.
Νομίζω ότι τότε φανήκαμε ανάξιοι των περιστάσεων και, ταυτόχρονα, όμως διαμορφωθήκαμε κι ως γονείς. Το αποτέλεσμα: στην ανατροφή της μικρότερης κόρης μου υπήρξαμε ιδιαίτερα αυστηροί κι υπερπροστατευτικοί….
Στη σημερινή κατάσταση που βρίσκεται η μικρότερη μου κόρη, νιώθω ότι έχουμε ΜΕΓΑΛΗ ευθύνη.
Επί του θέματος, σχεδόν 25 χρονών πια το κορίτσι μου και δεν έχει προσωπική ζωή (φίλες/σύντροφο). Αυτό το γνωρίζω, όντας απλώς παρατηρητική γιατί, δυστυχώς, ποτέ δεν έκατσε να συζητήσει μαζί μου τα προσωπικά της. Ήταν ένα εσωστρεφές, ντροπαλό και κλειστό κορίτσι και τώρα έγινε μια τέτοια γυναίκα…
Τα κατάφερε, παραδόξως, πολύ καλά στις σπουδές της, σαν να μεταμορφώνεται σε άλλο άνθρωπο με αυτές, τέτοιο πάθος έχει εκεί… αλλά πέρα από αυτές, έχει μια άδεια ζωή. Γύρισε από τη φοιτητική πόλη στο σπίτι μας και με πονάει να τη βλέπω να μην έχει τίποτα… Έχει ένα πλάνο που περιλαμβάνει διάβασμα και εξέλιξη στον κλάδο της, αλλά δεν έχει έναν άνθρωπο δίπλα της… Περνάει τις μέρες στο σπίτι και μπορεί να περάσει κι ένας μήνας για να βγει έξω από αυτό. Πηγαίνει, βέβαια, σε συνεντεύξεις για δουλειά κι εκεί, μέσα στην ντροπή και τον δισταγμό, ε ποτέ δεν την επιλέγουν. Καμιά φορά την πείθω να πάμε μαζί για έναν καφέ, πάντοτε παραγγέλνει δεύτερη για να χρειαστεί να πει στον σερβιτόρο μόνο τη φράση “και εγώ το ίδιο θα ήθελα”….
Από την επιθυμία να την προστατεύσουμε, μεγαλώσαμε έναν άνθρωπο που δε μπορεί να πάρει πρωτοβουλία. Να σταθεί, δηλαδή, ως ενήλικας. Να κάνει ό,τι κάνουν όλοι οι άνθρωποι της ηλικίας της. Ίσως με πιάνει κι υπαρξιακή κρίση αλλά ώρες ώρες αναρωτιέμαι τι θα κάνει όταν εμείς δε θα είμαστε τριγύρω…
Βρήκα το πρόβλημα, εντόπισα τη ρίζα του κακού στον κακό γονεϊκό μας τρόπο…
Ο άντρας μου κι εγώ ήμασταν, άλλωστε, αυτοί που όταν το κορίτσι μας ως πρωτοετής φοιτήτρια κατόρθωσε να κάνει μια φίλη και να βγει την πρώτη (και μοναδική) βόλτα μαζί της, τσακωθήκαμε μαζί του γιατί γύρισε σπίτι στις δέκα παρά το βράδυ.
Το θέμα είναι… τι κάνουμε τώρα πια; πως μπορώ να τη βοηθήσω; μπορώ;
Σας ευχαριστώ….
ΑΠΟ ΤΗΝ – μια ανώνυμη μητέρα που προσπαθεί
________________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Αγαπητή φίλη, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα όμορφα λόγια για την δουλειά μας εδώ στο ampa. Χαίρομαι που παρέχει περιεχόμενο που εκτιμάται.
Πράγματι έχεις σωστά εντοπίσει το ζήτημα: “Από την επιθυμία να την προστατεύσουμε, μεγαλώσαμε έναν άνθρωπο που δε μπορεί να πάρει πρωτοβουλία. Να σταθεί, δηλαδή, ως ενήλικας.”
