Η ιστορία σου: Γιατί εξαφανίστηκε μετά την πρώτη μας φορά;

Γιατί ο κόσμος επιλέγει να πληγώνει και δεν νοιάζεται για τα συναισθήματα των υπολοίπων; Έλα μου, ντε!

Η ιστορία της Αθεράπευτα Ρομαντικής Αθηνάς όπως την ξεχώρισα σήμερα.

_________

Rena και λοιπό αναγνωστικό παρεόνι,

Θέλω να σας διηγηθώ μια ιστορία που με πλήγωσε, που δυστυχώς αποτέλεσε το πρώτο κεφάλαιο της ερωτικής μου ζωής, το κεφάλαιο καταλύτης για τις μετέπειτα επιλογές και εμπειρίες μου.
Ήμουν φοιτήτρια, το 2008, στο βροχερό Λονδίνο, δευτεροετής, σε ξένη χώρα, διαφορετική κουλτούρα, και μακριά από το σπίτι μου…Τυγχάνει, μέσω του Greek club, να γνωρίσω τον Χάρη. Μεταπτυχιακός αυτός και φρέσκο αίμα στην πόλη.

Ένιωσα σαν να τον ήξερα, ένα οικείο συναίσθημα, και ας ήταν παντελώς άγνωστος. Ξεκίνησε η πιο περιπετειώδης, ενθουσιώδης και ζωντανή περίοδος των φοιτητικών μου ετών…Μονοήμερες επισκέψεις και εκδρομές σε κοντινούς ευρωπαικούς προορισμούς, ξενύχτια και εξευτελιστικά καραόκε με την παρέα, ένιωσα ότι βρήκα τον εαυτό μου, χαμογέλασα, φτερούγιζε η ψυχή μου. Περνούσε όμως ο καιρός, αλλά δεν είχαμε προχωρήσει…φοβόμουν, ήταν η πρώτη μου φορά…δεν με πίεσε.

Το βράδυ των γενεθλίων μου…συνέβη, είχε οργανώσει το σουκού μόνο για εμάς, αφέθηκα.
Μετά από λίγες μέρες, όπως ήταν λογικό ήθελα συνέχεια να τον ακούω, με απέφευγε όμως, ήταν τρυφερός αλλά δεν προχωρούσε, όταν ρωτούσα έλεγε πως ήταν η κούραση και το διάβασμα, και ότι ήθελε να πάρει κάποιες αποφάσεις, να ξεκαθαρίσει μέσα του.
Φτάνει η στιγμή να γυρίσει στην Ελλάδα για μια οικογενειακή υποχρέωση…τον αγκάλιασα και του είπα θα τον περιμένω! Γύρισε μετά από 10 μέρες εντελώς διαφορετικός, δεν επιδίωκε πλέον να βλεπόμαστε, σταμάτησε να με παίρνει τηλέφωνο μια εβδομάδα αργότερα, μέχρι που πήγα και τον βρήκα…

Δεν απάντησε καθαρά σε καμία ερώτηση μου, μου έλεγε ψέματα και το ήξερα.
Είχε δεθεί το στομάχι μου κόμπος δυο εβδομάδες, είχα γίνει σκιά του εαυτού μου…
Ώσπου μια μέρα, το πήρα απόφαση ότι πρέπει να βάλω ένα τέλος και να προχωρήσω, είχε ξεχάσει κάποια τελευταία προσωπικά αντικείμενα στο σπίτι μου και ήθελα να του τα δώσω να μη με θυμίζει τίποτα εκείνον.

Πήγα στο σπίτι του να τα παραδώσω, χτυπάω το κουδούνι και ανοίγει ο συγκάτοικος του. Σαστισμένος δεν μπορούσε να αποφασίσει αν έπρεπε να μπω μέσα ή όχι, προχώρησα μέσα…και άκουσα μια γνώριμη γυναικεία φωνή…ήταν μαζί της, με την καλύτερη μου τότε φίλη στο Λονδίνο…την φιλούσε και την είχε αγκαλιά όπως κάποτε εμένα…

Εκεί έκανε την τελευταία της εκπνοή και η εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους, ακόμα δεν καταλαβαίνω γιατί ο κόσμος επιλέγει να πονά χωρίς να νοιάζεται για τις συνέπειες, για τα συναισθήματα των υπολοίπων…Λίγους μήνες αργότερα, εγώ αποφοίτησα επέστρεψα στην Ελλάδα και είδα την υποτιθέμενη μου φίλη αγκαλιά με κάποιον άλλο στην παραλία του Φαλήρου…
Γιατί, τέτοια συμπεριφορά;

-από την Αθεράπευτα ρομαντική Αθηνά

_________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Ένα πράγμα που παρατηρώ είναι ότι τα ψευδώνυμα λένε πιο πολλά για μας από χίλιες γραμμές αφήγησης.

