Είναι δύσκολο επάγγελμα η ιατρική, είναι κι άλλα θεματάκια που προκύπτουν στην πορεία.
_____________
Η ιστορία της Γιατρός όπως την ξεχώρισα σήμερα
Είμαι 58 χρονων κι είμαι γιατρός με ιδιωτικό ιατρείο. Είμαι καλή στη δουλειά μου,με ενσυναισθηση και εισπράττω εκτίμηση και αγάπη από τους ασθενείς μου.Το θέμα είναι ότι το τελευταίο διάστημα δεν θέλω πλέον να είμαι γιατρός. Ξυπνώ το πρωί κι η σκέψη του ιατρείου με κάνει και κλαίω.
Δεν είναι το επιστημονικό κομμάτι ή οι ώρες δουλειάς που με κουράζουν, είναι ότι λόγω ειδικότητας πρέπει να είμαι συνεχώς διαθέσιμη κι ότι πρέπει να φροντίζω συνεχώς κάποιους ανθρώπους.
Δεν νομίζω ότι είναι απλό burn out, αλλα περισσότερο υπαρξιακη κρίση. Γυρίζω στο παρελθόν και βλέπω τον εαυτό μου ως άριστη μαθήτρια (έξυπνη και διαβαστερη) που όμως στην πραγματικότητα μισούσα το σχολείο, τα αγγλικά ,τα γαλλικά, απλά δεν μου επέτρεψα ποτέ να αναρωτηθω αν μπορώ να υπαρξω και με άλλο τρόπο. Ήθελα εγω να είμαι καλή μαθήτρια και μετά καλή φοιτήτρια και μετά καλή οικογενειαρχης, καλή επαγγελματίας, καλή γιατρός για τους ασθενείς μου. Εγω το ένιωθα ως ανάγκη. Οι γονείς μου πότε δεν με πίεσαν.
Και τώρα ξαφνικά τα αμφισβητώ όλα και νιωθω σαν να θέλω να κάνω σκασιαρχειο από τη ζωή. Να μη ζω τόσο σοβαρά.
Δεν μπορώ όμως να κάνω εκπτώσεις στον τρόπο που ασκω την ιατρική,δεν μου φταίνε οι ασθενείς αν περνάω εγώ κρίση,οπότε φτάνω στο σημείο να θέλω να τα παρατήσω κι ίσως να κανω κάτι άλλο. Οικονομικα με παίρνει να ζησω για λίγο στην ανασφάλεια, όμως αυτο που αναρωτιέμαι είναι αν μπορώ πλέον να ζησω με άλλη προσωπικότητα, εκτός από αυτή που έχει διαμορφώσει η ιατρική.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Η γιατρός
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Αγαπητή φίλη διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον κι αντίστοιχο νοιάξιμο την επιστολή σου. Μπράβο σου που υπήρξες τόσο καλή ιατρός, είναι ένα επάγγελμα όπου το λεγόμενο bedside manners (η ενσυναίσθηση προς τον ασθενή, η έγνοια γι’αυτόν) οφείλει να συμβαδίζει με την επιστημοσύνη.
Δεν ξέρω πώς θα νιώθω στα χρόνια σου, όμως αυτό που περιγράφεις δεν είναι καθόλου παράλογο, μπορεί να προκύπτει ακριβώς από τα μέχρι τώρα βιώματα και τις αντιλήψεις που διαμόρφωσες μέσα στη ζύμωση της ιατρικής στην πράξη, με ασθενείς που εξαρτώνται από σένα.
Ενδέχεται ανάλογα και με τους ρυθμούς δουλειάς, ανάλογα και με την αίσθηση ικανοποίησης από το γενικότερο πλαίσιο ζωής (που σε μεγάλο ποσοστό καθορίζει το επάγγελμα), ίσως μαζί με εμμηνόπαυση ή/και σύνδρομο άδειας φωλιάς όλη αυτή η κούραση να έχει μαζευτεί και να μην βρίσκεις νόημα πια σε κάτι που η ίδια στοχοθέτησες από μικρή ηλικία. Μην πιέσεις τον εαυτό σου. Αποδέξου το συναίσθημα αυτό.
