Η Ρένα απαντά: Απωθημένα και παιδικές απαιτήσεις

Τα απωθημένα έμειναν εκεί βαθιά μέσα μου, νόμιζα τα είχα ξεπεράσει: μεγάλωσα, δουλεψα, κάνω κουμάντο, αλλά τώρα που είμαι έγκυος αναδύνονται ύπουλα.

___________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γεια σου Ρένα και όμορφη αμποπαρέα! Το ερώτημα μου αφορά τις μητέρες και όσες τα παιδικά τους χρόνια δεν ήταν λουσμένα με χρυσόσοσκονη όπως τα σημερινά παιδικά χρόνια που είναι χρυσοσκονισμενα και νεραϊδοσκονισμένα ως επί το πλείστον και με σύνθημα να μη πάθει κάτι το παιδί, εννοείται ψυχολογικό και κατ’επέκταση σωματικό. Για εκείνα τα κορίτσια που δεν είχατε ρούχα με μάρκες, που το σετ φόρμας μάρκας σήμερα κάνει τουλάχιστον 60 ευρώ, και οι γονείς σας σας είχαν με ρούχα αδερφών, ξαδερφών και θυμάστε μόνο μια φορά να σας πηγαίνουν για ψώνια. Όλα τα άλλα second hand μέχρι το λύκειο, που και εκεί να ναι καλά τα μαγαζιά fast fashion. Και εκεί κόμπλεξ μιας και ολη η τάξη φορούσε μαρκες.

Θέλω να βοηθηθώ με αυτά τα απωθημένα που εμειναν εκεί βαθιά μέσα μου, νόμιζα τα είχα ξεπεράσει διοτι μεγαλωσα, δουλεψα, έχω το πορτοφόλι μου και κάνω τα κουμάντα μου. Όμως τώρα που ειμαι έγκυος αναδύονται αργά αργά και ύπουλα και κάνουν την εμφάνιση τους όταν “πρέπει” να αγοράσω σετ μαρκέ φόρμας στον ανηψιο μου για τα Χριστούγεννα επειδή είναι 14 ετων και ξέρεις φοράνε μόνο μάρκες. Που εμένα τώρα στα γεράματα απέκτησα το πρώτο μου φούτερ nike και αυτό μου το έκανε δώρο ο ανδρας μου. Επειδή τσιγκουνεύομαι να δώσω 65€ για μένα για ένα φούτερ, γαμωτο.

Επισης τι μάστιγα είναι αυτή με τα roblox σήμερα; Όλα σχεδόν τα παιδιά δημοτικού βγάζουν τα μάτια τους στις οθόνες. Τι θα κάνω με αυτό το θέμα; Εγώ που μεγάλωσα χωρίς τηλεόραση και σχεδόν “μίσησα” τη μάνα μου γι’αυτό (εντάξει υπερβάλλω αλλά καταλαβαίνετε) και σήμερα στο περιβάλλον μου θα πρέπει να διαχειριστώ παιδιά με κινητά, τάμπλετ, με τηλεοράσεις στο δωμάτιο, βιδωμενα στην οθόνη κινητού 11 με 15 ώρες την ημέρα κυριολεκτικά; Και για κάποιον άρρωστο λογο σήμερα η μάνα μου μου φαίνεται σωστή και καλή που με πιέζε σε τόσα πολλά θέματα εξωσχολικών δραστηριοτήτων, διαβάσματος, σωστής χρήσης γλώσσας κλπ κλπ; Και σήμερα στο περιβάλλον μου ακούω όλο το τέτοιο και το τέτοιο και λάθος καταλήξεις επιθέτων.

Με αγχωνει ότι από τώρα που δεν έχω γεννήσει ακόμη σκέφτομαι τη τελειότητα, τις συγκρίσεις, τις κακές επιρροές. Με αγχωνει που μου βγαίνει κακία ώρες ώρες για το παιδί που ήμουν εγώ και δεν είχα όλα αυτά που έχουν τα περισσότερα παιδιά σήμερα στην Ελλάδα, που και το δικό μου θα θέλω να έχει. Θα θέλω; Ή θα γίνω η καταπιεστική μάνα μου νο2; Τελικά η τότε καταπίεση, η ψυχική απόσταση και η μη συναισθηματική εγγύτητα της μάνας μου λειτούργησε θετικά ή με έκανε μια στρίτζω που θα θέλω να κάνω τα ίδια στο παιδί μου; Θα μου πείτε να πάω σε ψυχολόγο αλλά καταλάβατε ότι τα 60€ της φόρμας με ξενέρωσαν, φανταστείτε τα 50€ κάθε εβδομάδα στον ψυχολόγο ενώ έρχονται τρέλα έξοδα με το μωρό πως θα με κάνουν να νιώσω. Το έχω ξανακάνει το σπορ, είναι τρομερά αργό και πολυέξοδο.
Ευχαριστώ εκ των προτέρων για τις απαντήσεις σας Ρένα και αναγνωστικό κοινό.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μπερδεμένη

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Καλή σου μέρα αγαπητή φίλη, με το καλό το μωράκι σου.

