Η επικείμενη συγκατοίκηση είναι ένα πεδίο όπου προβάλλονται αισθήματα που μας περνά κι η περιρρέουσα κουλτούρα.
___________
Η ιστορία της Μαρίας όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Καλησπέρα στην παρέα,
Θα συγκατοικησω σύντομα με το αγόρι μου μετά από 2 χρόνια σχέσης και περάσαμε ένα διάστημα χωριστα το καλοκαίρι στα πατρικά μας για 3 εβδομάδες.
Η επικοινωνία περιοριζόταν σε 5 μηνύματα τη μέρα, και σε ένα 3λεπτο τηλέφωνο από τη μεριά του.
Όλα χλιαρά. Δεν είπε μια φορά, άντε περιμένω να ξεκινήσουμε μαζί όταν γυρίσεις κλπ.. (μόλις θα γυρνουσαμε, θα άρχιζε και η συγκατοίκηση).
Δεν υπάρχει άλλη, ούτε άλλαξε γνώμη για την συγκατοίκηση. Τα λέω για να μην αναλωθειτε σε τέτοιες υποψίες και συμβουλές.
Τι συμβαίνει όμως;
Είναι φυσιολογικό αυτό το 5 μηνύματα τη μέρα όταν παμε να κάνουμε ένα τέτοιο βήμα; Δε θα έπρεπε να είναι φουλ ενθουσιασμένος; Είναι φυσιολογικό να μην μου λέει λόγια τέτοια, άντε να ξεκινήσουμε κλπ νέο κεφάλαιο κλπ.? Δεν είναι ότι δεν είναι τέτοιος τύπος και δε λέει.
Οπότε τι έγινε τώρα; Νιώθω πολύ χλιαρη την επικοινωνία μας όλο αυτό τον καιρό.
Όταν του λέω τι έχεις; Υπάρχει κάποιο θέμα; Μου απαντάει δεν έχω κανένα θέμα μαζί σου όλα μια χαρά.
Οπότε εγώ δεν μπορώ να βγάλω άκρη.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαίρη
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Ελπίζω να απαντώ σχετικά επικαιροποιημένα και να μην έχουν συμβεί κοσμογονικές αλλαγές στο μεσοδιάστημα.
Αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι οι άντρες ενθαρρύνονται να τρενάρουν τέτοιου είδους αποφάσεις συντροφικές (εκτός αν είναι gay όπου αποτελεί συλλογικό ζητούμενο) για όσο τους πάρει. Κι έτσι δεν υπάρχει κάποια “κάψα” χρονοδιαγράμματος, δεν υπάρχει καμμία πίεση να νοικοκυρευτούν όπως στις γυναίκες. Αυτό οφείλεται στην εντύπωση που τους περνάει η πατριαρχία ότι ο χρόνος κυλάει διαφορετικά γι’αυτούς: γάμος, τεκνοποίηση, μεγάλωμα παιδιών… (Φυσικά όμοια και χειρότερα κυλάει γιατί κακά τα ψέματα, κανείς δεν είναι στα 50 όπως ήταν στα 30, αλλά το διαπιστώνουν από μόνοι τους αργά).
Πιθανολογώ ότι αυτή ήταν η αιτία της χλιαρότητας κι όχι κάτι πιο σημαδιακό. Ενδεχομένως οι 3 βδομάδες στο πατρικό να ξανατόνωσαν την αίσθηση του “αιώνιου παιδιού” που η ελληνική οικογένεια περνάει στα αγόρια της, ποιός ξέρει.
