H Ρένα απαντά: Όταν γίνεσαι γονιός δεν στηρίζεις το παιδί σου όσο μπορείς;

Ο γονιός δίνει αυτό που έχει στο παιδί του και το στηρίζει όπως ξέρει να το στηρίξει. Μπορεί να μην γνωρίζει για παραπάνω.

______________

Η ιστορία της Στήριγμα όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αγαπητή Ρένα,

Το αγόρι μου και σύντροφος μου εδώ και 4 χρόνια, αποφάσισε ότι δεν τον ενδιαφέρει να είναι υπάλληλος μια ζωή και οτι θα ήθελε να ασχοληθεί με κάτι δικό του. Οι γονείς του έχουν μια επιχείρηση, μικρή μεν αλλά επικερδής, την οποία λόγων οικονομικών προβλημάτων του παρελθόντος τη λειτουργούν στο όνομα του συντρόφου μου. Ο φίλος μου έχει δείξει ενδιαφέρον εδώ και πολύ καιρό να αναλάβει την επιχείρηση και να βοηθάει οικονομικά και τους γονείς του δεδομένου, ότι με τα έσοδα τους αυτή τη στιγμή, χωρίς την επιχείρηση δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν. Ενώ μετά από πολλές συζητήσεις κατέληξαν στο να αναλάβει σιγά σιγά εκείνος την επιχείρηση, συνεχώς του παρουσιάζουν τα πράγματα ιδιαίτερα δύσκολα, τον αντιμετωπίζουν σαν παιδί, ενώ θα κλείσει τα 30 σε λίγες μέρες και του ζητάνε κάθε φορά που το συζητούν και από ένα διαφορετικό ποσό οικονομικής βοήθειας, στην περίπτωση που εν τελει το αναλάβει.

Γνωρίζω πολύ καλά τη θέση μου και ότι δεν μου πέφτει λόγος, όμως μενουμε μαζί και ζητάει την άποψη μου.

Εγώ αυτά που του είπα είναι 1. ότι θα προσπαθήσω να τον στηρίζω και να καταννοώ αν υπάρχουν μήνες που το μαγαζί δε βγάζει καλά λεφτά, και 2. να συμβουλευτούμε κάποιον ειδικό στα οικονομικά και στο μαρκετινγκ για να τον βοηθήσει να αναπτύξει την επιχείρησή του. Με στενοχωρεί που οι γονείς του δεν τον στηρίζουν και τον αντιμετωπίζουν σαν παιδάκι, αλλά όταν πάω να θίξω το θέμα, ισχυρίζεται ότι το κάνουν επειδή αγχώνονται για τα οικονομικά τους. Καταννοητό, αλλά όταν γίνεσαι γονιός δεν κοιτάς να στηρίξεις το παιδί σου όσο μπορείς;

Η ερώτηση μου είναι πώς μπορώ να βοηθήσω πρακτικά τον φίλο μου; Φοβάμαι και λίγο τη ρήση όταν η φτώχια περνάει από την πόρτα ο έρωτας φεύγει από το παράθυρο..

ΑΠΟ ΤΗΝ – Στήριγμα

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Δεν με εκπλήσσει η ερώτηση κι η τοποθέτηση. Στην Ελλάδα, αλλά και παντού λίγο πολύ που δεν ευνοείται η επιχειρηματικότητα, δική μας επιχείρηση (ή ελεύθερο επάγγελμα) σημαίνει επισφάλεια, γραφειοκρατία, υπερβολικός κόπος για μικρό τελικό αποτέλεσμα, έλλειψη αδειών και ρευστότητας (ό,τι βγαίνει μένει ως “ταμείο της επιχείρησης”) και μεγάλος πονοκέφαλος αν κάτι αλλάξει. Για μαγαζί, δε, με το που βάζεις το κλειδί στην πόρτα, αρχίζουν να τρέχουν λογαριασμοί. Και κλειστό να είναι, τρέχουν λογαριασμοί, εφορίες, γραφειοκρατία.

