Η Ρένα απαντά: Όσες κάνατε θεραπεία για αυτογνωσία, μπορέσατε να κάνετε υγιή συντροφική σχέση μετά;

Προσφέρει η θεραπεία για αυτογνωσία τη βάση για να κάνεις κατόπιν υγιή σχέση με έναν σύντροφο;

_______________

Η ιστορία της Chin up! όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα και αγαπητή κοινότητα του Α μπα,

διαβάζω εδώ και πολλά χρόνια και ήρθε η στιγμή να μοιραστώ κι εγώ μαζί σας έναν προβληματισμό μου. Μετά από πολλά χρόνια ψυχοθεραπείας, προσωπικής δουλειάς και μελέτης, έχω καταφέρει να βελτιώσω την σχέση μου με τον εαυτό μου, να αναγνωρίζω τις ψυχικές κακοτοπιές και να τις αντιμετωπίζω με επιτυχία σε ικανοποιητικό βαθμό. Το πρόβλημα είναι ότι εκτός του γραφείου του θεραπευτή, νιώθω μόνη.

Νιώθω ότι δεν μπορώ να συνυπάρξω με άλλους ανθρώπους. Ειδικά στο ερωτικο κομμάτι, έχω απελπιστεί. Βγαίνω με κάποιον εδώ και μερικούς μήνες, ο οποίος είναι εκ πρώτης όψεως το αντίθετο του προβληματικού για μένα μοτίβου που είχα εως τώρα στη ζωή μου. Δυστυχώς βλέπω υποχθόνιες προσπάθειες χειρισμού, gaslighting, λεκτικής επιθετικότητας στα πλαίσια μιας υπέρμετρης από μεριάς του αγάπης. Επίσης έχει το ρόλο του ειρηνοποιού και του φρονιστή στην οικογένειά του. Εγώ έχω μεγάλη συναισθηματική και γεωγράφικη απόσταση από τους γονείς μου και είμαι πλήρως ανεξάρτητη εδώ και 12 χρόνια.

Του ζήτησα εξ αρχής να πάει σε ψυχολόγο, πράγμα που έκανε. Σε πρόσφατη διαμάχη μας σχετικά με μια επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά του, που αφορά την προσωπική μου επαγγελματική εξέλιξη, η οποία δεν τον αφορά, τον ρώτησα αν το συζήτησε με την ψυχολόγο του, όπως μου είχε πει ότι θα κάνει εδώ και 5 μήνες. Η απάντηση ήταν ότι το ανέφερε μόνο κι ότι προέχουν άλλα θέματα στη θεραπεία και όχι το τι γίνεται στη σχέση μας, η οποία είναι μια χαρά γι αυτόν. Απογοητεύτηκα πάρα πολύ.

Προσπαθώ να επικοινωνώ τα συναισθήματα μου, να λέω αυτό που με ενοχλεί και να αντιμετωπίζω ήρεμα τα πράγματα. Δυστυχώς είμαι πολύ ταλαιπωρημένη από όλα τα χρόνια της ζωής μου πριν τη θεραπεία (ανορεξία, βουλιμία, αυτοτραυματισμοί, απουσία περιόδου κτλ). Πλέον είμαι υγιής σωματικά και ψυχικά στον καλύτερο δυνατό βαθμό και θέλω να έχω μια υγιή συντροφική σχέση, χωρίς δράμα και αρρωστημένες συνδέσεις. Δυστυχώς βρίσκομαι πολύ συχνά στη θέση να επισημαίνω αδούλευτα σημεία και προβληματικές καταστάσεις. Δεν ξέρω κατά πόσο αντέχω ακόμα να κάνω κουβέντες και αναλύσεις για τις ανάγκες μου, με την ελπίδα κι ο άλλος να πιάσει το νόημα και να βρεθούμε κάπου στη μέση.Είμαστε και οι δυο μεταξύ 30 και 35 και εγώ είμαι λίγο μεγαλύτερη από αυτόν.

Η ερώτηση είναι: όσοι φτιάξατε έναν υγιή εαυτό μετά από θεραπεία, καταφέρατε να συννενοηθείτε και να συνδεθείτε ερωτικά υγιώς με κάποιον;

Να είστε όλοι και όλες καλά.

ΑΠΟ ΤHΝ – Chin up!

_________________

Aς οργανώσουμε τη συζήτηση

Πολύ λυπάμαι για όσα πέρασες. Φοβάμαι ότι σήμερα θα το ρίξω στα ρητά, τις φιλοσοφικές αναφορές και τις παροιμίες, αλλά θα βγάλει νόημα, θα δεις.

Λέει στην Παλαιά Διαθήκη, στον Εκκλησιαστή, «Όποιος αυξάνει τη γνώση του, αυξάνει την οδύνη του». Το ίδιο είχε επιχειρήσει ο Πλάτωνας με την αφήγηση του σπηλαίου στην Πολιτεία. Για όσ@ τυχόν δεν θυμούνται, περιληπτικά.

