Η πρόσβαση στο παιδί είναι δική σας αρμοδιότητα, όχι άλλων.
____________
H ιστορία της Κουρασμένης Νύφης όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητό ampa,
Εχω προβλήματα με το σύζυγο μου λόγω της πεθεράς μου, η οποία για εμένα έχει γίνει πλέον κόκκινο πανί. Φουντώνω μόνο που τη βλέπω. Με έχει προσβάλει πολλές φορές, κυρίως μειώνοντάς με ώστε να ανεβάσει τα παιδιά της (την κόρη της με την οποία έχει μια ιδιαιτερη σχέση και τον σύζυγό μου). Επίσης, από τότε που γεννησα προσπαθεί να βρει τρόπους, ώστε να εχουν πρόσβαση μαζί με τον πεθερό μου στο παιδί. Δεν εννοώ να τον κρατήσουν για λίγο, ή να το πάνε μια βολτα σαν παππουδες που είναι, αλλα θελουν να τον κοιμίζουν στο σπιτι τους, να μενει εκει με τις ωρες και να τον παίρνουν μαζί στο εξοχικό.
Ο γιος μου ειναι 11 μηνών και προσωπικά πιστεύω οτι στην ηλικία αυτή τα παιδιά θέλουν τη μητέρα και τον πατέρα τους. Να σημειώσω οτι από 2 μηνών μας είχαν ζητήσει να κρατήσουν το παιδί στο εξοχικό για 3 ημέρες. Καλά καλά δεν ηξερε τους γονείς του ακόμα ο μικρούλης. Ψαχναμε τα πατήματά μας, ακόμα προσπαθουσα να θηλάσω κλπ..
Σε όλα αυτα που λεει η πεθερά μου δεν απαντώ συνηθως τιποτα με αποτέλεσμα να ξεσπώ στη συνέχεια με έναν απίστευτο θυμό στο σύζυγό μου, ο οποίος λεει οτι ειναι υπερβολικες οι αντιδράσεις μου και να μη δινω σημασία σε ο,τι λεει η μάνα του.
Δυστυχώς αυτο δεν γινεται καθώς μεγάλωσα σε ενα ιδιαιτερα χειριστικό περιβάλλον και η συμπεριφορά της πεθερας με τα σχόλια, την κριτική, αλλά και τους τρόπους τους οποίους μεταχειριζεται για να περασει την άποψή της μου ξυπνάει εναν απιστευτο θυμό. Δεν ξερω αναρωτιεμαι μηπως ειμαι τελικα οντως υπερβολική, μήπως τελικά δεν καταλαβαινω κάτι σωστα, και θα ήθελα τη γνώμη σου.
Παραθέτω μερικα ενδεικτικα παραδείγματα προσβολών και παρεμβατισμου (να σημειώσω οτι έχω την εντύπωση οτι οι προσβολές ξεκίνησαν οταν ανακοινωσαμε οτι προκειται να παντρευτούμε – με τον αντρα μου ειμαστε μαζι 14 χρονια εκ των οποιων τα 9 σε γαμο. Τους γονεις του τους γνωρισα μετα απο 5 χρονια σχεσης που ειχαμε. Δεν ηθελα πολλα πολλα με γονεις λογω κακων εμπειριών απο τη δική μου οικογενεια και τον παρεμβατισμό τους στις σχέσεις του αδερφού μου). Οταν ηταν να παντρευτούμε μας ρώτησε γιατί παντρευόσαστε, για να κάνετε κοινή φορολογική δήλωση;
Στα καλά καθούμενα και ενω κάναμε μαζι ενα ταξίδι στο εξωτερικό αναφέρθηκε στην κόρη της και πώς την καμαρώνει που γυμναζεται και έχει ενα υπεροχο σώμα, ενώ εσυ λεει εισαι σαν και εμενα σαν αστακος δυσκίνητη, αλλα δυνατή (το βαρος μου ειναι κανονικο κ ειμαι 1,68 ). Όλο κομπάζει για την κορη της και τα ακριβά της επιπλα, το χειροποιητο χαλι και εμεις οταν μετακομισαμε και πηραμε ενα χαλι των 100€ (δικα μας τα χρηματα φυσικα), μας ειπε οτι ήταν ακριβό και οτι μπορούσαμε να βρούμε φθηνότερο. Οταν ξαναμετακομίσαμε σε σπίτι του συζύγου, στο οποίο έμενε η κουνιάδα μου, μας παρότρυνε να κρατήσουμε τις ηλεκτρικές της συσκευες, και οταν της ειπα οτι δεν τις θελουμε και να τις παρει, μου ειπε γιατί να τις παρει μπορεί να θέλει να παρει καινούριες.