Επέλεξες να βαφτίσεις την απειρία σου, που δικαιολογείται λόγω ηλικίας, “αθεράπευτο ρομαντισμό”. Επειδή λες ότι η εμπειρία αυτή ήταν καταλύτης για μετέπειτα σχέσεις κι επιλογές είναι σκόπιμο να πάψεις να την ονοματίζεις ευφημιστικά. Τύφλα στα μάτια σου ήταν. Όπως είπα, ήσουν μικρή και άπειρη, απολύτως δικαιολογημένα. Τώρα ξέρεις καλύτερα και θα κάνεις σωστότερες επιλογές, η εμπειρία αυτή σε ενδυνάμωσε, δες το έτσι.

Ο φίλος σου, ως φρέσκο αίμα στην πόλη, βολιδοσκόπησε τις ερωτικές του επιλογές και κατά πάσα πιθανότητα διατήρησε “ζεστές” περισσότερες από μία κοπέλες. Πιθανότατα η καλύτερή σου φίλη στο Λονδίνο ούτε που γνώριζε ότι εσείς είχατε προχωρήσει, σίγουρα δεν θα της το είχε πει. Γιατί να το κάνει άλλωστε, τι θα κέρδιζε;

Στο δια ταύτα.

Όταν ένας μέσος άντρας με τον οποίον υπάρχει ερωτικό συγκείμενο καθυστερεί πολύ να επιδιώξει να έρθει σε σαρκική επαφή μαζί μας, δεν πολυψήνεται. Δεν σε πίεσε (αλίμονο, αυτό έλειπε!) αλλά δεν προχωρούσε κιόλας. Υπάρχει μια λεπτή κόψη του ξυραφιού, πάνω στην οποία καταλαβαίνουμε πότε ένας άντρας μας θέλει μεν, αλλά είναι κύριος και περιμένει τα κατάλληλα σήματα από μας, και πότε δεν χαλιέται αν προκύψει κάτι στην πορεία. Συνήθως στην δεύτερη περίπτωση συμβαίνει κι αυτό που τόσο συχνά περιγράφουν νεαρές γυναίκες: ήρθε, το κάναμε, και μετά αραίωσε. Τι φταίει;

Φίλες μου, σας έχω αποκάλυψη.

Ο χριστιανός (μωαμεθανός κλπ.) δεν πολυψηνόταν. Με το σεξ περίμενε να κρίνει πώς θα πάει, αν έχει προοπτική να εκπλαγεί και να θελήσει κι άλλο. Δεν θέλησε. Δεν τα βρήκατε. Too bad. Δεν φταις σε κάτι. Θα επιβιώσετε κι οι δυο.

Συναισθάνομαι ότι επειδή ήταν η πρώτη σου ερωτική επαφή ήσουν πιο φορτισμένη και ερμηνεύεις το περιστατικό ως προδοσία. Παρεμπιπτόντως φοβερό να προγραμματίσει την πρώτη σου σεξουαλική επαφή πάνω στα γενέθλιά σου, και μόνο αυτό δείχνει τον ναρκισσισμό του ανδρός! Αλλά πλέον είσαι μια έμπειρη γυναίκα και ξέρεις να κρίνεις.

Κι ολίγη φιλοσοφική-υπαρξιακή ενατένιση:

Γιατί φέρονται οι άνθρωποι έτσι; Επειδή τοποθετούν τα δικά τους συναισθήματα και τη δική τους βόλεψη πιο πάνω από των άλλων. Λέγεται Εγώ κι είναι μηχανισμός επιβίωσης. Κατά κάποιον τρόπο, κι εσύ η ίδια αναρωτιέσαι με βάση το πληγωμένο σου Εγώ. Θα ήθελες τα πράγματα να έχουν πάει όπως εσύ τα επιθυμούσες. Kαι δεν είναι κακό να συνεχίσεις να το θες, αρκεί να ξέρεις και πώς να διαχειριστείς ωφελιμότερα τον εαυτό σου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News