Σε μια σπηλιά κάτω από τη γη, που έχει την είσοδό της ανοιγμένη στο φως, ζουν από παιδιά άνθρωποι αλυσοδεμένοι. Πίσω τους, ψηλά και σε απόσταση, υπάρχει φωτιά αναμμένη και στο ενδιάμεσο ένας δρόμος με ένα τοίχο. Πίσω απ΄ τον τοίχο περνούν άνθρωποι μεταφέροντας πάνω από το ύψος του αντικείμενα και ομοιώματα ανθρώπων και ζώων. Οι σκιές τους προβάλλονται χάρη στο φως της φωτιάς στο βάθος του σπηλαίου σαν θέατρο σκιών, το μοναδικό οπτικό πεδίο των δεσμωτών. Ακίνητοι και περιοριζόμενοι οι έγκλειστοι νομίζουν πως οι σκιές είναι τα ίδια τα αντικείμενα. Κάποια στιγμή όμως, ένας από αυτούς κατορθώνει να ελευθερωθεί και να ανέβει στον κόσμο του φωτός. Κοιτάζει τη φωτιά και εν συνεχεία προς τα αντικείμενα. Το πέρασμα από τη σκιά στο αισθητό είναι η απαρχή προς τη γνώση και την αλήθεια. Πλάι του βρίσκεται κάποιος που διακριτικά τον ρωτά σχετικά μ΄ αυτά που πρωτοαντικρίζει. Ο δεσμώτης τότε περιέρχεται στην κατάσταση του απορείν (την μη δίοδο στα αρχαία ελληνικά). Η ύπαρξη των ομοιωμάτων θέτει εκ των πραγμάτων ζήτημα σύγκρισης με τις σκιές, αναφορικά με το βαθμό αυθεντικότητας. Ο δεσμώτης καλείται ν΄ αποφασίσει ποιο από τα δύο είναι πιο αληθινό κι έτσι η ανάδειξη στο φως προκαλεί οδύνη. Ο δεσμώτης δε θέλει να διακινδυνεύσει την ασφάλεια της ψευδαίσθησης για μιαν αλήθεια που δεν του εγγυάται εξαρχής κάτι καλύτερο. Ο απελεύθερος διευρύνει το οπτικό του πεδίο κοιτώντας προς τα πίσω και μπροστά στον κόσμο του φωτός. Διέρχεται λοιπόν μιας παλινδρόμησης, όπως την ονοματίζει ο Φρόυντ.

Έχεις ακούσει που οι αγγλοσάξωνες λένε ignorance is bliss (η άγνοια είναι ευδαιμονία); Κυρίως σηματοδοτεί ότι δεν μπορούμε να πάμε ξανά στο στάδιο της δεδομένης βεβαιότητας του έγκλειστου στο σπήλαιο. Ή όπως το είπε άλλος φιλόσοφος άλλου συστήματος διάνοιας, ο Ηράκλειτος, “δεν μπορείς να διαβείς δυο φορές τον ίδιο ποταμό”. Αφενός αλλάζει ο ποταμός, αφετέρου αλλάζεις εσύ κάθε φορά. Η κβαντική φυσική μας το λέει ως κόσμους των απειράριθμων πιθανοτήτων και κβαντική σύμπλευξη: οι ομάδες σωματιδίων αλληλεπιδρούν με τέτοιους τρόπους ώστε η κατάστασή τους να μην μπορεί να νοηθεί αυτόνομα ακόμα και σε μεγάλη απόσταση αναμεταξύ τους.

Με πολύ απλά λόγια, σου έχει αποκαλυφθεί μια αλήθεια για τον εαυτό σου και την Ανθρώπινη Κατάσταση γενικά, την οποία εφόσον την είδες, δεν μπορείς να την ξεδείς. Είναι δεδομένο ότι θα βλέπεις πλέον και θα αναγνωρίζεις τους χειρισμούς, το gaslighting, τις δικαιολογίες, την ευαλωτότητα και την ματαιότητα ακόμη. Η συντροφικότητα είναι το πεδίο όπου μαθαίνουμε κι ως τέτοιο περιλαμβάνει και πολλά σπασίματα μούτρων. Αυτό παθαίνεις αλλά και θα το παθαίνεις και κατόπιν, ακόμα και σε υγιείς σχέσεις. Το παθαίνουμε όλοι μας. Και δεν είναι ίσως συμπονετικό να μην αναγνωρίζουμε ότι κι οι άλλοι γύρω μας, στο στάδιο της απορίας του φρεσκοευλεθέριου του σπηλαίου βρίσκονται. Ο ψυχολόγος δεν είναι η πανάκεια που θα μας λύσει όλα μας τα προβλήματα, δίνει τα εργαλεία να δούμε τα προβλήματα στις πραγματικές τους διαστάσεις.

Πίσω στον Παλαιοζωϊκό Αιώνα, υπήρχαν οι πρώτες, κωμικές ταινίες του Woody Allen όπου νευρωτικοί αστοί έκαναν σχέσεις με νευρωτικές αστές, κανείς δεν ήξερε τι θέλει ακριβώς, η επικοινωνία γινόταν κουλουβάχατα, όμως κατά κάποιο τρόπο συνέχιζαν όλο αυτό το γαϊτανάκι παρεξηγήσεων με νυν, πρώην, ίσως και λοιπά, επειδή κατά βάθος κάτι τους προσέφερε ολονών.

Το λέει στο τέλος της Annie Hall (Νευρικός Εραστής) με μια διαύγεια που σπάει κόκκαλα.

«Μου θυμίζει αυτό το παλιό αστείο – ξέρεις, ένας τύπος μπαίνει στο γραφείο ενός ψυχιάτρου και λέει, “γεια σου γιατρέ, ο αδερφός μου είναι τρελός! Νομίζει ότι είναι κοτόπουλο”. Τότε ο γιατρός λέει, “γιατί δεν τον παραδίνεις [στο ψυχιατρείο];” Τότε ο τύπος λέει, “θα ήθελα, αλλά χρειάζομαι τα αυγά”. Υποθέτω ότι έτσι νιώθω για τις σχέσεις. Είναι εντελώς τρελές, παράλογες και ασυνάρτητες, αλλά συνεχίζουμε να τα περνάμε όλα αυτά γιατί χρειαζόμαστε τα αυγά».

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News