Δεν υπάρχει λόγος να τρελλαθεί, πραγματικά, είναι μάλλον απλό το ζήτημα.
Η ιστορία της Ηλιαχτίδας όπως την ξεχώρισα σήμερα.
__________________
Αγαπητή Ρένα, έχω τρελλαθεί!!
Είμαι 22 και έχω σχέση από αποσταση 2 χρόνια με τον Α. Μέχρι τα 20 μου είχα κάποιες περιστασιακές σχέσεις, όμως η σχέση που έχω τώρα δεν συγκρίνεται. Ένιωσα πρώτη φορά έρωτα, πάθος και κυρίως αγάπη για τον Α. Μου φέρεται τέλεια, δεν τον χαλούσε ποτέ κάτι σοβαρό σε εμένα, και πάντα ήταν ευχαριστημένος και ερωτευμένος, ακόμα και δύο χρόνια μετά. Ο Α μου δείχνει καθημερινά την αγαπη του. Την απόσταση προσπαθούμε να την καλύψουμε και το πετυχαίνουμε όσο μπορούμε, καθώς τουλάχιστον δύο φορές τον μήνα θα ειδωθούμε.
Στην αρχή όλα ήταν υπέροχα και για εμένα. Σαν ανθρωπος έχω πολλά κουτάκια, όμως είμαι ταυτόχρονα πολύ ανοιχτή. Έτσι, η κοπέλα του 19 με τους υψηλούς στόχους προσαρμόστηκε στην καθημερινότητα του Α., ενός απλού παιδιού, με συνήθειες που δεν είχα δοκιμάσει ξανά, στα πλαισια του διαχειρισιμου. Όμως πόσο θα μπορούσε να συνεχιστεί αυτή η προσαρμογή;
Μετά από αρκετό καιρό απορροφήθηκα με άλλα πράγματα, ασχολίες, ανθρώπους… και πόσα ποια να πούμε από το τηλέφωνο;; Έπιανα τον εαυτό μου να τον ξεχνάω!! Αυτός ποτέ. Πολλές φορές του μιλούσα απότομα, έβρισκα αρνητικά στοιχεία του και οι τσακωμοί δεν έλειπαν από τη σχέση μας, ειδικά τους τελευταίους δύο μήνες. Γενικά έχω σε κουτάκια τα πάντα στη ζωή μου και μέσα σε αυτά είναι και η σχέση μου με τον Α. Το συναίσθημα μου επηρεάζεται διαρκώς από το τι σκέφτομαι ανά πάσα στιγμή. Αν κάποια στιγμή υπερτερησουν τα θετικά, νιώθω τέλεια, και αν τα αρνητικά, σκέφτομαι μέχρι και τον χωρισμό.
Αγαπητή Ρένα, δεν ξέρω τι να κάνω, πώς να φερθώ. Τον Α. τον λατρεύω όσο κανέναν στον κόσμο και το λέω με απόλυτη συνείδηση, όμως πώς θα καταλάβω αν μου έχει τελειώσει; Έχουμε περάσει τόσα, ειδικά τον τελευταίο καιρό. Η γνώμη του είναι ότι έχουμε μια πολύ δυνατή σχέση με φοβερή χημεία. Εγώ τι πιστεύω; Ναι έχουμε, όμως όχι τόση πλέον. Είμαι έτοιμη να γυρίσω σελίδα; Τον θέλω ακόμα, και φταίει ο κουραστικός τρόπος σκέψης μου, ή όντως έχει τελειώσει και δεν μπορώ να το δεχτώ;
Το ξέρω ότι είναι πολύ σύνθετο, αλλά θα ήθελα την γνώμη σου.
Ευχαριστώ πολύ!! Φιλιά!!
– από την Ηλιαχτίδα
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Είσαι 22, έχεις 2 χρόνια σχέση από απόσταση με τον Α, κι η σχέση αυτή είναι κάτι που δεν είχες ξαναγνωρίσει ποτέ πριν. Αν το δεις λίγο αποστασιοποιημένα, αυτό δεν είναι και το αναμενόμενο; Για όλα υπάρχει πρώτη φορά και στα 20 είναι μια προβλέψιμη ηλικία για να νιώσεις τον έρωτα, το πάθος, την αγάπη.
Άλλο όμως είναι το σοβαρό.
Λες αυτολεξεί: “δεν τον χαλούσε ποτέ κάτι σοβαρό σε εμένα, και πάντα ήταν ευχαριστημένος και ερωτευμένος, ακόμα και δύο χρόνια μετά.”
Σε όλη την υπόλοιπη επιστολή παρουσιάζεις τον εαυτό σου να μην βρίσκετε κοινά πατήματα, να μην εμφορείσαι από τον ενθουσιασμό που προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι νιώθεις. Δείχνεις να έχεις καταβάλλει προσπάθεια να προσαρμοστείς σε μια διαφορετική πραγματικότητα από αυτή που επιθυμούσες ή γνώριζες. Εξ ου κι οι τσακωμοί τους τελευταίους δύο μήνες που η υπομονή στέρεψε.
Κι επανέρχομαι.
