Η wannabe ερωτική μετανάστρια είχε στείλει την ερώτησή της και τη δημοσιεύσαμε εδώ.
______________
Το update της ιστορίας με την ερωτική μετανάστρια
Γεια σου Ρένα. Είμαι η κοπέλα με το αγόρι από την Ιταλία. Σε ευχαριστώ αληθινά για την απάντησή σου γιατί με βοήθησες να δω μια οπτική που δεν είχα σκεφτεί ποτέ και κανείς δε μου είχε πει.
Αρχικά να πω πως, επειδή υπήρξε ασάφεια, η σχέση μας ήταν σεξουαλικά ολοκληρωμένη από την αρχή, δεν ήταν συναισθηματικά ολοκληρωμένη, καθώς, όπως είπε ο ίδιος, δεν έκανε τον κύκλο της, δεν τερματίστηκε οικειοθελώς, οι συνθήκες την ανάγκασαν.
Όταν διάβασα την απάντησή σου μου προκλήθηκαν κάποιες σκέψεις που θεώρησα πως είναι απόρροια της υποκειμενικής μου σκοπιάς. Ωστόσο, έγινε αντίστοιχο σχόλιο και ορμώμενη από αυτό αποφάσισα να σου (ξανα)γράψω.
Εγώ πράγματι αναγνωρίζω ότι είμαι άπειρη, ότι βλέπω την κατάσταση από το δικό μου υποκειμενικό πρίσμα, ότι είμαστε τόσο νέοι για μεγάλα λόγια, ότι χάνω τον χρόνο που δε γυρίζει πίσω. Τα διέγνωσες όλα και αληθινά προσπαθώ να τα δουλέψω.
Αυτό που δεν κατάλαβα είναι πώς προέκυψε από το κείμενό μου ότι εκείνος είναι συναισθηματικά χλιαρός μαζί μου, “ότι δεν τον χαλάω αλλά δεν καίγεται κιόλας”. Είπα ότι ζούσαμε μαζί τον έρωτα για 3 μήνες στη Γαλλία. Δηλαδή κάθε μέρα ήμασταν μαζί και με φίλους, κάθε βράδυ κοιμόμασταν μαζί, ενώ -όντας και συμβατικά εμφανίσιμοι- θα μπορούσαμε να μαστε κάθε νύχτα με διαφορετικό (όπως έκαναν οι περισσότεροι φοιτητές Erasmus και όπως λίγο πολύ κάναμε κι εμείς πριν γνωριστούμε). Είπα ότι όταν επιστρέψαμε μιλούσαμε ώρες ατελείωτες με βιντεοκλήσεις για μήνες. Είπα ότι ταξιδέψαμε 3 φορές για να βρεθούμε.
Πώς είναι εκείνος “εντελώς ρεαλιστής” όταν μπήκε στο τριπάκι να δεθεί με έναν άνθρωπο χιλιομετρικά πολύ μακριά του, με τον οποίο δεν έχει μέλλον; Τον κάνει τόσο πια ρεαλιστή το ότι πήρε την πρωτοβουλία να το κόψει μετά από 10 (!) μήνες; (Να σημειωθεί ότι παλαιότερα κι εγώ του είχα ζητήσει το ίδιο αλλά δεν αντέξαμε.)
Και γιατί να είναι classic άντρας-παραμυθάς που έτσι έχει μάθει να ρίχνει μια γυναίκα; Ξέρω ότι πρόκειται περί μεγαλοστομιών αλλά όταν είμαστε ερωτευμένοι συχνά ξεχνάμε να βουτήξουμε τη γλώσσα μας στο κεφάλι μας. Αυτό δε σημαίνει ότι την ώρα που τα λέμε δεν τα νιώθουμε.
Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι ναι μεν υπάρχουν κοινωνικά μοτίβα όσον αφορά το σχετίζεσθαι των δύο φύλων, όμως αυτά δε γίνεται να είναι απόλυτα, δίχως εξαιρέσεις, πάντα και παντού. Εκείνη άπειρη, συναισθηματική και κολλημένη, εκείνος ρεαλιστής και εγκεφαλικός, συναισθηματικά χλιαρός, παραμυθάς. Εγώ σε αυτή τη φάση μπορεί να είμαι αυτα. Εκείνος, όμως, είναι πράγματι όταν δεν μπορούμε να τα βασίσουμε σε κάποιο ουσιαστικό fact, πάρα μόνο στο ότι είναι άντρας; Όλο αυτό δεν είναι κάπως ισοπεδωτικό και τελικά στερεοτυπικό;
Νιώθω πως τελικά δεν έχουμε ουσιαστικές διάφορες, είχαμε πανομοιότυπη στάση και αντιδράσεις στη μεταξύ μας διάδραση, τον είδα όλον τον καιρό να κλαίει για το αδιέξοδο της σχέσης μας ίσως πιο πολύ από μένα, με στήριζε, με νοιάζεται και, ναι, ήμασταν και τα δύο χαζά που μπήκαμε σε αυτή τη λούμπα, όταν δεν έχουμε χρόνο/ χρήμα/ χώρο και στην ηλικία των 22 (εγώ ακόμη πιο χαζή που στο 90+3 λεπτό των καθυστερήσεων θεώρησα καλή ιδέα τη σχέση).
