Η φίλη που έχει απομακρυνθεί. Γιατί όμως;
____________
Η ιστορία της Άνυ όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητή Ρένα,
έχω μια φίλη που γνωριζόμαστε από τα χρόνια της σχολής και πάντα κάναμε κολλητή παρέα, αλλά από τότε που έχουν περάσει αυτά τα χρόνια και βρήκαμε δουλειές, σχέσεις, μεταπτυχιακά άλλαξε η στάση της απέναντι μου.
Πλέον την βλέπω αρκετά σπάνια, δηλαδή ανα δίμηνο τρίμηνο μια φορά ας πούμε και παρ’ όλες τις προσπάθειες που κάνω για παραπάνω, εκείνη δε το επιθυμεί. Καταλαβαίνω ότι έχει πια διάφορες άλλες υποχρεώσεις και δε μπορεί να διαθέσει τον ίδιο χρόνο, αλλά πραγματικά μία φορά ανα δυο – τρεις μήνες μου φαίνεται πολύ λίγο, νιώθω δηλαδή ότι δεν με έχει καθόλου προτεραιότητα.
Κατά τα άλλα στην καθημερινότητα μιλάμε, αλλά νιώθω λες και ξεφορτώνεται πολλά προβλήματα της καθημερινότητας της στις συζητήσεις μας και επίσης νιώθω ότι γενικά δε ξεβολεύεται όσον αφορά τις μετακινήσεις για να πάμε για ένα καφέ πχ, προτιμά δηλαδή να ναι κοντά στο σπίτι της.
Μπορώ να κάνω κάτι για την κατάσταση ή δεν έχει νόημα?
ΑΠΟ ΤΗΝ – Άνυ
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Τα προβλήματα με τις φίλες είναι πολλά και συνήθη επειδή η φιλία φορτώνεται πολλές προσδοκίες. Μια αρετή ωστόσο είναι να δεχόμαστε τους φίλους μας όπως είναι κι αντίστοιχα να μας δέχονται κι εκείνοι.
Νομίζω το να γνωρίζεστε σε μια φάση χωρίς άλλες υποχρεώσεις παρά τις καθαρά ατομικές (σπουδές) και να αναμένεις αυτό να μείνει έτσι κι αργότερα είναι η συνταγή της απογοήτευσης. Οπωσδήποτε με την έξοδο από τη φάση της ανεμελιάς αλλάζει και το πλαίσιο της φιλίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι χαλάει ή δεν ήταν καλή, όμως θα πρέπει να συντρέχει εκατέρωθεν επιθυμία καθώς και σεβασμός για να διατηρηθεί η φιλία ως φιλία.
Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να της πεις “μου έλειψες” όταν ξαναβρεθείτε. Όχι εν είδει παραπάνου, αλλά εν είδει έκφρασης του συναισθήματός σου. Οι άνθρωποι αντιδρούν με απομάκρυνση στα πράγματα και τα άτομα που τους κάνουν να νιώθον άβολα, το παράπονο τους κάνει να νιώθουν άβολα, άρα κινδυνεύει κανείς να απομακρυνθεί ο άλλος ακόμη παραπάνω άμα θέσει παράπονο (δεν λέω ότι είναι σωστό, λέω ότι είναι ανθρωπινη ψυχολογία 101).
Το ότι μιλάτε στην καθημερινότητα και σου μοιράζεται προβλήματα της καθημερινότητας δεν το βρίσκω κάτι κακό, αντιθέτως, σε εμπιστεύεται. Εκτός βέβαια αν σε μονοπωλεί με τα δικά της προβλήματα και δεν ακούει καθόλου τα δικά σου νέα.
Η διακριτική προσέγγιση είναι η καλύτερη με τις φίλες. Ενδέχεται εκτός απο φορτωμένο πρόγραμμα να έχει κι ελεγκτικό σύντροφο; Μην παραβλέπεις κι αυτήν την πιθανότητα, τόσα ακούμε και διαβάζουμε…
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Νομίζω ότι απλά πρέπει να την αφήσεις και να βρεις άλλες παρέες (αν δεν έχεις ήδη). Είναι σαφές ότι πιέζεται. Δεν ξέρω αν έχει απομακρυνθεί λόγω υποχρεώσεων ή αν νιώθει ότι δεν ταιριάζετε πια. Κι οπωσδήποτε αν ρίχνει συνέχεια πιστόλια, μην επιμείνεις. Περίμενε να σου προτείνει αυτή. Γενικά είναι κουραστικό να λέμε συνέχεια όχι κι η άλλη πλευρά να μην παίρνει το μήνυμα.
Παίρνουμε το μήνυμα, αλλά έχουμε σιχαθεί την μοναξιά και δεν θέλουμε να γυρίσουμε πάλι εκεί
Αδυνατώ να αφήσω τον τελευταίο άνθρωπο στη ζωή μου να φύγει, παρόλο που αδιαφορεί παντελώς. Μήνες τώρα μόνο εγώ μιλάω. Αλλά αν αφήσω κι αυτό… δεν έχω τίποτα μετά
Οι άνθρωποι δεν είναι αντίδοτο στην απελπισία μας, δεν είναι πατερίτσα για την μοναξιά, ούτε βρίσκονται για να καλύπτουν προσωπικές αδυναμίες και ανάγκες. Τα δύο τελευταία, δεν αφορούν τους άλλους και πρέπει να το καταλάβεις
Μην νομίζεις ότι δεν αντιλαμβάνεται τι γίνεται
Εγώ ξέρω πως όποιος καίγεται να μας δεί βρίσκει και χρόνο και τρόπο. Το θέμα είναι βέβαια να θέλει αλλά και τι καθημερινότητα αντιμετωπίζει. Ίσως ζοριζεται οικονομικά ή της συμβαίνει κάτι άλλο. Μην κρίνεις από τον εαυτό σου. Λες όμως ότι μονοπωλεί στις συζητήσεις σας και λέει τα διάφορα προβλήματα και ότι δεν ξεβολευεται για να σε δει. Γενικά αν δε συντρέχει κάποιος σοβαρός λόγος πιστεύω ότι βγαίνει μαζί σου επειδή το λες εσύ. Τι θα έλεγες να πάψεις να της ζητάς εξόδους μέχρι να προτείνει η ίδια; με το ζόρι δεν κρατάμε κανέναν. Άνοιξε τον κύκλο σου και βρες… Διαβάστε περισσότερα »