Έχεις μια σχέση τραβηγμένη από τα μαλλιά, επειδή εκείνος “δεν βρίσκει κάτι να τον χαλάει σε σένα”, και δείχνει (ακόμη!) “ερωτευμένος δύο χρόνια μετά”. Μα, λογικό είναι να είναι ερωτευμένος δύο χρόνια μετά, βλέπεστε μόλις δύο φορές το μήνα, είστε 22, που το αίμα σας βράζει, και δεν έχετε καμμία υποχρέωση από παιδιά, σκυλιά, και δάνεια στην πλάτη σας. Γιατί να μην είναι; Ποιά ρουτίνα του ανέκοψε την φόρα; Θεωρεί ότι έχετε ισχυρή χημεία. Εννοούμε ομοιοπολικούς δεσμούς και τέτοια; Τι ακριβώς εννοούμε όταν λέμε “χημεία”, αφού τσακώνεστε, προσαρμόζεσαι σε διαφορετικές πραγματικότητες, βαριέσαι στο τηλέφωνο, πιάνεις τον εαυτό σου να τον ξεχνάς (!!) και αναρωτιέσαι αν σου τελείωσε ο έρωτας;
Γιατί επιτέλους είναι τόσο σημαντικό για τις γυναίκες να νιώθουν ζευγαρωμένες σε σχέσεις;
Η απόσταση μας κάνει να ωραιοποιούμε καταστάσεις και να φανταζόμαστε τα πράγματα πιο ήπια και/ή πιο ρομαντικά. Η απόσταση αφήνει την φαντασία να γεμίσει τα κενά κολακευτικά.
Για εκείνον μοιάζει σημαντικό, για δικούς του λόγους, να συντηρείται αυτή η σχέση. Για σένα, πάλι, δεν μοιάζει. Έτσι καταλαβαίνω από το γραπτό σου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ως άτομο με αγχωδη διαταραχή και τάση να υπεραναλύω τα πάντα, με στεναχώρησε αυτή η απάντηση. Κι εμένα τα συναισθήματά μου επηρεάζονται από τις σκέψεις μου. Κι εγώ έχω κουτάκια και καθημερινά αναρωτιέμαι αν ο σύντροφός μου τα καλύπτει. Αυτό σημαίνει ότι μου έχει τελειώσει; Ότι η σχέση είναι καταδικασμενη; Όχι, αυτό σημαίνει ότι το μυαλό μου λειτουργεί με ένα συγκεκριμένο τρόπο που μου δυσκολεύει τη ζωή. Ας μην καταδικάζουμε έτσι εύκολα τις σχέσεις των άλλων, υπάρχουν άνθρωποι που επηρεάζονται από τέτοια ποστ/απαντήσεις και τους δημιουργουνται άσχημες σκέψεις που διαφορετικά δε θα υπήρχαν.
Αρχικώς, λυπάμαι ειλικρινά που σε έκανα να νιώσεις άσχημα άθελά μου.
Απαντώ στη συγκεκριμένη περίπτωση που μου έδωσε την αίσθηση της απόλυτης χλιαρότητας εκ μέρους της. Δεν γράφει ούτε μια γραμμή τι θαυμάζει σε αυτόν, τι αγαπά σε αυτόν, μόνο ότι εκείνος είναι χαρούμενος μαζί της. Και μάλιστα βγάζει και μια απαξίωση: “η κοπέλα του 19 προσαρμόστηκε στην πραγματικότητα ενός απλού παιδιού”, δηλαδή θεωρεί ότι μείωσε τα στάνταρ της για να είναι μαζί. Αυτό είναι πολύ κακός οιωνός, κατά την εμπειρία μου.
Σε ευχαριστώ που μου απάντησες, το εκτιμώ πραγματικά. Σε καμία περίπτωση δε συμφωνώ ότι θα έπρεπε να παραμελουμε τους στόχους μας για μια σχέση και για να είμαι ειλικρινής δεν κατάλαβα καν γιατί συνέβη. Μήπως λόγω του νεαρού της ηλικίας θεώρησε η ίδια ότι έπρεπε να το κάνει; Δεν κατάλαβα κάπου από το κείμενο ότι αυτός της το επέβαλλε. Ίσως ο λόγος που έχει εκνευρισμό απέναντί του να είναι το ότι νιώθει πως της έκοψε τη “φόρα” στην επίτευξη των στόχων. Ήταν όμως δικη της επιλογή/ιδέα ή δική του; Για να επανέλθω στο αρχικό θέμα, το “Αν κάποια στιγμή υπερτερησουν… Διαβάστε περισσότερα »
Παρακαλώ, ευχαρίστησή μου να απαντώ, ιδιαίτερα σε ένα τόσο καλοπροαίρετο σχολιασμό.
Ναι, αυτό με τις ψυχιατρικές ρίζες ορισμένων σκέψεων δεν μπορεί να αποκλειστεί, αν και τείνω εδώ να το αποδίδω στη νιότη της. Φυσικά διάγνωση δεν κάνω, ψυχίατρος δεν είμαι. Ας το δει εκείνη, πάντως, μήπως το εξετάσει κι απ’αυτήν την πλευρά.