H Ρένα απαντά: Πάσχω από αρνητισμό κι αυτό περνάει και στους άλλους

Ο αρνητισμός ίσως δεν είναι τόσο κακός, αν είναι ρεαλισμός και έντικτο, αρκεί να ωφελεί κι όχι να βλάπτει.

________________
Η ιστορία της negative όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή ρένα,
έχω παρατηρήσει πως αρκετά άτομα μου κάνουν σχόλια πως είμαι αρνητική , ότι έχω ένα αρνητικό βαιμπ, ότι δεν χαίρομαι, ότι ίσως και να βαραίνουν με την παρουσία μου. Η αλήθεια είναι πως κάθισα και το σκέφτηκα αυτό και κατάλαβα πως έχουν δίκιο.

Ενώ δεν υπάρχει κάτι στη ζωή μου που θα με έκανε να νιώθω αντικειμενικά άσχημα αυτή την περίοδο, εγώ πάντα εστιάζω στα αρνητικά, με αποτέλεσμα την πλειοψηφία των ημερών να νιώθω όντως άσχημα και μάλλον να το περνάω και στους άλλους αυτό.

Έχετε συμβουλές για το πως θα μπορούσα να το αντιμετωπίσω ;

ΑΠΟ ΤΗΝ – negative

__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Αυτό που περιγράφεις είναι απαισιοδοξία, περισσότερο από αρνητισμός. Όμως αυτό δεν είναι αναγκαστικά κάποια διαταραχή ώστε να απαλλαγείς απ’αυτήν, όσο ένα χαρακτηριστικό της προσωπικότητας, ίσως ένας μεγαλύτερος ρεαλισμός στην αποτίμηση της ζωής και των γεγονότων.

Η στάση “το ποτήρι μισοάδειο” παρόλο που δεν είναι φαύλη τείνει να δαιμονοποιείται στην εποχή μας, αυτή της θετικής ενέργειας, του καταναγκαστικού χαμόγελου (ως συμβουλή πανάκεια) και του φτιάχνω λεμονάδα από τα λεμόνια που’ρχονται απρόσκλητα. Μέρος των παραπόνων των άλλων μπορεί να είναι μηχανιστικό τρικ σε αυτή ακριβώς την μόδα της θετικής ενέργειας.

Μια μελέτη* με 5.187 έφηβους διδύμους και τα αδέρφια τους δείχνει ότι η γενετική μπορεί να ευθύνεται για το ένα τρίτο της διακύμανσης στο αν κάποιος κλίνει προς την απαισιοδοξία έναντι της αισιοδοξίας, με την υπόλοιπη διακύμανση να οφείλεται στο περιβάλλον τους. [*Mavioğlu RN, Boomsma DI, Bartels M. Causes of individual differences in adolescent optimism: a study of Dutch twins and their siblings. Eur Child Adolesc Psychiatry. 2015;24:1381-1388. doi:10.1007/s00787-015-0680-x]

Από την άλλη, η συνεχής υπενθύμιση των κακών αποτελεσμάτων που θα μπορούσαν να προκύψουν σε κάθε τι είναι εξουθενωτική και σπάει το ηθικό των άλλων. Παραδείγματα: Mε πονάει το στήθος -Ίσως έχεις καρκίνο. Θα βγούμε με το απωθημένο μου -Μη πας, δεν θα πάει καλά, αλλιώς θα είχατε ήδη βγει τόσον καιρό. Φοβάμαι τις εξετάσεις -Λογικό, αφού δεν διάβασες τίποτα, τι περιμένεις, θα πατώσεις.

Μπορεί να τα πιστεύεις και να τα πιστεύεις και για τον εαυτό σου, όμως η εξωτερίκευση δημιουργεί μια αρνητική ατμόσφαιρα όντως. Και σε επηρεάζει κι εσένα, που είναι και το σημαντικότερο, καθώς άμα δεν έχεις προβλήματα γιατί να μην περνάς όμορφα;

Θα έλεγα ότι το να αλλάξεις προσωπικότητα θέλει οργανώμενο σχέδιο που μόνο η ψυχοθεραπεία θα μπορούσε να σου υποδείξει. Ταυτόχρονα, κάνε μια ειλικρινή συζήτηση με τον εαυτό σου. Μήπως αυτό που ακούς είναι το ένστικτο -δηλαδή μια αυξημένη αντίληψη βάσει βιωμάτων- που σε προειδοποιεί για καταστάσεις που δεν είναι εντελώς θετικές; Ή είναι αρνητικός εσωτερικός μονόλογος, ο οποίος όντως μπορεί να δημιουργήσει τοξικές επιπτώσεις για την ευεξία σου και για την επιτυχία σου σε διάφορους τομείς;

Είναι εκείνοι που έχουν στενούς φίλους και ισχυρό αίσθημα κοινότητας, εκείνοι που νιώθουν ευγνωμοσύνη και εκείνοι που έχουν την αίσθηση του νοήματος στη ζωή που νιώθουν πιο ευτυχισμένοι, σύμφωνα με άλλη έρευνα* για την απαισιοδοξία/αισιοδοξία. [*Mineo L. Good genes are nice, but joy is better. The Harvard Gazette.]

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News