Ανάλογα με ποιό κλάδο της ιατρικής ασκείς θα υπάρχουν εναλλακτικές. Διοικητική θέση σε κάποιο νοσοκομείο/κλινική ίσως, σύμβουλος υγείας σε οργανισμούς, συμβουλευτική σε νέους γιατρούς, αρθρογραφία για ιατρικά θέματα (μας ενδιαφέρει κι εμάς αν είσαι γυναικολόγος!), ακόμη κι εμπειρογνώμων σε ασφαλιστικές υποθέσεις. Διερεύνησε τις πιθανότητες και κάνε ένα διάλειμμα αν το νιώθεις αναγκαίο. Δεν θα πάψουν να υπάρχουν ασθενείς, το δίχως άλλο. Η καλή σου φήμη θα είναι διαρκής.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Γεια σας. Συνάδελφος εδώ μικρότερης ηλικίας σε ειδικότητα όμως πολύ βαρειά και νοσοκομειακή. Μόλις διάβασα το κείμενο σας ένιωσα ακριβώς ότι ξέρω βαθειά τι ειναι αυτό που οδηγεί εκεί. Είναι το συνεχές αίσθημα της ευθύνης, ότι είσαι ο ‘ενήλικας’ συνέχεια χωρίς διάλειμμα. Ότι οι αποφάσεις σου καθορίζουν τη ζωή κάποιου. Κι ενω σε νεαρότερες ηλικίες αυτό το αίσθημα δίνει ζωή, σε τρώει σιγά σιγά απο μέσα σαν το σαράκι. Πιστεύω ότι ειναι σίγουρα και λίγο burn out. Σας εύχομαι ότι καλύτερο και να ξέρετε υπάρχουν άνθρωποι που σας καταλαβαίνουν πλήρως.
Αν έχεις την οικονομική άνεση κλείσε το ιατρέιο σου και κάνε ό,τι σου αρέσει. Εν ανάγκη εξαγορά των συντάξιμων φοιτητικών ετών, και θα έχεις πλήρη συνταξη πολύ σύντομα. Οι υγιείς συνταξιούχοι περνάνε καλύτερα απ όλους.
Αγαπητή συνομήλικη αναρωτιέσαι αν θα μπορούσε να υπάρξει μια διαφορετική έκδοση της προσωπικότητας; Μία version 2; Που θα διάβαζε λιγότερο και θα ζούσε τη ζωή με ανεμελιά; Πιθανότατα δε θα μπορούσε να υπάρξει, στα 58 ξεχνάμε πόσο επίμονο και αποφασιστικό πλάσμα ήταν εκείνο το μακρινό έφηβο κορίτσι. Διαλέγουμε δρόμους λοιπόν αυτό συμβαίνει σε όλη τη διάρκεια της ζωής όμως μπορούμε να διαλέξουμε μόνο το παρόν και το μέλλον, το παρελθόν είναι ο δρόμος που μας δημιούργησε και μας έφερε εδώ. Αν μπορείς να αλλάξεις; Εννοείται ο καθείς μας αλλάζει, κυρίως για να τιμήσει τις τωρινές του ανάγκες που μπορεί να… Διαβάστε περισσότερα »
Έτσι ακριβώς! Συμφωνώ μέχρι κεραιας
Σε παρόμοια κατάσταση, δε μπορούσα να αφήσω τίποτα, μέχρι που έπαθα σοβαρότατο αυτοάνοσο και κινδύνευσε η ζωή μου, πέρασα ένα μήνα στο νοσοκομείο και όταν βγήκα τα έστειλα όλα στο διάολο. Φύγε από τον τρόπο ζωής που σε κάνει να κλαις το πρωί για να μη φτάσεις εκεί που έφτασα εγώ,να μιλάνε για σένα οι γιατροί στην εντατική και να λένε ”δεν ξερουμε αν θα ζήσει”.