Κάπου ήμαρτον με τον ψυχολόγο για εντελώς φυσιολογικές σκέψεις που όλοι κάνουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας. Αυτά που σκέφτεσαι είναι απολύτως αναμενόμενα. Βρες μου έναν άνθρωπο που δεν τα έχει σκεφτεί. Μιας και μεγάλωσες θα έπρεπε να έχεις μυριστεί ότι τελικά όλοι γινόμαστε οι γονείς μας σε κάποια φάση. Είναι μια πραγματικότητα εκνευριστική όσο κι αληθινή. Μπορούμε βέβαια να αλλάξουμε ρότα, να μην αναπαράγεις την συναισθηματική απόσταση, χρειάζεται όμως συνειδητή κατανόηση γιατί γινόταν και πώς διαφέρεις εσύ. Και στο κάτω κάτω κι η μαμά σου μάλλον αναπαρήγαγε αυτά που είχε κι η ίδια δει και βιώσει από τους δικούς της. Η ρήξη είναι δύσκολη κι έρχεται όταν υπεισέρχεται κάποιος διασπαστικός παράγοντας. Όμως η αλλαγή δεν χρειάζεται απαραίτητα να είναι «θέλω να ξεφορτωθώ το κακό πράγμα Χ», μπορεί να είναι «θέλω το Ψ πράγμα να γίνει μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου». Έτσι δεν μοιάζει πιο πραγματοποιήσιμο;

Τα σημερινά παιδιά θέλουν μάρκες κι ακριβά είδη. Μάλιστα. Μα και πότε δεν ήθελαν ό,τι γυάλιζε; Στην παιδική κι ιδιαίτερα εφηβική ηλικία κάνεις ό,τι κάνει κι η αγέλη, αλλιώς δεν καταξιώνεσαι ως μέλος της. Αντί να το πολεμάνε με επιχειρήματα όπως κάνουμε εμείς εδώ (πχ. δώστε μου διαβεβαίωση ότι δεν είμαι υπερβολική) κάνουν ό,τι χρειάζεται για να ενσωματωθούν. Επειδή τα παιδιά δεν ακούν τα επιχειρήματα, τους νοιάζει το εδώ και τώρα. Μόνο λοιπόν όταν γνώριζαν πολύ καλά ότι δεν υπήρχε τέτοια δυνατότητα δεν ζητούσαν ακριβά πράγματα. Από την δεκαετία του ’80 και δώθε ο κόσμος θέλει να σπαταλήσει για να δειχθεί. Όχι ότι και παλιότερα δεν γινόταν, μόνο όμως σε πολύ περιορισμένους κοινωνικοοικονομικούς κύκλους, ενώ τότε για πρώτη φορά έγινε μαζικό. Είναι βέβαια τόσο κακό; Ίσως να σήμαινε έναν εκδημοκρατισμό της καλοπέρασης. Μάλλον είσαι εφηβάκι της οικονομικής κρίσης κι αυτό χάραξε μέσα σου. Πράγματι η γενιά αυτή μεγάλωσε ως ένα «διάλειμμα» της σχετικής ασφάλειας, ειρήνης κι άνεσης των τελευταίων 50 χρόνων της ιστορίας μας. Όπως όμως είπες έχεις μεγαλώσει, έχεις ενδυναμωθεί και έχεις ξεπεράσει αυτή την ανασφάλεια, έχεις κάνει και θεραπεία γι’αυτό!

Και για τις οθόνες, απ’όταν πρωτοθυμάμαι τον εαυτό μου, κάτι σχετικό με την τεχνολογία και την ανατροφή των παιδιών δαιμονοποιούνταν κάθε φορά. Στη συγκεκριμένη γενιά δαιμονοποιούνταν η τηλεόραση (πόσες σχολικές εκθέσεις έχετε κληθεί να γράψετε για τα κακά της τηλεόρασης;), ενώ κοιτώντας προς τα πίσω διαπιστώνουμε ότι δεν υπήρχε καλύτερο πρόγραμμα από το παιδικό πρόγραμμα της κρατικής ΕΡΤ στις δεκαετίες ’80-’90! Και με τη μουσική τα ίδια. Το heavy metal ήταν του διαβόλου τότε με τους σατανιστές της Παλλήνης, παλιότερα το rock n’ roll, σε ακόμα πιο παλιές δεκαετίες φαντάζομαι τα speakeasy και η τζαζ μουσική (πχ. δείτε το Swing Kids). Πάντοτε οι αμέσως προηγούμενες γενιές παθαίνουν ηθικό πανικό με τα χούγια της εκάστοτε σύγχρονης. Τα παιδιά όμως δεν είναι ηλίθια. Κάτι βλέπουν και παρακολουθούν. Επηρεάζονται εν μέρει βέβαια, μόδες είναι όλα αυτά, αλλά δεν παθαίνουν μετάλλαξη χαρακτήρα αν δεν έχουν τον σπόρο μέσα τους. Εκεί εστιάζουμε. Στον σπόρο που έχουν μέσα τους, αυτόν που εμείς τους φυτεύουμε. Να μάθουν να σκέφτονται και να κρίνουν τα ίδια για τον εαυτό τους, χωρίς νουθεσίες και άνωθεν καταπίεση. Δεν υπάρχει καλύτερο εφόδιο που τους δίνουμε ως γονείς. Κι η μεγαλύτερη αρετή του γονιού είναι η αυτοπεποίθηση. Μη στοχεύεις στην τελειότητα, θα κάνεις λάθη όπως όλοι κάνουμε. Σημασία έχει η αγάπη κι η πίστη ότι κάνεις το καλύτερο που μπορείς για το παιδί σου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News