Τα μήνυματα και το τηλεφώνημα μου ακούγονται προσωπικά μάλλον φυσιολογικά, ΟΚ, όχι παθιασμένα, αλλά αν θέλεις στενότερη επαφή θα πρέπει να μάθεις να το κάνεις γνωστό στην άλλη πλευρά. Επιπλέον, μπορεί να υφίστανται άλλα θέματα που δεν σε αφορούν -παίζει κι αυτή η πιθανότητα. Αργά ή γρήγορα θα φανεί. Άλλωστε κι η συγκατοίκηση είναι μια απόφαση που έχει δικλείδα υπαναχώρησης, δεν είναι συμβόλαιο ζωής και θανάτου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δε βλέπω τίποτα παράξενο στην συμπεριφορά του συντρόφου. Περίμενες δηλαδή ότι θα έκανε διακοπές στο πατρικό του και θα ήταν όλη μέρα στα τηλέφωνα και τα μηνύματα μαζί σου? Το κάναμε αυτό με τις σχέσεις μας στην εφηβεία. Ουτε κι εγώ μιλάω πολύ η στέλνω μηνύματα όταν περνάω χρόνο με την οικογένειά η φίλους που πήγα να δω. Επίσης μου φαίνεται εντελώς ανούσιο να λες όλη μέρα πόσο ανυπομονείς να συγκατοικήσεις. Λίγα μηνύματα για να δείξεις την σκέψη σου και οτιδήποτε θέλεις να πεις κι ένα τηλέφωνο να πεις τα νέα της μέρας είναι καλό σημάδι. Ίσως είμαι εγώ έτσι… Διαβάστε περισσότερα »
Θέλετε να συγκατοικησετε για να φύγετε απ τα πατρικα σας?
Γιατί αν αυτός είναι ο πραγματικός λογος,για λάθος λόγο πάτε να κάνετε ένα τέτοιο βήμα.
Θα αρχίσετε να τρώγεστε σαν τα σκυλιά απ τον πρώτο μήνα κιολας!
Και θα με θυμηθεις πολύ σύντομα.
Αν θες να μείνεις μόνη σου ,μείνε ΜΟΝΗ ΣΟΥ.
Να γνωρίσεις τι πάει να πει γνήσια ελευθερία επιλογών και κινήσεων.
Όχι να συγκατοικησεις με κάτι που ονομάζεις ” σχεση”, μόνο και μόνο για να γλιτώσετε αμφότεροι απ τους γονείς σας.
Δε μου φάνηκε να είναι έτσι τα πράγματα, μάλλον επέστρεψαν για το καλοκαίρι στα μέρη τους, μακριά από τον τόπο που ζουν (δεν αναφέρει συναντήσεις και θα ήταν πολύ περίεργο να είναι στο ίδιο μέρος και να μη βρισκονται).
Τι να σου πω… εγώ κατάλαβα ότι μετά τις διακοπές αποφάσισαν συγκατοίκηση και ο άλλος δεν πολυενθουσιαστηκε με την απόφαση.
κι εγω αυτο καταλαβα, οτι ειχαν αποφασισει να συγκατοικησουν και στο ενδιαμεσο πηγε ο καθενας στο πατρικο του διακοπες. Κι η γραφουσα απογοητευτηκε απο το γεγονος οτι σ αυτο το διαστημα που ηταν χωριστα, ο συντροφος της δε φαινόταν ενθουσιασμένος με την ιδεα της συγκατοικησης και δεν εδειχνε να του λειπει η γραφουσα.
Λογικά δεν ήταν στο ίδιο μερος. Έχουν πάει στα πατρικά τους για διακοπές και θα συγκατοικήσουν μόλις επιστρέψουν. Πριν, όμως, πού έμεναν αν όχι με γονείς; Μήπως είναι φοιτητές που ήδη ζούσαν μόνοι τους ή συγκατοικούσαν με άλλους; Γιατί αν μιλάμε για τέτοιες ηλικίες, μήπως δικαιολογείται η χλιαρότητα;
Μπορεί να φοβάται και λίγο, δεν είναι περίεργο. Κυρίως αν είναι η πρώτη φορά που συγκατοικεί με κάποια (με κάποιον άνθρωπο, γενικότερα). Δηλαδή, εσύ δεν αγχώνεσαι καθόλου για το πώς θα πάει;
Ετσι ειναι ο ανθρωπος.
Συνηθως ετσι ειναι οι περισσοτεροι αντρες.