Ένα μηνα πριν γεννησω μου ειπε οτι ο γιος της κορης της ειναι το πρώτο εγγόνι και είναι αλλιώς… Ενώ ηξερε οτι θα γεννήσω μάζεψε απ’ το εξοχικό την κούνια κρεβάτι που ηταν εκεί 10 χρόνια και την χρησιμοποιούσε μεχρι προσφατα η εγγονή της. Σε συζήτηση στο παρελθόν ειχε πει μπροστά στον άνδρα μου …ναι, παρε της το λογο για να μιλησεις. Ειχε εκφρασει επισης δυσαρεσκεια, οταν εγώ δούλευα και ο συζυγος ηταν ανεργος, λέγοντας οτι δουλευει η γυναίκα σου και εσυ οχι, και ποσο τη στεναχωρούσε αυτο. Και πολλα ακομα…
Σε σχέση με το παιδί νιώθω σαν να θέλουν να “παίξουν” ξανα τους γονεις και μου κάνει καπως περίεργο ολο αυτό. Στο μεταξύ θηλάζω (προσπαθω τωρα να αποθηλασω) και οσο το παιδι θηλαζει, ειναι αναγκαστικα με τη μανα του, και αυτο τους ενοχλεί. Οσο δεν μπορουσα να θηλάσω, με εκαναν να νιωθω ενοχες. Μολις αρχισα να θηλαζω, αρχισε το αναποδο τροπαριο…τί το οτι το μητρικο γαλα παχαινει, μου ελεγε, και να προσεχω (λεγοντας ουσιαστικα οτι το μωρο ειναι χοντρο – τον ελεγε και χοντρουλη), τί να δωσω πιπιλα για να μην τρωει το βραδυ, και οτι μεγαλωσε πια για να τρωει τη νυχτα ( ουτε 6 μηνων το μωρο τοτε). Να σημειωσω οτι εμεις για ο,τι καναμε ρωτουσαμε το γιατρο και για την πιπιλα μας ελεγε παντα οτι, οσο δεν πιπιλαει δαχτυλο, να μη δωσουμε. Και το βαρος του μωρου φυσιολογικο και αυτο απο το γιατρο. Τιποτα αυτη εκει…να δωσετε πιπιλα. Εβαζε και τον πεθερο μου να μου τα λεει…
Τωρα τελευταια με ρωτησε αν θηλαζω ακομα και, ακουσον ακουσον, αν μου ηρθε περιοδος γιατι νοιαζεται λεει για εμενα..για να επανελθει το σωμα μου. Οταν της ειπα οτι θηλαζω μονο λιγο τη νυχτα πλεον, μου πεταξε παλι τα περι πιπιλας που δεν δωσατε…και της απαντησα με το χαμογελο οτι διαλεξαμε το δυσκολο δρομο.
Να σημειώσω οτι παλι ειχε αναφερει να παρουν το μωρο στο εξοχικο το καλοκαιρι (πιανω δουλεια ξανα απο Ιουνη) για δροσια. Το ξεκοψα, λέγοντας οτι εμεις θα ειμαστε Αθηνα και οτι το παιδι ειναι μικρο για να μεινει χωρις τους γονεις του. Γενικα δεν την εμπιστευομαι. Θεωρω ακατάλληλες της μεθοδους που μου προτεινει κατα καιρους και ξερω και πραγματα που εκανε κατα το μεγαλωμα των παιδιων της, τα οποια απορριπτω και δεν θελω να τα εφαρμοσει στο δικο μου παιδι. Γενικα ειναι μια γυναικα εγωκεντρική, επίμονη στις αποψεις της, με στερεοτυπα ιδιως σε ο,τι αφορα τα φύλα, την οικογενεια κλπ. και με εμμονη για την οργανωση και την πειθαρχια ( το κεφαλι της δεν μπορουσε να χωρεσει οτι δεν θηλαζουμε με προγραμμα..επρεπε καθε 3 ωρες! υποχρεωτικά..τί και αν το μωρο πεινουσε στη μια ωρα).