Η στάση αυτή δεν είναι ασυνήθιστη για αρκετούς Έλληνες γονείς, ακόμη και χωρίς την εμπειρία του μεγαλύτερου παιδιού που μπλέκει σε τυχόν “επικίνδυνους” ή και επικίνδυνους δρόμους. Η υπερπροστασία δημιουργεί ένα πλέγμα παράλυσης: ο γονιός ξέρει καλύτερα, επομένως το παιδί δεν μπαίνει στη διαδικασία να πάρει πρωτοβουλίες, να κάνει την επανάστασή του (αναγκαία για να αποκοπεί από το γονιό ως αυτόφωτη προσωπικότητα) και να αυτονομηθεί.
Στην δική σας περίπτωση η μικρότερη κόρη που μεγάλωσε βλέποντας την μεγαλύτερη να παραλαμβάνει την μήνιν του πατέρα και την απογοήτευση/άγχος της μητέρας, η ίδια ένιωσε ασφάλεια μέσα στο ρόλο “του καλού παιδιού”. Εξ ου κι ήταν καλή στις σπουδές της. Τι άλλο άλλωστε της έμενε να κάνει; Δεν είναι πάντοτε από φιλομάθεια. Κλείστηκε στο κουτάκι της κι είναι πλέον πάρα πολύ δύσκολο να την βγάλετε από κει.
Επειδή δεν κοινωνικοποιήθηκε όταν έπρεπε είναι τώρα ελαφρώς “ανάπηρη” στο ζήτημα αυτό και πρέπει η ίδια να θελήσει να το διορθώσει. Πράγμα για το οποίο η δική σας ανησυχία δεν βοηθάει επειδή την αγχώνει περισσότερο. Πίστεψέ με, την έλλειψη φίλων και συντρόφου την αντιλαμβάνεται κι η ίδια πάρα πολύ έντονα, αλλά νιώθει ανήμπορη να πετύχει την ανατροπή τώρα πια. Δεν ξέρει από πού ν’αρχίσει. Όχι επειδή την πήραν τα χρόνια, ποτέ δεν είναι αργά, αλλά επειδή ακριβώς ποτέ δεν ανέπτυξε τις δεξιότητες που απαιτούνται.
Προτείνω λοιπόν να βοηθήσεις την κόρη σου με δύο τρόπους.
Αφενός να μην εστιάζεις στην κοινωνική της ανημπόρια (ιδιαίτερα στο θέμα συντρόφου), επειδή αυτό θα της αυξήσει το άγχος, θα την κλείσει ακόμη περισσότερο στον εαυτό της και θα την κάνει δυστυχή μακροπρόθεσμα -ο σύντροφος ιδιαίτερα δεν έρχεται κατόπιν παραγγελίας, ούτε είναι τόσο εύκολο ακόμα και για έμπειρες γυναίκες, πόσο μάλλον για παντελώς άπειρες.
Κι αφετέρου προτείνοντας δραστηριότητες, ομάδες, συγκεντρώσεις, διαδικτυακά σεμινάρια, βιβλία, οποιοδήποτε είδος αυτοβοήθειας που θα την παρακινούσε η ίδια, μόνη της, να εξετάσει πώς μπορεί να βγει από τον κύκλο της απομόνωσης. Ας δοκιμάσει επίσης γνωριμίες διαδικτυακές, με όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις, ας μιλήσει με κόσμο σε φόρα και σε ομάδες. Σιγά σιγά θα ανοίξει τους ορίζοντές της. Εσύ πλάι, διακριτικότατα, υποστηρικτικά και χωρίς υποδείξεις.
Αν θέλεις να της προτείνεις να μας διαβάζει, δεν θα σου πω όχι. Μας στέλνουν συχνά μοναχικές γυναίκες χωρίς παρέες που δεν έχουν συνάψει σχέσεις με το άλλο φύλο. Μπορεί να της απαλύνει το πλάκωμα και να πάρει ιδέες.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πολύ σημαντική η ανάληψη ευθύνης από μέρους σας, ειλικρινά! Τώρα όμως ήρθε η ώρα να φύγεις γράφουσα από αυτό που κάνεις μια ολόκληρη ζωή και όπως η ίδια λες “έκλεισε” περισσότερο το ήδη κλειστό δεύτερο παιδί σου: την υπερπροστασια και την επεμβατικοτητα.Ξέρω ότι σου ζητάω το πιο δύσκολο πράγμα, αλλά ακόμα κ τώρα ο τρόπος που μιλάς για την μικρή κόρη σου είναι σαν να μιλάς για ένα μικρό απροστάτευτο και κυρίως καημένο ζωάκι. Αυτή την ενέργεια που έχεις απέναντι της, την πιανει κ η ίδια και αποκλείεται να μην νιώθει κ εκείνη έτσι αφού από πάντα εσείς πιθανότατα έτσι… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ ωραίο το σχόλιο! Συμφωνώ απόλυτα!