Κάποιες φορές ίσως να μην τίθεται ζήτημα φύλων. Να είναι αυτό που είναι. Απλό, ισότιμο συναίσθημα.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Wanna be ερωτική μετανάστρια
_________________________
Το σχόλιο της Ρένας.
Παρακαλώ, να’σαι καλά.
Θέλω να τονίσω ότι αναγκαστικά, λόγω της φύσης του μέσου, κρίνουμε κι απαντώ με βάση επακριβώς ό,τι γράφεται στην κάθε ιστορία. Ορισμένες λεπτομέρειες κάνουν μεγάλη διαφορά. Η παράμετρος του σεξ ας πούμε που δεν ήταν σαφής στην πρώτη ερώτηση πιστοποιεί ότι ταιριάζετε σε ένα βασικό κομμάτι μιας σχέσης -έστω από απόσταση. Επίσης όταν φεύγει μια ιστορία δεν υπάρχει εγγύηση ότι η απάντηση που θα ληφθεί θα είναι ευχάριστη ή η προσδοκώμενη. Άλλωστε κι ο ρόλος της στήλης είναι να δίνει κάτι διαφορετικό, κάτι που ίσως δεν είχε σκεφτεί η αναγνώστρια που στέλνει.
Δεν αντιλέγω ότι το ζήσατε, λοιπόν. Πλέον παρέχεις τις πληροφορίες. Δεν σε ακυρώνω καθόλου, δεν θέλω να μείνεις με την αίσθηση ότι το συναίσθημά σας δεν ήταν υπαρκτό.
Όμως επίτρεψέ μου να πω ότι δεν είναι στερεότυπο ότι οι άντρες διατηρούν τις εναλλακτικές τους ανοιχτές στις μέρες μας, είναι στατιστική. Καλώς ή κακώς, τα πράγματα είναι έτσι.
Εσύ πώς εξηγείς την αραίωση της επικοινωνίας σας; (“τηλεφώνημα μια φορά στις 10 μέρες”). Έχουν περάσει κάποιοι μήνες από τότε που έστειλες την αρχική ιστορία, πρέπει πλέον να γνωρίζεις πώς εξελίχθηκε αυτό, αν παρέμεινε πιστός στην απόφαση.
Το κυρίως μήνυμα πάντως παραμένει. Αν δεν υπάρχει προοπτική μελλοντικού πλάνου η σχέση από απόσταση παραμένει κάτι το ανέφικτο. Πρέπει να μπορείτε να βλέπεστε κι από κοντά και να κάνετε πλάνο να είστε μαζί στο μέλλον. Έχει συμβεί, υπάρχουν παραδείγματα, αλλά το ήθελαν κι οι δυο πάρα πολύ. (Αλλιώς αφορά σε ανθρώπους που φτάνουν 50 και ποτέ δεν έμειναν με τον έρωτα της νιότης τους, επειδή δεν επέμειναν αρκετά τότε. Και γι’αυτό έχουμε πολλά παραδείγματα)
Λες κάτι ακόμα στο οποίο δεν έδωσες ιδιαίτερη βαρύτητα: ότι η σχέση ήταν -συναισθηματικά, όπως σου το προσδιορίζει- ανολοκλήρωτη. Δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει “συναισθηματική ολοκληρωμένη”. Ομολογώ ότι δεν έχω ποτέ σκεφτεί έτσι στη ζωή μου, πώς ολοκληρώνεται μια σχέση;
Θα σε βάλω να σκεφτείς λίγο παραπάνω πάνω σε αυτό. Εφόσον “καθώς, όπως είπε ο ίδιος, δεν έκανε τον κύκλο της, δεν τερματίστηκε οικειοθελώς, οι συνθήκες την ανάγκασαν” σημαίνει ότι διαβλέπει μια ολοκλήρωση, έναν τερματισμό ως έστω πιθανότητα για κάθε σχέση. Μέσα σε αυτή τη φράση διακρίνεται μια ακόμη ένδειξη ρεαλισμού εκ μέρους του: ότι βλέπει τις σχέσεις ως κύκλους. Μόνο που για να στοχεύσει κανείς σε μια σχέση ζωής οφείλει να θεωρεί ότι δεν θα λήξει ποτέ, ότι είναι μια γραμμή προς το άπειρο, όχι κύκλος.