Δεν θελω ολα αυτα να περασουν στο παιδι και με ενοχλουν απιστευτα οι προσβολές της. Η ενταση στο σπιτι ειναι πλεον μεγαλη, εχω αγχος για πολλα και δεν αντεχω και την πεθερα… Τί μπορω να κάνω; Μηπως ειμαι εγω υπερβολική;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κουρασμένη νύφη
_____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Καθόλου υπερβολική δεν σε βρίσκω και λυπήθηκα ειλικρινά που επαναλαμβάνονται αυτά τα μοτίβα της παρεμβατικής πεθεράς που ακούμε από το παρελθόν και στις νέες γενιές.
Το πρόβλημα είναι η στάση του άντρα σου, ο οποίος βγάζει την ουρά του απέξω εντέχνως για να μην έρθει σε ρήξη με τη μάνα του και τον πατέρα του, κι αφήνει εσένα να βγάζεις το φίδι από την τρύπα. Αυτό είναι πολύ κακό σημάδι και θα το βρείτε μπροστά σας κι αλλού. Πρέπει οπωσδήποτε ο άντρας σου να είναι σύμμαχος σου και να βάζει μπροστά το συμφέρον του παιδιού σας και της οικογένειας που δημιούργησε μαζί σου και να μην υποχωρεί σε καπρίτσια των γονιών του.
Για να το διευκολύνω όμως.
Δεν θα κάθεσαι να εξηγείς και να δικαιολογείς τις αποφάσεις σου στην πεθερά σου. Θα απαντάς εφόσον σε μειώνει και σε προσβάλλει, με έναν τρόπο που θα δείχνει ότι η συμπεριφορά της είναι απαράδεκτη, αλλά στις γενικότερες συμβουλές κι υποδείξεις χρειάζεται άλλη τεχνική.
Τα στερεότυπα, οι αντιλήψεις περί μεγαλώματος των παιδιών, οι νουθεσίες απορρέουν από την ανάγκη ακριβώς να το παίξει ξανά γονιός. Πρέπει να βιώνει μεγάλη ματαίωση, έλλειψη ενδιαφερόντων, και απώλεια ευχαρίστησης για την προσωπική της ζωή για να ανακατεύεται τόσο στην δική σας. Λόγω της ματαίωσης και της προσωπικής της ανασφάλειας με τον εαυτό της ξεσπάει πάνω σου και για τα κιλά και για το βάρος του μωρού. Η εξύψωση της κόρης της, έναντι εσού, επίσης αυτό αντανακλά: στην κόρη βλέπει την συνέχιση και προβολή των καλύτερων δικών της χαρακτηριστικών.
Φυσικά δεν είναι δικό σου χρέος να ψυχαναλύσεις και να “ανεβάσεις” την πεθερά σου. Αυτή είναι εργασία που κάνει καθείς με τον εαυτό του και για τον εαυτό του.
Εκεί που θέλω να φτάσω είναι ότι δεν κερδίζεις κάτι με το να της εξηγείς αναλυτικά και ορθολογικά. Το συναίσθημα της είναι εκεί και το βγάζει ως παντογνώστρια-θύμα που δεν της δίνετε την δέουσα σημασία και σεβασμό! (Στο μυαλό της το να κάνετε αυτό που λέει είναι έκφραση ότι την υπολογίζετε). Ετοιμάσου να το παίξει πολύ αυτό το χαρτί στο μέλλον.
Αντί να κατατρίβεσαι λοιπόν, όταν σε νουθετεί, μπορείς να λες “χμμ, ναι, ίσως, θα δω, θα ρωτήσω και τ@ παιδίατρο, ευχαριστώ για την συμβουλή” και να κάνεις τελικά αυτό που αποφασίζεις εσύ κι ο άντρας σου για το δικό σας παιδί. Δεν χρειάζεται ούτε ενημέρωση διεξοδικά για το τι κάνεις, πώς το κάνεις, τι δίνεις, τι δεν δίνεις. Αόριστες απαντήσεις, αλλαγή συζήτησης, κάνεις πως δεν άκουσες, δεν ανοίγεις ΠΟΤΕ εσύ συζήτηση για τα θέματα αυτά.
Αν σου αρχίσει τα “εμείς τότε…” και “εμείς που…”, με χαμόγελο θα αντιγυρίσεις, “εσείς το καθήκον σας το κάνατε και τώρα είναι η ώρα του δικού μας”.