Έτσι ακριβώς μεγάλωσα κι εγώ, σαν την κόρη σου. Περιορισμοί και σκληρό πρόγραμμα από 6 χρονών. Τα παιδικά μου, μαθητικά χρόνια ήταν 12 χρόνια σκλαβιά. Για καφέ βγήκα πρώτη φορά στα 16. Αυτό με επηρέασε και στις παρέες μου γιατί δεν είχα αναπτυξει ερεθίσματα. Και λογικό. Ποιος θα κάτσει να κάνει παρέα/σχέση με έναν άνθρωπο που ξέρει μόνο από το διάβασμα του σχολείου? Δεν ειχα άποψη για τίποτα, ούτε για τη σοουμπίζ ούτε για μια ταινία έστω. Επίσης είχα ιδρυματοποιηθεί σε τόσο ακραίο βαθμό που αδυνατούσα να συμμετάσχω σε οποιαδήποτε συζήτηση. Αυτο ισχύει για όλες τις ηλικίες. Μη σε εκπλήσσει… Διαβάστε περισσότερα »
Ο Χριστός και η Παναγία!
Με τρομάζουν τέτοιες ιστορίες και σχεδόν πάντα τις ακούω για κόρες και ποτέ για γιους,που σημαίνει ότι η αυστηρότητα τους γίνεται για εμφυλίους λόγους και τα κλασικά, μη κάνει σεξ η κόρη μου στην εφηβεία ,μη μείνει έγκυος μην έχει σχέσεις, μη γίνει ανεξάρτητη. Και είναι οι ίδιοι γονείς που στα 25 αναρωτιούνται γιατί είναι παρθένα ή πότε θα παντρευτεί επιτέλους μη μείνει στο ράφι.
Εσύ είχες καλή ανταπόκριση/ αντίδραση από τούς γονείς σου όταν έσπασες στα 18 ;
Αυτό με τους γιους είναι αλήθεια. Κλασική συζήτηση με τη μάνα μου στις διακοπες: -Μαμά εγώ γιατί να μην πάω βόλτα με τα αγόρια? Αφού θα ναι κι ο Μάκης (ξάδερφος) -Άλλο ο Μάκης κι άλλο εσύ. Ο Μάκης είναι αγόρι, θέλει και να γκομενίσει. Ευχαριστώ πολύ που ρωτάς. Στην αρχή δεν τους άρεσε, ήθελαν να τους δίνω τα τηλέφωνα συμφοιτητων μου όταν έβγαινα έξω κλπ. Σιγά σιγά το δέχτηκαν. Είχα μαζέψει πολλά κι είχα γίνει πλέον πολυ αντιδραστική οπότε αποφάσισαν να μην ασχοληθούν άλλο με το πού βγαινω και τι κάνω. Φαίνεται ότι είδαν πως δεν έχουν λόγο να… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ ήθελα τα καλοκαιριάτικα μεσημέρια να πηγαίνω να παίζω ηλεκτρονικά στο καφενείο του χωριού. Αυτά με το κέρμα.
– Μαμά, θα παω κι εγώ με τον Μανώλη στο καφενείο.
-Όχι, Σουλάρα, είσαι με τα καλά σου;
-Μα θα πάει κι ο Μανώλης και θελω κι εγώ να παίξω. Έχω ψιλά, δεν θέλω λεφτά.
-Ο Μανώλης είναι αγόρι, εσύ θα κάτσεις εδώ. Ακούς εκεί, κορίτσι πράμα στο καφενείο.
-…
Ταύτιση
Πολύ χαίρομαι για σένα❤️
Πίστεψέ με, γίνεται και με γιους…
Τρομακτικό όλο αυτό. Ήταν και οι δικοί μου κάπως, αλλά τους το έκοψα στα 18. Πήγα στο εξωτερικό για σπουδές. Η γραφούσα πρέπει να σπάσει μονής της όλη αυτή την κατάσταση.