Δεν είμαι 58, αλλά εύχομαι όταν φτάσω σε αυτή την ηλικία να μη δουλεύω και να τρωω από τα έτοιμα. Κατ’ εμέ θα έπρεπε να δουλεύουμε μαξ 30 χρόνια. Μετά αραλίκι. Αν εχεις βάλει πολλά λεφτά στην άκρη, κάντο χωρίς τύψεις. Λες ότι είσαι οικογενειάρχης. Θα βοηθουσε αν μας έλεγες τι ηλικίες εχουν τα παιδιά σου. Περιμένουν οικονομική βοήθεια από σένα? Είναι κάτω απο 25? Χρειάζονται το κομπόδεμα σου? Για μένα είναι πιο σημαντικό να νιώθεις εσύ καλά και τα παιδιά σου θα βρουν το δρομο τους. Τα όνειρα τους ας τα χρηματοδοτήσουν μόνα τους. Όπως κάνουμε όλοι όσοι είμαστε… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν ειναι σιγουρο οτι εχει παιδια.
Οικογενειαρχης καλή ειπε οτι ηθελε να ειναι.
Υποθετω οτι δεν εχει παιδια.Λογω των απαιτησεων του επαγγελματος. Ειναι σύνηθες.
Αν ξέρεις καλά μια ξένη (ή και περισσότερες) γλώσσες, μπορείς να αναλάβεις ιατρικές και φαρμακευτικές μεταφράσεις.
Το έκανε σε πολύ μικρότερη ηλικία μια μαθήτριά μου, γιατρός σε πολύ απαιτητική ειδικότητα στα πρόθυρα του μπερνάουτ, και βρήκε την υγειά της.
Εφόσον έχεις μια Α οικονομική άνεση θα σου πρότεινα ένα μεγάλο εξωτικό ταξίδι με πολυτελή travel agency. Κίνα -Μογγολία, πχ, ή Τούμπα-Ιραν-Καμπότζη-Βιετνάμ. Κάπου τελοσπάντων που δεν θα το σκεφτόσουν ποτέ. (η 2η επιλογή είναι χιουμοριστική)
αχαχαχα εννοείς την κάτω ή την άνω; και λέω κ εγώ έχει χώρα Τούμπα..
Τούμπα, Άμστερνταμ ή Βερολίνο; Εχεις ξεχάσει πού ακριβώς θέλεις να πας!
Και ως επιστημονικός σύμβουλος ή σε ιατρικό τμήμα σε φαρμακευτική εταιρία. Δεν θα ξεκουραστείς, αλλά θα δεις και μια άλλη όψη του κλάδου.
Μην κάνεις παρορμητικές κινήσεις, πήγαινε ένα ταξίδι πρώτα π.χ. Λισαβόνα, Βαλέτα, Βαρκελώνη κτλ και στην επιστροφή αποφασίζεις. Αν ακόμα νιώθεις τα ίδια πράγματα τότε ήρθε ο καιρός να αλλάξεις καριέρα.
αν καταβάθος αγαπάς την δουλειά σου και αυτό το κομμάτι του ευατού σου φαίνεται να σου αρέσει που εισπράττεις εκτίμηση και αγάπη. Μπορείς αντι να κάνεις παύση ,να εκπαιδευτείς ψυχολογικά και εκτός από ενσυνάισθηση στους άλλους να δίνεις και στον ευατό σου ενα πατ-πατ στην πλάτη. Αν θες λοιπόν μπορείς να ψάξεις την “εκπαίδευση του συμπονετικού νου”. Κατά τα άλλα είναι πολλά τα χρόνια που κάνεις την ίδια δουλειά, δεν πειράζει αν επιλέξεις να κάνεις άλλη. Δεν είναι ασόβαρο το να αλλάζουμε μέσα στα χρόνια αν δεν αντέχουμε την καθημερινότητά μας. Δεν γεννηθήκαμε για να ζούμε για τους άλλους. Καταλαβαίνω… Διαβάστε περισσότερα »