Γιατί έτσι είναι άλλωστε!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Καταρχάς,ας αρχίσουμε απ τα βασικα: γιατί έχεις τόσο κοντινές σχέσεις με μια ξένη?? Κ λέω ξένη γιατί,πρώτον δεν συγγενευεις μαζί της( την γνώρισες λόγω του συντρόφου σου) κ δευτερον ,αύριο μεθαύριο θα χωρισεις…γιατί να χεις τοσα πάρε δώσε μαζί της?? Το θέμα όμως που δεν έπιασες είναι αλλο: εσύ δούλευες κ ο γιος της όχι. Αυτό την έτσουξε!! Ότι ο γιος της εξαρτάται από σένα σε ένα μεγάλο βαθμό κ ότι αν τον σουταρεις ,θα τον φορτωθεί εκείνη που πιστεψε με δεν τον θέλει καθόλου!! Όσο για τις συγκρίσεις με την κόρη της,μην σκας!!σε συγκρίνει γιατί σε ζηλεύει.. βλέπει ότι… Διαβάστε περισσότερα »
καλες οι συμβουλες σου Ρενα , αλλα ολοι γεννιομαστε με ενα αποθεμα ψυχικης δυναμης , και με αυτο αντιμετωπιζουμε τις δυσκλιες. Η γραφουσα δυστυχως ξοδεψε πολυ απο αυτο το αποθεμα, για να αντιμετωπισει τους δικους της γονεις οσο μεγαλωνε , και τωρα εχει λιγο.
Ενας ψυχολογος βοηθαει στη σωστη και αποτελεσματικη χρηση αυτου του λιγου.
To θέμα είναι πως θα βρει αυτόν/αυτή που θα τη βοηθήσει άμεσα κι αποτελεσματικά κι όχι μετά από ατελείωτες συνεδρίες.
Υπέροχη η πρώτη πρόταση της απάντησή σας.
Χαρά στο κουράγιο σου και στην υπομονή σου βρε φίλη! Η οποία, απ’ότι διαβάζουμε, έχει αρχίσει να εξαντλείται κι όχι άδικα. Η πεθερά σου ακούγεται πολύ κομπλεξικός και παρεμβατικός άνθρωπος. Εν μέρει κατανοώ και τον άντρα σου που δε μιλάει γιατί μην ξεχνάμε ότι μεγάλωσε με αυτή τη μητέρα. Εφόσον κι εσύ μεγάλωσες σε ένα τέτοιο περιβάλλον θα ξέρεις ότι είναι δύσκολο για ένα παιδί να απεμπλακεί από τέτοιους γονείς. Βέβαια αυτό δε θα έπρεπε να είναι δικό σου πρόβλημα αλλά δικό του! Αν εκείνη ήταν ένας άνθρωπος με τον οποίο δε συνδέεσαι με κάποιο τρόπο θα σου έλεγα απομακρύνσου… Διαβάστε περισσότερα »
είμαι παντρεμένη 21 χρόνια. Με το ίδιο πρόβλημα Πεθερά, αμίλητη, αμείλικτη, μουτρού, χειριστική. Ο άνδρας μου ένας πολύ καλός άνθρωπος, δέν της έχει μιλήσει έως και σήμερα για την συμπεριφορά της. Ναι είναι πετυχημένος τώρα ο γάμος μου, αφού υπέφερα αξιοπρεπώς τα πάνδεινα, κράτησα ένωμένη την οικογενεια μου, η κόρη μου είναι 19 χρονών. Κοιτώντας πίσω πίστεψε με πως έχω μετανιώσει που δεν έβαλα τα όρια μου. Με πράξεις. Που δεν χώρισα όταν αισθάνθηκα προσβεβλημένη και μόνη μου. Που δεν είχα το θάρρος να γυρίσω σελίδα, να φύγω, αφού είχα εξηγήσει 100,000 φορές στον άνδρα μου και εκείνος μου έλεγε… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι ένα από τα άρθρα που παρουσιάζει ξεκάθαρα γιατί ο φεμινισμός και η ισότητα των φύλων είναι τόσο δύσκολο να επιτευχθούν στην Ελλάδα. Η πεθερά μια χαρά εξουσία έχει και κανένα απολύτως λόγο να την μοιρασθεί ή να φερθεί σωστά – σε ότι την αφορά. Πρακτικά όλοι και όλες θέλουν να είναι αρχηγοί να δίνουν οδηγίες και να κανονίζουν πως θα κινηθούν. Δυστυχώς εδώ υπάρχει το θέμα ότι η γράφουσα λογικότατα θέλει να κινηθεί όπως θέλει χωρίς να δίνει αναφορά στην πεθερά της. Αυτό μπορεί να κερδηθεί μόνο με μια μάχη και η καλύτερη περίπτωση είναι να αντιμετωπίζει τις απαιτήσεις… Διαβάστε περισσότερα »
Η πεθερά έχει εξουσία micromanagement. Ποταπή, φαιδρή κι ανούσια. Ακριβώς επειδή δεν έχει μεγαλύτερη, εκδηλώνει αυτές τις ανόητες συμπεριφορές. Δεν μπορώ να σκεφτώ, πχ. τη Θάτσερ ή τη Μέρκελ, να μαλώνουν με τη νύφη τους. Απλά δεν γίνεται.