Παρόμοια φάση, όχι για τις παρέες, από αυτες πάντα είχα, αλλά για τα ερωτικά. Κ τώρα αναρωτιέται μα γιατί δεν φλερτάρω, γιατί δεν είμαι πολύ γυναίκα, γιατί δεν έχω κάποιον. Το ότι με έκανε να “θάψω” τη γυναικεία μου αυτοπεποίθηση; ε καλά… βρες την! (Η απάντηση της). Εν το μεταξύ ότι μπορώ κάνω, όταν έχω όρεξη, αλλά όχι δεν το έχω προτεραιότητα. Εννοείται ότι δεν τα συζητάω ποτέ μαζί της γιατί όταν στην δεκαετία των 20 μάθαινε για καμιά σχεση, έκανε όνειρα για γάμο απο το πρώτο λεπτό… αθεράπευτα προβληματικό άτομο που φυσικά δεν το αναγνωρίζει καν!
Δυστυχώς έτσι είναι, πολλοί γονείς καταπιέζουν τα παιδιά τους και στο σεξουαλικό. Μια ξαδέρφη μου πάνω κάτω στα 40 είναι ανύπαντρη και οι θείοι μου ανησυχούν οτι δε θα παντρευτεί ποτέ. Το ότι τη μεγάλωσαν όσο πιο συντηρητικά πάει, με αποτέλεσμα να έχει δαιμονοποιήσει το σεξ και τον έρωτα από μικρή, φυσικά δεν το βλέπουν καν.
Καλό θα ήταν να συμβουλευτείτε (οι γονείς) ειδικό ώστε να μάθετε να είστε λιγότερο παρεμβατικοί/χειριστικοί και να γίνετε περισσότερο διακριτικοί και χαλαροί. Να της δώσετε χώρο. Είναι σημαντικό η ίδια να πάρει την απόφαση και βήμα-βήμα να βρει τον δρόμο της. Μην την πιέσετε, μην βάλετε χρονοδιάγραμμα. Αφήστε την να λειτουργήσει με τον ρυθμό και τον τρόπο που αντέχει. Ιδανικά, προτείνετέ της και βοηθείστε την να μείνει σε δικό της χώρο ώστε να αυτονομηθεί. Είναι ένα πρώτο βήμα να βρεθεί με τον εαυτό της και να τον φροντίσει χωρίς την δική σας παραμορφωτική παρέμβαση. Χρειάζεται προσοχή, υπομονή, συνέπεια, απόσταση, ώστε… Διαβάστε περισσότερα »
Το ότι είχε πάθος για τις σπουδές κ τα πήγε καλά είναι νομίζω σημαντικό. Ξέρω πολύ ικανά άτομα που στις συνεντεύξεις τα κάναν επανειλημμένα μαντάρα, μέχρι που έκαναν άτυπα mock interviews με συναδέλφους κ εκπαιδεύτηκαν στο πως να φερθούν. Η δουλειά εκτός από βιοπορισμό σου δίνει κ μια ικανοποίηση ότι τα καταφέρνεις και ένα νόημα στη ζωή σου εάν την αγαπάς, κ έτσι αλλάζει θετικά το πως αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας κ πως αυτοδιηγουμαστε τη ζωή μας. Σε έναν νέο άνθρωπο ειδικά, είναι πολύτιμο να πάρουν μια θετική επιβεβαίωση.