Σας εύχομαι καλή τύχη και να γίνει ό,τι το καλύτερο για σας, ειλικρινά.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Θα συμφωνήσω με την κοπέλα σε κάτι που έχω ξανά επισημάνει. Αν και η στήλη είναι πολύ ψαγμένη και υποστηρικτική, συχνότατα πολλά σχόλια είναι επικριτικά, «ξερολίστικα» και εκ του ασφαλούς.
Ενοχλεί το ότι υπάρχει πάντα μια καχυποψία με τους αντρες (όχι να τονίσω πάντα αδικαιολόγητη) και δε νομίζω να βοηθάει το να φαίνεται πάντα ο άντρας χωρίς αισθήματα, βολεψακιας και ότι σε χρησιμοποιεί .. όπως δε βοήθησε στην κοπέλα της ιστορίας εδω. Την έθεσε σε κατάσταση πανικού και αμυνας. Είναι χρήσιμη η άλλη οπτική γωνία αλλά ναι, ας μη τίθεται θέμα φύλου αλλά συναισθήματος.
Συμφωνώ μαζί σου. Πολύ συχνά σε αυτή την στήλη εκφράζονται επιθετικά και εκ του ασφαλούς γυναίκες που μάλλον έχουν πληγωθεί από άντρες. Αν οι ίδιες γυναίκες διάβαζαν σε μια αντίστοιχη ανδρική στήλη τα ίδια σχόλια με στα δικά τους αλλά από άντρες, θα είχαν ήδη ανάψει τους πυρσούς.
Για την ακρίβεια, ένας από τους λόγους που αποφάσισα να σχολιάζω σε αυτή την στήλη ήταν αυτός: σαν δύναμη εξισορρόπησης.
Συμφωνώ μέχρι τελείας. Δεν θεωρώ ότι προκύπτει από κάπου ότι το αγόρι της ιστορίας δεν είχε συναισθήματα ή ότι χρησιμοποιούσε την κοπέλα για τη βόλεψή του. Έχοντας ζήσει την εμπειρία του Erasmus, κατανοώ απόλυτα αυτό που περιγράφει η κοπέλα, καθώς και την αίσθηση του “ανονοκλήρωτου” που της άφησε αυτή η σχέση.
Προσωπικά, αυτό που με χάλασε πιο πολύ απ’ όλα στην απάντηση, ήταν η άποψη ότι οι Ιταλοί και Έλληνες έχουν την τάση να παραμυθιάζουν για να ρίχνουν τις γυναίκες. Καλό θα ήταν να μην αναπαράγουμε τέτοιου είδους στερεότυπα.
Αν έλεγα ότι οι Ελληνίδες κι Ιταλίδες είναι πιο επιρρεπείς λόγω πατριαρχίας στο παραμύθιασμα αλλιώς νιώθουν ποτάνες;
Αγαπητή Ρένα, και πάλι θα έλεγα ότι αποτελεί γενίκευση που δεν καταλαβαίνω σε τι βοηθά. Σε ευχαριστώ για την απάντηση.
Να απαντήσω λίγο στην αρχική ερώτηση: όχι, δεν είναι αρκετός ο αμοιβαίος έρωτας και η αγάπη. Και δεν αγαπάνε όλοι με τον ίδιο τρόπο. Είχα σχέση με κάποιον που ξέρω ότι με λάτρευε, για αυτόν μπορεί να μην πήγαινε παραπέρα στην κλίμακα της αγάπης, αλλά πραγματικά με είχε γραμμένη, δηλαδή δήλωνε ερωτευμένος, με κυνήγησε να τα ξαναβρούμε αλλά παρόλο που είχε αυτοκίνητο ήρθε δύο φορές να με βρει στο σπίτι μου μέσα σε 6 μήνες που ήταν μισή ώρα απόσταση και είχε την απαίτηση να πηγαίνω κι εγώ στο σπίτι του, να τα “μοιράσουμε” όταν γνώριζε ότι θα άλλαζα 5… Διαβάστε περισσότερα »
Αναρωτιέμαι εάν έπρεπε εκείνος να κάνει 2 μιση ώρες να σε βρεί, πόσες φορές θα είχε έρθει. Στις πράξεις φαίνεται ο άνθρωπος.. Μάλλον δεν ησουν η αγάπη της ζωής του. Καλύτερα ομως, γιατι γλίτωσες, γιατί ανθρώποι που κάνουν τα πάντα στις “λεξεις” και το ελάχιστο στις πράξεις, δεν έχουν τα προσφέρουν τίποτα σε κανένα.