Και οι γυναικες αλλιως τα φανταζομαστε.. ή μας μαθανε εσκεμμενα ετσι να τα φανταζομαστε (και στην φαντασια το προβλημα)
Και οπως πιστευω : ο ανθρωπος το βιωνει σαν “τελος” της εργενικης ζωης του (και πολυ καλα το χειριζεται δηλαδη.. θα πρεπε να ειναι σε καταθλιψη τωρα, αν το πιστευει αυτο), και εσυ το βιωνεις ως “αρχη” μιας συναρπαστικης ζωης (που μονο συναρπαστικη δεν θα σου πουν πως ειναι οσες ηδη το βιωνουν) και περιμενεις να πεταει απο την χαρα του
Ειναι γενικα εκδηλωτικος τυπος σε αλλα θεματα?
Θα ελεγα, οσο δυσκολο κι αν ειναι, να μη δωσεις πολυ σημασια προς το παρον. Κρατα μια νοητη σημειωση, και δες πως θα ειστε σα συγκατοικοι, αν θα σε κανει χαρουμενη στην καθημερινοτητα σας.
Οι άντρες έχουν μια αίσθηση ότι υπάρχει περισσότερος χρόνος από μας ,για να κάνουν τα “σοβαρά” βήματα .Όλα ξεκινούν από την Πατριαρχία.Οταν λόγω πατριαρχίας η γυναίκα στα 35+ όπως είμαι εγώ , θεωρείτε “ότι περίσσεψε” ,και ο άντρας μεχρι τα 50(μετά αρχίζει ο κατήφορος για αυτούς σε πολλά πολλά πράγματα,θέλουν δε θέλουν και αυτοί αγχώνονται),θεωρείται απλώς “νέος εργένης” , δημιουργείται αυτή η άνιση πίεση προς εμάς για να τικαρουμε τα κουτάκια .Ποια είναι αυτά ;Σοβαρή σχέση τσεκ . Συγκατοίκηση τσεκ.Αρραβωνας/Γάμος τσεκ τσεκ.Παιδι τσεκ . Αυτά έρχονται και για αυτούς σαν κομμάτια καταπίεσης,αλλά πολύ αργότερα από την ηλικία που ξεκινάει ο… Διαβάστε περισσότερα »
Συγνώμη βρε Poca μου, αλλά ο Τζόνυ (όπως κι ο Ντι Καπριο) είναι τελείως χάλια, ειδικά αν θυμάσαι τι αγγελικά πλάσματα υπήρξαν πριν 30+ χρόνια. Ο δε Κλούνεϊ είναι από αυτούς που ως νεαροί (και πιο μελαχρινοί) δεν έλεγε και πολλά και του πάει η ωριμότητα και το γκριζαρισμα.
Στο θέμα μας, λίγοι είναι αυτοί που δεν έχουν ανασφάλειες ή μανούλα που να θέλει εγγονάκια.
Δεν καταλαβαινω. Τι σχεση εχει η συγκατοικηση; Δηλαδη πριν πετουσε στα ουρανια κ τωρα λες πως ειναι χλιαρος; Ή ηταν ετσι κ αλλιως χλιαρος κ πίστεψες πως αν μεινετε μαζι θα πεταξει στα ουρανια; Εγω νομιζω πως εσυ δεν εισαι ενθουσιασμενη, πως ξεκιναει απο εσενα κ απλα το προβαλεις στον αλλο. Δεν σε κατηγορω. Απλα κατσε σκεψου εσυ πως εισαι τι θελεις κ πως νιωθεις κ ξεκολλα. Αυτος οτι ειναι να κανει θα το κανει. Μην καθεσαι να κανεις τη μαντισσα, τζαμπα ενεργεια.
Δεν εχω να προσθεσω κατι στα υπολοιπα, μια ερωτηση μονο: εσυ στις επικοινωνιες σας πως ησουν? Καποια πραγματα ειναι δραση / αντιδραση. Αν κ εσυ ησουν χλιαρη, πιθανον να επηρεαζε κ τον αλλον.
ΥΓ: Ρενα, για τους αντρες ΠΟΤΈ δεν ειναι αργα!