Συμφωνώ πολύ, βλέπω μια μαμά που έχει αναγνωρίσει την ευθύνη της και θέλει να βοηθήσει το παιδί της. Πολύ σωστή η πρόταση να παραδεχτεί το λάθος στο παιδί με τον απλό τρόπο που περιγράφεις
Ζωη δεν ειναι μονο η κοινωνική ζωη παντως. Δεν ειναι μονο οι φιλοι και οι συντροφοι . Ειναι ΚΑΙ αυτοι. Αλλα ειναι και τα ενδιαφεροντα της και το επαγγελματικο της αντικειμενο που οπως λες της αρεσει και το εξελισσει, ειναι και το χιουμορ της , τα πραγματα με τα οποια χαιρεται ή λυπαται κλπ κλπ Δεν εχει μια κοπια η ζωη , με το να της το μεταφερεις αυτο με εντονη αγωνία οτι καπου υστερεί κατα την γνωμη μου διαιωνίζεις την ανατροφη που της δωθηκε. Ειναι ενας ανθρωπος ξεχωριστος που την πορεια της θα την διαλεξει η ιδια , πιστεψε… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβώς αυτό βιωσα και εγώ στα 25. Εχασα τις φίλες μου και από τότε απλά έπαψα να βασίζομαι τόσο στη φιλία. Έχω μόνο γνωστές που τα λέμε όποτε τύχει. Δεν βγαίνουμε πάντα για καφέ και ναι παίρνω και τη μάνα μου για καφέ στα 35. Νομίζω πως την κοπέλα αυτή μια χαρά θα της κάνει η έξοδος με τη μαμά. Να της ζητά περισσότερες εξόδους όχι με σκοπό να την πιέσει να βγει, αλλά για να αλλάξει λίγο αέρα. Θα βρει τον εαυτό της σιγά σιγά.
Δεν ειναι ολη η ευθυνη των γονεων , με την εννοια οτι δεν ειναι ολα τα παιδια ιδια. Η γονεικη ευθυνη ειναι να γινει η σωστη διαγνωση του “υλικού” του παιδιου, και να το μεγαλωσουν αντιστοιχα. Ηταν ενα τριχρονο αγορι που ειχε πει στη μανα του οτι δεν θελει να του ζεσταινει το πρωι αυτη το γαλα του, θελει να τα φτιαχνει ολα μονος του. Επειδη η μανα του συνεχιζε , τις απαγορεψε να σηκωνεται απο το κρεβατι πριν απο αυτον , και με πεισμα καταφερε να ξυπναει ολο και νωριτερα τα χαραματα , για να επιτευχθει ο μεγαλος σκοπος… Διαβάστε περισσότερα »
Μεγάλωσα όπως η κόρη σου. Μητέρα συγκαταβατική, πατέρας νευρικός και φοβισμένος μέχρι αηδίας. Οι γονείς μου δεν ήταν τόσο υπεροροστατευτικοι όσο υπερβολικά αυστηροί, σε αναλογία κΙ με την εποχή. Όταν ήμουν 14 με μάλωναν και δεν με άφηναν να βγω μια βόλτα με τις φίλες μου, στα 17 κλαιγαν και σπαγαν το κεφάλι τους να καταλάβουν γιατί το παιδί δεν βγαίνει ποτέ και δεν έχει φίλους. Με σίγουρο ενφυλο υπόστρωμα γτ σε αυτά τα θέματα ποτέ δεν ήταν έτσι με τον αδερφό μου, τα κορίτσια πρέπει να φέρονται αλλιώς. Το αποτέλεσμα ποιο ηταν; τελείωσα το σχόλιο και ήμουν ένα παιδάκι… Διαβάστε περισσότερα »
Αν έχει απογοητευτεί από όλες αυτές τις συνεντεύξεις που δεν την παίρνουν δίκιο έχεις. Το βίωσα. Πρέπει να βρει δουλειά. Δεν μας λέει η μητέρα της όμως τι σπουδές έχει κάνει. Αν μπορεί να της έχει ένα χώρο για φροντιστήρια και σιγά σιγά με τα παιδιά να κοινωνικοποιηθεί.
Όπως αναφέρανε κάποιοι, εσείς είστε που χρειάζεστε παρέμβαση, καλή αρχή είναι να πάτε σε έναν ειδικό να συζητήσετε τη συμπεριφορά σας. Το δεύτερο είναι να μιλήσετε μαζί της και να παραδεχτείτε τα λάθη σας και επιτέλους να την αφήσετε να επαναστατήσει εναντίον σας. Εγώ που ήθελα να επαναστατήσω στα 15 μου και επειδή ένιωθα φοβερό ψυχολογικό εκβιασμό από τη μητέρα μου σε συνδυασμό με έναν πατέρα μπαμπούλα, έπρεπε να κάνω μερικές απόπειρες αυτοκτονίας και να το σκάσω από το σπίτι μου για να πάρω τελικά την “άδεια” από τον πατέρα μου να επαναστατήσω όταν με βρήκαν τελικά. Χρειαζόμουν την άδειά… Διαβάστε περισσότερα »