Οι γονείς του συντρόφου σου αυτό βιώνουν. Με νύχια και με δόντια, και μέσα στην οικονομική κρίση μην ξεχνάμε, έφτιαξαν ή διατήρησαν μια μικρή επιχείρηση που κατόρθωσαν μάλιστα να αποφέρει και κάποιο μικρό κέρδος (και δεν θέλεις να ξέρεις τι φορολογία έχει αυτό το κέρδος, εφόσον μιλάμε για μικρή κι όχι λαμογιακή επιχείρηση…)  ώστε να μπορούν να ζήσουν. Τώρα του παραχωρούν την διεύθυνση. Όμως όχι για να κάνει “πειράματα”, καθώς δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα, το λες ξεκάθαρα: “δεδομένου, ότι με τα έσοδα τους αυτή τη στιγμή, χωρίς την επιχείρηση δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν”.

Δεν μου φαίνεται επομένως παράλογη η συμπεριφορά τους. Φοβούνται κι είναι λογικό να φοβούνται. Επίσης προσπαθούν να στηρίξουν, με την έννοια να μην τον αφήσουν να αφεθεί σε ανοίγματα που ίσως γυρίσουν μπούμπερανγκ και βρεθεί χρεωμένος -καθόλου ασυνήθιστο κι απολύτως καταστροφικό. Είναι απολύτως σωστή η ρήση που φοβάσαι, η φτώχεια σίγουρα δεν συσφίγγει τις σχέσεις, όσο κι αν ο πλούτος τις κάνει να φαίνονται επιφανειακά καλύτερες απ’ό,τι είναι.

Η νουθεσία είναι εκνευριστική, επειδή είναι 30 ετών, ναι, αλλά δεν τον νουθετούν για το πώς να δέσει τα κορδόνια του, τι να φάει ή με ποιά κοπέλα να περάσει την ζωή του. Τον νουθετούν για κάτι για το οποίο έχει μαύρα μεσάνυχτα, εφόσον έχει δουλέψει μόνον σε εξαρτημένη θέση εργασίας όπου άλλος παίρνει τις επιχειρηματικές αποφάσεις.

Η δική σου συμβουλή να προσλάβουν ειδικό στα οικονομικά και το μάρκετινγκ είναι θεάρεστη, και κανονικά αυτό είναι το σωστό! Μην παραλείπεις βέβαια να υπολογίσεις ότι το μάρκετινγκ στην Ελλάδα θεωρείται πολυτέλεια και μάλλον σκέφτονται ότι μπορούν να τα κάνουν όλα μόνοι τους. Πρόκειται για πληγή των ελληνικών μικροεπιχειρήσεων, συμφωνώ, κανένας δεν μπορεί να τα κάνει όλα μόνος του, ούτε τα γνωρίζει όλα, ακόμα κι έμπειροι.

Σε αυτή την κατεύθυνση θα μπορούσες να ωθήσεις τον σύντροφό σου, καθώς δεν πρόκειται για κάποιο δυσθεώρητο κονδύλι που θα τους “βάλει” μέσα και μπορεί να μάθουν πράγματα που δεν γνώριζαν. Με αυτό το επιχείρημα πρέπει να τον πείσεις, όχι κατηγορώντας τους γονείς του. Δεν θα σε ευνοήσει, τοποθετείσαι σε μια επίπλαστη θέση κόντρας έτσι, κι αν κάτι δεν πάει καλά θα το “χρεωθείς” στο μέλλον, όσο καλός κι αν είναι ο σύντροφος. Μην βάζεις τον εαυτό σου σε ρόλο που δεν σου έχει ανατεθεί ρητώς. Στο κάτω κάτω, αυτό έχουν να του δώσουν, ένα μαγαζί. Αν είχαν επαύλεις με πισίνες κι ελικόπτερα, μετοχές στην Microsoft και προσωπικό οικονομικό σύμβουλο, θα του έδιναν εκείνα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News