Κι αυτό είναι δομικό θέμα στο οποίο ο φεμινισμός έχει ακριβώς τοποθετήσει το ερώτημα: αν τα φύλα ήταν ίσα, θα είχαμε τέτοιο μένος γυναίκας προς γυναίκα;
Ο καθένας (αναφέρομαι και στα δυο φύλα εδώ) όπως λέει το σοφό μου βιβλίο (για το νόμο του Μέρφυ) ενδιαφέρεται να αποκτήσει υφισταμένους κι όχι ανταγωνιστές / ισόβαθμους. Η Θάτσερ, η Μέρκελ και η πρωθυπουργός της Φινλανδίας ή της Νέας Ζηλανδίας (για να πιάσουμε και από τις δυο πλευρές του προοδευτικού /συντηρητικού φάσματος) δε θα τσακώνονται με τις νύφες τους γιατί έχουν ν’ ασκήσουν εξουσία αλλού. Δε ξέρω αν ο όρος micromanagement είναι δόκιμος εδώ καθώς η οικογένεια με τη διευρυμένη έννοια πυρηνική και γονείς μπορούν να θεωρηθούν ως μια αυτόνομη μονάδα με τη δική της δομή Στη σελίδα αυτή… Διαβάστε περισσότερα »
Το “Μήπως είμαι υπερβολική;”, αυτή η μάστιγα. Έχετε κουράσει πια. Ναι, είστε όλες, εντάξει τώρα;
Η πεθερά έχει χρόνο που εσύ δεν έχεις, ακόμα και να δουλεύει, δεν έχει επιπλέον το μικρό παιδί. Οπότε μπορεί να πρήζει αβέρτα, μέχρι να εξαντλήσει τις αντοχές σου, που είναι λγότερες από τις δικές της γιατί απλά έχεις να κάνεις πιο πολλά. Μόνη λύση είναι να πεις στο σύζυγο στα ίσια ότι αυτό το πράγμα απλά δεν παλέυεται και πως θέλεις πιο οριοθετημένη πρόσβαση και μετά από κοινού να τους δίνετε χρόνο ανάλογα πόσο πρήξιμο πέφτει – αν πέφτει πολύ δίνετε ελάχιστο. Έτσι δε θα σκάει το κεφάλι σου γιατί δε θα ακούς παραπάνω από όσο επιτρέπουν οι αντοχές,… Διαβάστε περισσότερα »
Ένα σκέτο γλυκάκι ακούγεται η πεθερά σου (not). Το είπες και μόνη σου , στην ουσία το πρόβλημα το έχεις με τον σύζυγο. Δικιά του δουλειά είναι να βαλει όρια στους γονείς του κ ας γίνει δυσαρεστος. Εσύ φρόντισε να κρατήσεις το παιδί όσο πιο μακριά γίνεται από την γλυκομιλητη πεθερά. Πάμε στοίχημα πως στο μέλλον θα θελήσει να ποτίσει λόγια γλυκα το παιδί σου για σένα
Γιατί κόπηκε το σχόλιο μου ότι οι σχέσεις μεταξύ ανθρώπων είναι βασικά σχέσεις ισχύος (ποιος έχει μεγαλύτερη ισχύ πάνω στον άλλο) και πρότεινα να “πετά την μπάλα στην εξέδρα” αγνοώντας τα αιτήματα;
Δεν ήταν υβριστικό ή προσβλητικό.
Πρέπει να έχετε λίγο υπομονή. Είμαστε άνθρωποι, όχι bots. Μια χαρά εγκρίθηκε το σχόλιό σου. Απαντήθηκε κιόλας.
Απλά με είχε φανεί παράξενο που πέρασε η απάντηση σε άλλο σχόλιο αλλά όχι το σχόλιο. Ευχαριστώ και πάλι.