Όταν η παιδική ηλικία μας γεμίζει φόβους για το μέλλον υπάρχει θέμα.
Η ιστορία της Nocteenya όπως την ξεχώρισα σήμερα.
___________
Αγαπητή Ρένα, είμαι 25 χρόνων και δυστυχως, όχι ακόμα ανεξάρτητη οικονομικά, για την ακρίβεια σπουδάζω, οπότε ζω με τους γονείς μου και τα αδέρφια μου. Ο πατέρας μου είναι ένας βαθιά μισογυνης, ρατσιστής, και γενικότερα κακιασμενος άνθρωπος, κάτι που μου πήρε χρόνια να συνειδητοποιήσω και να αποδεχτω, όπως και το ότι κακοποιεί ψυχικα την μητέρα μου με κάθε τρόπο.
Για την ακρίβεια, εκείνη δεν εργάζεται πλέον και μενει σπίτι αναλαμβάνοντας όλες τις δουλειές του σπιτιού, με αποτέλεσμα ο ίδιος να την υποτιμά, λέγοντάς της ” όλη μέρα σπίτι είσαι και δεν μπορείς πχ να μου βρεις τον φορτιστη;” , η πχ για τα κιλά της και το σώμα της. H μητέρα μου υποφέρει μέσα της και το καταλαβαίνω, όμως προσπαθεί διαρκώς να τον δικαιολογεί μπροστά μας, ίσως για να δώσει την ψευδαίσθηση στον εαυτό της ότι, αφού ο ίδιος πληρώνει τα έξοδα του σπιτιού, χωρίς βέβαια να την ανταμείβει για την σκληρή οικιακή εργασία που έχει αναλάβει, η ίδια οφείλει να του είναι υποχρεη. Οι αναμνήσεις μου απ’ αυτόν τον ανθρωπο είναι να προσπαθεί να απλώσει τα χέρια του επάνω της, να ασκεί βία στα αδέρφια μου, και να ουρλιάζει μόλις κάποιος του τη λέει, ή κάνει κάτι που δεν συμφωνεί.
Απ’ την άλλη η μητέρα μου δεν είναι κι εκείνη αγγελος, εδώ και χρόνια προσπαθεί να μας μειώνει σε διάφορους τομείς, για την ακρίβεια εμένα μου έχει καλλιεργήσει τρομερές ανασφάλειες, τις οποίες ακόμα παλεύω να αποχωριστώ. Πολλές φορές αισθάνομαι ότι ο πατερας μου την εξουσιάζει, τόσο που να της περνάει κάθε σάπια αντίληψη, με αποτέλεσμα και η ίδια εν τέλει να φέρεται πολύ συχνά σκατόψυχα.
Φοβάμαι ότι η ζωη μου θα είναι γεμάτη πόνο και ψυχοσωματικά, νιώθω ότι θα βασανίζομαι όλη μου τη ζωή από αυτές τις αναμνήσεις, ποναω πολύ που είναι εγκλωβισμένη σε μια τοξική σχέση με έναν άνθρωπο τον οποίο δεν θα μπορέσει απ’ ότι φαίνεται ποτέ της να αποχωριστεί, μιας και η ιδια δεν δικαιουται συνταξη. Οπότε όπως μου είπε θα ζει με δικη του, ενώ ταυτόχρονα παρατηρώ τον εαυτό μου να διαπιστώνει σε πόσο προβληματικό περιβάλλον έχει μεγαλώσει και πόσο πληγωμένη ειμαι.
Γνωρίζω ότι χρειάζομαι επειγόντως ψυχολόγο, αλλά κι αυτό το φοβάμαι. Φοβάμαι να αντικρίσω κατάματα όλα μου τα βάσανα και να τα παλέψω, απλά νιώθω πολύ αδύναμη ψυχικα.
– από την Nocteenya
___________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Το θύμα γίνεται θύτης, μας λέει η Ψυχολογία. Η κακοποίηση που δέχεται η μητέρα σου στρέφεται κατόπιν σε σας. Πιθανότατα κι ο πατέρας σου δεν είχε τις ονειρικότερες εμπειρίες ως παιδί. Υπολόγισε βεβαίως ότι η μητέρα σου ενδεχομένως χρησιμοποιεί τις απόψεις του πατέρα σου για κατευνασμό του. Ή κι εν μέρει τις συμμερίζεται, πράγμα το οποίο δεν αναλύεις περισσότερο.
Πάντως το στραβό μοτίβο είναι αυτό κι είναι στο χέρι του νεότερου να το σπάσει. Για το θέμα των γονιών σου δεν μπορείς να επέμβεις ιδιαίτερα, το συζητούσα και τις προάλλες. Μόνο τον εαυτό σου μπορείς να σώσεις.
Η παιδική κι εφηβική ηλικία, η ζωή μέσα στην οικογένεια, μας μαθαίνουν πώς να αγαπάμε. Κι εφόσον έχει διασαλευτεί αυτό το κομμάτι, συμφωνούμε ότι είναι σημαντικό να το δουλέψεις, και μόνη, και με έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας. Επηρεαζόμαστε από την παιδική μας ηλικία, αλλά δεν είμαστε δέσμιοι αυτής. Αυτό θα το καταλάβεις όταν βάλεις σε μια σειρά τις ματαιώσεις σου, γιατί νιώθεις εγκλωβισμένη (μήπως πρέπει να βρεις τρόπο να γίνεις όσο το δυνατόν αυτόνομη σύντομα;), τις προσδοκίες σου από τη ζωή σου, και τους στόχους σου ως άνθρωπος. Μοιάζει τρομακτικό, αλλά είναι απολύτως αναγκαίο.
ΥΓ. Λες ότι η μητέρα σου δεν δουλεύει πια εκτός σπιτιού. Άρα κάποτε δούλεψε. Μήπως έχει νόημα να εξεταστεί αν δικαιούται κάποια μειωμένη σύνταξη; Θα το βρείτε με έναν λογιστή. Αν βεβαίως εκείνη έχει κάποια διάθεση να αποχωρήσει, κι όχι εφόσον χρησιμοποιεί το οικονομικό ως αποκούμπι για την αδράνεια -κάτι πολύ συνηθισμένο καθώς κι εκείνη φοβάται το άγνωστο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
